Vertrek

Hier is alles nog zonnig

Hoewel alle dagen evenveel minuten hebben en elke week zeven dagen telt, blijft tijd toch iets heel subjectiefs. Zo voelde de middag van deze donderdag net zo lang als de twee vrolijke weken die eraan vooraf gingen. Het is spijtig maar waar: het bezoek van opa en oma Meijel zit er al weer op. Vandaag hebben we hen met een droevig hart naar het vliegveld in Greenville gebracht, waar zij aan de lange reis naar huis zijn begonnen.

En de hemel huilde met ons mee, want vanmiddag kregen we een zeer zware storm te verduren. Het zag er buiten ineens winters uit na een dik pak hagel. De stenen, die volgens het nieuws zo groot konden zijn als pingpongballen, sloegen met duizenden tegelijk tegen de ramen aan. Het was doodeng en schuilen geblazen. Het was het type storm waarmee we de waterdichtheid van de keuken eens goed konden testen en… helaas, het is nog steeds niet goed. Wéér water in de keuken en het plafond ziet er nu helemaal hopeloos uit. We zullen de mensen van het dakbedrijf dus maar bellen dat het probleem nog altijd niet is opgelost en dat zal gezien het Paasweekend wel iets voor volgende week worden.

http://www.youtube-nocookie.com/embed/sj_Ty6vkyEw?rel=0

Hiep, hiep, Nova is EEN!

...Hoera!

Een jaar geleden, op 31 maart, waren we in het ziekenhuis in de wetenschap dat onze kleine meid eraan kwam, een week vroeger dan verwacht en een volslagen verrassing. Dat uitgerekend op 1 april onze lieve Nova geboren werd, werd door veel mensen aanvankelijk een beetje argwanend aangehoord. Was het een grap? In de verloskamer moesten we er zelf al mee lachen. Vanwege het tijdverschil hadden we niemand op de hoogte kunnen stellen en dus kwam in de loop van 1 april 2011 het bericht via e-mail: Nova Elizabeth is er, 48 cm en 2804 gram, geboren om 4.36!

Alex was ’s nachts bij zijn vriendje Johnny blijven logeren, iets wat wonderwel heel erg goed was gegaan, zeker omdat het zijn eerste nachtje uit logeren was. De bedoeling was dat opa en oma Eindhoven bij ons zouden zijn als Nova geboren werd, maar het liep dus helemaal anders. Net als haar grote broer voor haar, kwam ze ter wereld met haperende longen, iets waarvoor ze naar de Neonatale Intensive Care Unit (NICU) werd gebracht. Maar binnen 5 minuten was ze al terug, niks mis met die longetjes zoals ze ter plaatse had laten horen! (En wie haar nu hoort huilen, zal niet kunnen begrijpen dat er ooit twijfel heeft kunnen bestaan.)

Het feestvarkentje mag cadeaus uitpakken!

Nu zijn we dus een jaar verder en kennen we dat kleine meisje een heel stuk beter dan 365 dagen geleden. We weten nu dat ze ontzettend nieuwsgierig is, een persoontje om u tegen te zeggen en die zich de kaas niet van het brood laat eten (en dat moet ook wel als je een broer als Alex hebt). Ze kan met haar hele wezen spelen, is dol op water en het speelgoed van broerlief. Ze heeft haviksogen, want als er iets nieuws in de kamer op speelkamer is, ziet ze het direct en dan zit ze er meteen bovenop. Geen enkele kast of lade is veilig en als ze ergens niet bij kan, doet ze haar uiterste best om dat te veranderen. Als ze naar buiten wil, kruipt ze naar de deur, wijst en gromt. Niks mis met haar communicatie!

Vandaag hebben we heerlijk gevierd dat ons moppie een jaar oud is, samen met opa en oma Meijel. Het huis hangt vol met slingers en ballonnen, de mantel staat vol met kaarten en we zijn heerlijk naar het circus geweest vanmiddag. Dank je wel aan iedereen die heeft geholpen er een leuk feest van te maken!

http://www.youtube-nocookie.com/embed/22SPo0P1EXU?rel=0