Het weerbericht voor zondag voorspelde regen an als we om 7.00 uit het raam kijken is het inderdaad erg grauw. Als een echte man gaat Rob ‘op jacht’ naar een ontbijtje. Dit zit niet inbegrepen in de prijs van de hotelkamer en de prijs van een boterham met gebakken ei is zo exorbitant (17 dollar) dat we het buiten de deur proberen te zoeken. Gisteravond hebben we op weg naar het hotel een zaakje op de hoek gezien dat elke ochtend broodjes en wraps zou moeten verkopen, dus Rob gaat daar eerst naar toe. Hij blijft echter erg lang weg en komt uiteindelijk terug met 2 bagels, 2 muffins en 2 koppen Starbucks koffie. Het zaakje op de hoek was vreemd genoeg toch dicht en hij moest half Atlanta doorkruisen om zo vroeg op zondag iets te vinden.
Om 10.00 lopen we naar het nabijgelegen Georgia Aquarium, het grootste aquarium ter wereld. Met een entreeprijs van 27 dollar per persoon verwachten er inderdaad het nodige van! En we worden niet teleurgesteld: het is gi-gan-tisch en indrukwekkend. Elk deel draait om een type water, wat ook tot uitdrukking komt in de aankleding van de tanks en de omgeving. Koraalriffen, rivieren, amazonegebied, oceanen, het komt allemaal aan bod. Rob de fotograaf kan zich weer helemaal uitleven, Alex stuitert van raam naar raam en probeert de voorbijzwemmende vissen te pakken.
Er zijn natuurlijk heel veel andere kinderen en Alex maakt weer genoeg nieuwe vriendjes. Een Aziatische vader met een zoontje (Eric) blijft bij Rob en Alex staan. De twee hummels blijken even oud te zijn, maar het is een wereld van verschil. Het andere kindje is nog een echte baby die door papa gedragen moet worden. Hij heeft een lekkere bolle toet en vindt het af en toe een beetje eng bij die grote vissen. Alex rent gewoon op alle beesten af, haaien, walvissen en krokodillen. Niks engs aan!
Via de website WhatToExpect.com, een site waar zwangere vrouwen en moeders ervaringen kunnen uitwisselen, heb ik veel medemoeders leren kennen die allemaal rond dezelfde tijd bevallen zijn. Een aantal van deze vrouwen zou toevallig op zondag in het aquarium samenkomen. En warempel, een van de dames, Conzuela, haar zoontje Miles en vriend James, zien we inderdaad op de afgesproken plaats. Miles is op dezelfde dag geboren als Alex, maar hij loopt nog niet. Ook op hem heeft Alex een streepje voor. Met z’n allen lopen we door het aquarium. Alex slaapt inmiddels als een blok, eindelijk zijn eerste (en enige) dutje van de dag. Zo kunnen we zelf ook nog even rustig rondkijken. De familie Smith is erg vriendelijk en we kunnen het goed met elkaar vinden. Na anderhalf uur komen we de andere moeders tegen, die ook rond 13.00 zouden komen maar blijkbaar te laat waren.
Rond 15.30 houden Rob en ik het voor gezien. We zijn al 5 uur in het aquarium en hebben nu alles wel zo’n beetje gezien. Voor veel te veel geld ($21,60) kopen we de souvenirfoto die bij binnenkomst van ons gemaakt is, halen we onze jassen op en doen de regencover over de kinderwagen. Het regent pijpestelen, dus we moeten stevig doorlopen. Vlakbij het hotel blijkt echter dat Alex onderweg een schoentje heeft uitgetrokken. Door de stromende regen lopen we dus weer helemaal terug, maar zonder succes. De schoen is kwijt. We zijn helemaal doorweekt van de regen, alles is nat en de straten lijken wel rivieren. Later zien we op tv dat er overstromingsgevaar is en dat er een tornadowaarschuwing geldt.
Terug in het hotel zijn we drijfnat en moeten we ons omkleden. Van onze plannen om naar een nabijgelegen winkelcentrum te gaan komt niks meer terecht. We moeten eerst even opdrogen. Op onze kamer spelen we met Alex tot het etenstijd is. Het regent nog steeds dat het giet, dus we kiezen voor het dichtstbijzijnde restaurant, Haveli, dat ongeveer 200 meter bij het hotel vandaan ligt. Het is Indiaas en we weten uit het verleden dat Alex dat wel lekker vindt. We bestellen samosas, lam vindaloo, kip tikka masala, pulao rijst en naanbrood.
We drinken er mango lassi bij en we leren Alex om door een rietje te drinken. Hij heeft het snel door en is de rest van de maaltijd helemaal gefixeerd door zijn rietje. De ober brengt nog een paar nieuwe. Vol enthousiasme drinkt Alex water door zijn rietje, maar nog veel lekkerder vindt hij onze mango lassi, waar hij zonder een druppel te knoeien regelmatig van drinkt. Aan het einde van de maaltijd is het natuurlijk weer een slagveld aan tafel, maar we hebben wel heerlijk gegeten. Buiten giet het nog steeds en we vluchten terug naar het hotel. Dat wordt ’s avonds een filmpje kijken op tv.
Peperazzi Blog 