Een rare week

Om 7.15 wilden ze vanmorgen de sneeuw al in. ­čÖé

De tumultueuze winter duurt nog even voort en wie vandaag naar buiten kijkt, zal moeite hebben om te geloven dat we twee dagen geleden zonder jas in de speeltuin waren en genoten van 19 graden in de zon. De lente leek zo dichtbij! Maar een winterstorm met de naam Leon kwam roet in het eten gooien, of beter gezegd sneeuw. Het diepe zuiden van de VS werd gisteren getroffen door een temperatuur die maar net boven het vriespunt was en daar kwam bovendien een groot gebied vol sneeuw, ijzel en winterse mix overheen.

Wij hadden het geluk dat het voornamelijk sneeuw was, elders in onze staat is vooral veel ijzel terecht gekomen. De scholen gingen gisteren om 11.30 dicht en het openbare leven kwam in de uren daarna bijna volledig tot stilstand. De noodtoestand werd uitgeroepen voordat de eerste sneeuwvlok ook maar gevallen was. Rond een uur of 15.00 was het dan zover… kleine sneeuwvlokjes dwarrelden door de lucht. In de uren daarna bleef het vallen, tot een uur of 8, 9 ’s avonds.

Alex maakt er meteen een spel van.

Je kon direct merken dat er buiten sneeuw lag door het vreemde licht in huis. Vanmorgen vroeg was het aanmerkelijk licht toen we uit bed kwamen. School voor beide kinderen was geannuleerd dus we hoefden niet vroeg op te staan. Natuurlijk stonden de kinderen al voor 7 uur naast ons bed, dus echt uitslapen zat er niet in. Rob checkte de weg buiten: ijs. Geen moment om uit te proberen hoe goed of slecht de wegen elders waren, want we weten dat er maar zeer weinig materieel is om sneeuw en ijs te bestrijden in ons gebied en de machines die er wel zijn, komen zeker niet bij ons langs. Er zat niks anders op dan te wachten tot het voorbij is. Gelukkig ging de zon al snel uitbundig schijnen en smolt veel rommel gauw weg, zodat Rob even na 10 uur vanmorgen toch naar zijn werk toe kon. Het komt vanmiddag zelfs een tijdje boven nul, dus wie weet komt het leven morgen weer op gang. Een ander scenario is dat de gesmolten sneeuw opnieuw aanvriest als de temperatuur vanavond en vannacht weer diep onder nul gaat, wat morgenvroeg opnieuw voor problemen zorgt, alsook de nodige annulaties en sluitingen. We zullen het nieuws in de gaten houden!

UPDATE: Ook op donderdag blijven de scholen de hele dag dicht.

MONSTER JAM!

Zelfgemaakte Higher Education

Na het bezoek aan de Monster Jam vorig jaar is de voorliefde voor monstertrucks en hun capriolen bij Alex nog steeds hevig aanwezig. Inmiddels heeft hij al een stevige collectie monstertrucks verzameld, en deze wordt regelmatig voor de dag gehaald om mee te spelen. Toen de aankondigingen voor de nieuwe Monster Jam laat vorig jaar in het nieuws kwamen, was er natuurlijk geen houden aan. We moesten weer naar de Monster Jam!

VROEM! Een Wheelie.

Voor de mensen die niet vertrouwd zijn met het idioom:┬á monstertrucks zijn auto’s met zware motoren en gigantische wielen.┬á Monster Jams zijn bijeenkomsten waarin de monstertrucks met elkaar strijden over wie het beste kan springen, het hardst kan rijden, en wie de meeste en beste stunts kan uitvoeren binnen een minuut. Monstertrucks hebben een naam, meestal binnen de categorieen van roofdieren (Prowler, Predator, Monster Mutt, Crushstation), constructie en destructie (Devastator, Wrecking Crew, Stone Crusher), en superhelden (Captain America, Man of Steel, Wolverine, Iron Man).

Op zaterdag gingen Alex en zijn vriendje Luke, de zoon van mijn collega Philip, samen met de vaders richting de Monster Jam arena in Greenville. Onderweg werd de gehoorbescherming alvast opgezet om in de stemming te komen, en er werd voluit gegrapt en gegrold over wat er achter ons aanzat (dinosauriers, politie, vloedgolven, etc.). Nadat we een parkeerplaats hadden gevonden en in de BSWA onze plaats hadden gevonden, ging het spektakel al snel van start. Net zoals bij alle “sport”-activiteiten werd aandacht besteed aan de veteranen, de strijdkrachten en de hulpdiensten. Daarna werd het volkslied gezongen door een van de lokale bekendheden.

Na deze formaliteiten was het tijd voor de monstertrucks. Deze keer waren Prowler, Predator, Samson, Iron Warrior, Wolverine, Higher Education en Grave Digger aanwezig. De laatste twee zijn de favorieten van Alex! Higher Education is een zwaar gemotoriseerde schoolbus en Grave Digger is een van de grondleggers van het genre. Er werder wedstrijden gehouden in de categorieen Wheelies (een sprong over een aantal crush cars), Racing (twee trucks die om het snelst over een aantal crush cars heen rijden) en Free Style (elke truck krijgt een minuut om zoveel mogelijk stunts uit te voeren). Grave Digger was in deze Monster Jam in alle drie evenementen het beste, hoewel Higher Education in de Free Style zeer dichtbij kwam; Grave Digger won hier om technische redenen, niet op punten.

Tussen de monstertrucks door waren er nog wedstrijdjes van twee teams op quads en stuntmotoren. De twee quad-teams waren zogenaamd van North Carolina en South Carolina en er werd zeer zwaar op gehamerd dat ze met elkaar ruzie aan het maken waren. De mannen waren niet zo’n goede acteurs en hun accent gaf nu ook niet direct het beeld dat ze uit de twee Zuidelijke staten kwamen :-). De motoren reden hard een helling op en de berijders voerden in hun vlucht allerlei capriolen uit met als toppunt de salto-achterover.

Higher Education na de crash

Na ongeveer twee-en-een-half uur was de show voorbij en moesten Alex en Luke met tegenzin weer terug naar de auto om naar huis te gaan. De show was veel te snel voorbij gegaan! Gelukkig konden ze onderweg nog napraten over alle monstertrucks, en konden ze weer fantaseren over de monsters en natuurrampen die ons achtervolgden op weg naar huis. Terug thuis werden alle monstertrucks voor de dag gehaald en werd de show nog een keer opgevoerd.

De laatste mededeling bij de show: volgend jaar komen de monstertrucks weer terug…

Ergens gat in zien

Vrijdagavond, zo tegen 8 uur, kondigden we aan dat het bedtijd was en Alex, die een obsessie heeft met in alles het beste zijn (als eerste de trap op, als snelste rond de tafel rennen, het hoogste kunnen springen etc.) spurtte direct richting de trap. Wij zaten nog in de speelkamer en hoorden binnen enkele seconden een luide ‘bonk’. Het was een vreemd geluid en terwijl we ons afvroegen wat het in vredesnaam was, kwam een onthutste Alex met een blik vol paniek en wanhopig zwaaiende armen terug de speelkamer in. De combinatie van de knal die we net gehoord hadden en zijn gedrag betekende dat hij gevallen was, maar hoe en wat, dat bleef aanvankelijk een beetje vaag want Alex kon nauwelijks uit zijn woorden komen. Er was op het eerste oog niets aan hem te zien, behalve dan wanhoop. Gevraagd waar de pijn was, wees hij naar zijn kin. Mama keek eens van dichtbij en zag eerst niks… maar toen… begon het bloed te stromen. Het was een snee, een enorme jaap en vooral heel diep. Oh oh… dat was met een pleister waarschijnlijk niet op te lossen. Alex was tijdens het rennen uitgegleden en met zijn kin op een bijtafel terecht gekomen. Een bijtafel met een glazen plaat in het midden waar hij precies op de rand gevallen was, met een diepe snee tot gevolg.

Vier hechtingen rijker.

In enkele minuten tijd hadden we beide kinderen in de auto en waren we op weg naar de eerste hulp. Alex hield een natte, koude doek onder zijn kin en Nova constateerde dat haar broer een ‘booboo’ had. Bij de eerste hulp ging alles vlot. Snel door triage en direct naar een behandelkamer. Natuurlijk komt er een parade aan verplegers en dokters voorbij en iedereen wil horen wat er precies gebeurd is. Gelukkig was Alex het babbelen niet verleerd en voorzag hij iedereen van het gevraagde commentaar. Al het personeel moest met hem lachen; hij is natuurlijk een vrolijke en enthousiaste verteller. Er werd het nodige gecontroleerd: was hij het bewustzijn niet verloren, was het glas in de tafel kapot gegaan, had hij pijn hier of daar? Gelukkig was het alleen de jaap in zijn kin en tja, daar moesten toch echt een paar hechtingen in.

Een verpleegster drenkte een watje in een medicijn om het gebied rond de wond te verdoven. Dat duurde wel een tijdje en tussendoor kwamen ze controleren of het gebied al gevoelloos genoeg was. Toen dat zo was, kreeg Alex twee flinke prikken lidocaine in de wond gespoten en dat was aan zijn gezicht te zien geen pretje. Maar heel dapper, hij heeft geen traan gehuild ondanks dat het geen fijne zaak was. Door de lidocaine voelde hij gelukkig echt niets meer en kon de wond schoongemaakt worden en uiteindelijk gehecht. Vier stuks erin, dus we zullen zien wat dat voor een litteken zal opleveren. Daarna kwamen de verplegers weer terug om de wond te dresseren, creme erop, pleister erbij en daarna hop, weer naar huis. Zaterdagmorgen zag het er gelukkig al een stuk beter uit en Alex heeft ook niet meer geklaagd over pijn. De tijd zal uitwijzen of hij zijn lesje geleerd heeft wat betreft rennen in huis…

 

Met onze prinses op pad

Gisteren was Alex met Rob een middag uit naar de monster trucks in Greenville (en daar moet hij dus zelf maar een blog over schrijven). Nova wilde ook graag mee, maar omdat het zo’n verschrikkelijke herrie is, wisten we niet of het voor haar al zo geschikt is. Ze was echter vreselijk teleurgesteld dat ze niet met papa en Alex mee mocht en om dat te compenseren ben ik een middagje met haar op pad geweest.

De prinses en de monster truck fan bij elkaar.

Het was nog steeds berekoud (een maximumtemperatuur net rond het vriespunt) dus we moesten het binnen zoeken. In het overdekte winkelcentrum in Spartanburg zijn we eerst een lekker koekje gaan halen bij Great American Cookie. Ik had haar ook beloofd een prinsessenjurk te zoeken, dus we zijn wat typische kinderwinkels ingegaan op zoek naar iets super-meisjesachtigs. By Gymboree vonden we uiteindelijk een, hoe kan het ook anders, roze tutu waar ze zeer mee in haar nopjes is. Met een tutu kunnen we elke willekeurige outfit omtoveren in een prinsessen-outfit, want zolang ze maar een rokje met roesjes heeft, waant ze zich royalty.

Elders in het winkelcentrum heb ik haar een keer op de Spider Jump laten springen, waar je in een tuigje wordt gehesen zodat je daarna, vastgeklikt aan dikke elastieken, op een trampolinekussen heerlijk kunt stuiteren. Ik was benieuwd wat ze zou doen: wel of niet leuk? Maar niet gevreesd, ze vond het vanaf de eerste seconde fantastisch en de springtijd was veel te snel om. Weer een hele ervaring rijker!

Niet getreurd, de hoofdactiviteit moest nog komen. We gingen nog een keertje naar de bioscoop om voor de tweede maal Frozen te bekijken, de geweldige Disney film over maar liefst twee prinsessen, Elsa en Anna, welke poppen ze beide heeft. Ook de tweede keer maakte veel indruk. Voor wie niet bekend is met de film zal ik het verhaal niet verklappen, maar hieronder vind je ‘Let It Go’, het uitgekiende meezingnummer dat ook genomineerd is voor een Oscar en dat een goed beeld geeft van de indrukwekkende animatie. Nova weet overigens precies op welk moment de jurk van Else verandert wanneer we dit liedje in de auto beluisteren.

Even na 18.00 waren we weer thuis waar ervaringen uitgewisseld moesten worden. Alex vertelde over zijn middag en Nova over de hare. Maar ze waren vooral blij om elkaar weer gewoon te zien!

Vandaag moest Nova natuurlijk haar nieuwe tutu aan en Alex een monster truck trui en samen hebben ze een stukje gezongen van het liedje ‘In Summer’ uit Frozen. Je moet misschien eerst het origineel even horen en daarna naar Alex luisteren (en later ook Nova). Hij doet het voorzichtig maar hij zingt de tekst goed na. Tussen de monstertruck-rock muziek door, heeft hij blijkbaar ook nog oor voor Broadway.

Een impromptu weekend weg

Voor het eerst dit jaar had Rob vrij op Martin Luther King Day, nadat het bedrijf een extra vrije dag had toegekend en alle medewerkers mochten stemmen op welke dag deze collectieve vrije dag moest vallen. Natuurlijk had Alex ook vrij van school die dag en zo hadden we opeens een lang weekend. We hadden het er, half half, wel over gehad om dan een langere trip te maken, maar heel concreet waren die plannen niet. Op donderdag hakten we de knoop door dat we zouden gaan en op vrijdagmorgen belde Rob om te zeggen dat hij per ongeluk al voor die avond had geboekt. Kortom, heel snel de koffers inpakken en na het avondeten direct op weg!

Je krijgt er wel een beetje statisch haar van…

We hadden onlangs van iemand gehoord dat in Atlanta een Legoland Discovery Center zat en daar waren we wel benieuwd naar. Het beloofde qua weer een mooi maar koel weekend te worden, dus we konden ook nog een buitenactiviteit plannen. Maar goed, eerst moesten we op vrijdagavond het forensenverkeer naar Greenville trotseren (iets wat we normaal gezien absoluut proberen te vermijden) en later op de avond wederom drukte rond Atlanta (hoewel je in een stad met 4 miljoen mensen niet kunt verwachten dat de wegen leeg zijn). Al met al viel het mee en deden we een half uur langer over de reis dan de GPS voorspelde. Het Holiday Inn hotel hadden we zo gevonden en na het inchecken vermaakten de kinderen zich, traditioneel in hotels, met het koffiezettertje op de kamer. Alex gaf echter al snel aan erg moe te zijn, dus de kleintjes sliepen redelijk op tijd. Net zoals thuis kroop Nova even na middernacht bij ons in bed, toch wel een beetje krapper in een queen-size dan in ons eigen king-size bed!

Klaar voor een pannenkoekenontbijt.

We hadden een erg goede deal getroffen met de kamer, maar het ontbijt was niet inbegrepen. Omdat hotels tegenwoordig exorbitante prijzen rekenen voor een ontbijt (ook voor kleine smurfen die nagenoeg niks eten), besloten we dat we net zo goed buiten de deur konden gaan eten. Zodoende kwamen we voor het eerst in ons leven bij de IHOP terecht, wat afgekort is voor International House of Pancakes. Nu serveren ze daar meer dan pannenkoeken alleen en overigens ook op elk uur van de dag (of nacht), maar we hebben er een typisch ontbijtgerecht besteld: Rob eieren met spek en pannenkoeken, Alex kip met een korstje en fruit, en mama en Nova een omelet.  Het smaakte voortreffelijk en we gingen met een goed gevulde buik richting Legoland (behalve de kinderen, want die hadden zoals voorspeld bijzonder weinig gegeten).

We wisten dat Legoland in een overdekt winkelcentrum lag, maar het bleek nog een klein beetje zoeken hoe het nu precies zat. Rond kwart voor 10 parkeerden we de auto bij Saks 5th Avenue en vonden de hoofdingang van de mall, zodat we niet in de kou hoefden te wachten. Het was helder en net boven nul, dus een beetje fris om een kwartier in de wind  te blijven staan. Eenmaal binnen bleek het een superdeluxe winkelcentrum, met vestigingen van Gucci, Michael Kors en talloze andere grote modemerken. Niet echt een plaats waar je Legoland verwacht. Via de ene na de andere peperdure etalage kwamen we op de bovenste verdieping terecht, waar andere mensen al stonden te wachten. Klokslag 10 uur ging de poort open en jawel, we stonden in Legoland!

Het baseball stadion van de Atlanta Braves, nagebouwd met Lego.

In de eerste hal werd uitgelegd hoe Lego-steentjes precies gemaakt worden en kregen alle kinderen een speciaal Lego-blok als aandenken. Daarna gingen de deuren open en kon het echte spelen beginnen! In een hoekje voor peuters en kleuters stond een grote bak met mega-Lego van rubber. Er stonden bovendien Duplo-dieren nagebouwd (een giraf en een olifant die we herkenden uit onze eigen collectie) en een glijbaan die er precies zo uitziet als die in onze verzameling thuis, maar dan in het groot. Op dit punt bleven Alex en Nova al meer dan een half uur spelen en we hadden verder nog niks gedaan! Tegenover de reuzen-Lego lag een attractie waar je in karretjes moest zitten die ronddraaiden en hoe harder je fietste, des te hoger vloog je. Nou ja, dat hoef je een paar Hollanders niet uit te leggen! Wij zaten meteen in de top en bleven daar de hele rit hangen. We zijn het fietsen nog niet verleerd, voor het geval iemand zich dat afvroeg!

Er was ontzettend veel te doen: een 4D film waar je twee keer water tegen je aan kreeg gegooid, een station om race-auto’s te bouwen en te testen, een enorm klimtoestel waar de reuzen-Legoblokken ook weer te vinden waren, een station met meisjes-Lego waar je ook karaoke kon doen, een plaats waar je met Duplo kon bouwen op bewegende platen, zodat je kon zien hoe stevig je bouwsel was, en er was een Efteling-achtige rit waar je met een laserpistool allerlei targets moest raken om punten te verdienen. Daar werd onderweg ook een foto gemaakt, die je daarna voor een relatief christelijk bedrag kon kopen (maar aangezien niemand van ons in de lens keek, was het niet zo’n interessant plaatje). De website adviseerde 2 tot 3 uur uit te trekken voor een bezoek, wij vertrokken na 4.5 uur en alleen omdat Nova doodop was. Ze viel al in slaap op weg naar de auto en was net een lappenpop, helemaal uitgeteld. We reden daarna het hartje van de stad in, naar Centennial Park dat speciaal gebouwd is voor de Zomerspelen van 1996. In het park ligt een leuke speeltuin waar de kinderen lekker geklauterd hebben. De middag vorderde inmiddels al flink en je kon voelen dat de temperatuur aan het zakken was. Ook de wind was vrij koel, dus we besloten om in de buurt van het hotel te eten. Rob had er een restaurant gezien dat interessant was, dus…

Als ze slapen, zijn het engeltjes…

Om 17.00 stonden we voor de deur bij Himalayas, een Indiaas restaurant. Het dichtstbijzijnde Indiase restaurant ligt voor ons in Greenville, dus daar komen we vrijwel nooit. Helaas gingen ze pas op 17.30 open, dus zijn we even binnengewipt bij de nabijgelegen Costco. We hadden een vooruitziende blik en namen er een fles wijn mee, eentje met een schroefdop omdat we geen opener hadden meegenomen. Bij Himalayas binnen werden we snel herinnerd aan de Indiase restaurants in London, ietwat smoezelig maar fantastische en authentieke gerechten. We bestelden papadums, muligatawny soep, mango lassi, naan en peshwari naan, geit vindaloo, kip bhuna, raita en pilav rijst. Absoluut sensationeel! Het enige nadeel aan deze maaltijd was dat met name Nova zich afgrijselijk gedroeg aan tafel. De kinderen zaten elkaar constant in de haren en zorgden ervoor dat we sneller aten dan we van plan waren. Tot overmaat van ramp moesten we 4 keer om de rekening vragen, iets wat normaal gezien echt geen probleem is maar in dit geval bijzonder ongewenst. Al met al was het een heerlijk diner en het flesje wijn van de Costco kwam goed van pas om het wangedrag van de kinderen te kunnen relativeren.

Met alle lichten uit duurde het nog steeds een behoorlijke tijd voordat de kinderen in slaap vielen, Nova hield het dankzij haar middagdutje extra lang vol. Sterker nog, Rob was in het donker ook in slaap gevallen, om 9 uur ’s avonds! Ik heb de avond gebruikt om het verslag van het weekend alvast op te schrijven, maar helaas heb ik mijn notitieboek in de hotelkamer laten liggen en moet ik alles weer van voren af aan verzinnen. Mijn hersenen draaiden natuurlijk op volle toeren, dus in tegenstelling tot de overige gezinsleden was ik wel tot middernacht wakker. Op zondag sprong Nova om kwart voor 7 in ons bed… goodmorning sunshine!

Goede vrienden

Zondag beloofde een zeer mooie dag te worden, dus we pakten onze spullen in, checkten uit en gingen terug naar IHOP. We hadden de dag ervoor zoveel lekkere dingen op het menu gezien, dat we het nog wel een keertje wilden proberen. Voor de kinderen bestelden we deze keer EEN gerecht om samen te delen, pannenkoekjes met ei en spek (die ze voor het grootste gedeelte opaten, gelukkig), voor mij een stapel Nut and Grain pancakes en Rob nam nog eens de 2+2+2, zij het deze keer met roerei in plaats van sunny-side-up en worstjes in plaats van spek. Het was een heerlijk ontbijt en we vertrokken vervolgens naar de Atlanta Zoo. Deze dierentuin onderscheidt zich van anderen doordat ze panda’s hebben en heel bijzonder, panda babies! Zo’n 6 maanden geleden is mama panda bevallen van een tweeling en wie weet hoe panda’s in elkaar zitten, weet dat dat heel bijzonder is. Dankzij onze passen van de Greenville Zoo mochten we voor half geld naar binnen, ook mooi meegenomen!

De weersvoorspelling had het bij het rechte eind en het werd inderdaad een schitterende zondag. We hebben heerlijk door de dierentuin gewandeld en bijna alle dieren gezien. Degenen die ’s morgens nog binnen waren door te lage temperaturen, lieten zich later op de dag alsnog zien. De leeuwen kwamen net naar buiten toen we bij het verblijf stonden en het mannetje begon luid te brullen, een imposant geluid. Ook diverse primaten kwamen net buiten en onderzochten hun verblijf en het eten dat er door de verzorgers verstopt was. Bij de panda’s kregen we een uitgebreide blik op het speelse leven van de kleintjes, heel aandoenlijk. Een onverwachte bonus was de zwarte neushoorn, die ook een jong had. De moeder verstopte zich al snel, maar het jong sprong en rende dat het een lieve lust was. Wellicht aangemoedigd door het luide schateren van Alex en Nova bleef het kleine ding heen en weer roetsjen, een vrolijk gezicht. Naast ons stonden mensen uit Colorado die speciaal voor het neushoornjong en de panda’s naar deze dierentuin waren gekomen. Dan is een autorit van 3 uur ineens zo erg nog niet.

Het was al weer half vier toen we eindelijk naar huis gingen; Nova ging binnen twee tellen knock-out in de auto. Het was verder een rustige rit naar huis en het mooie was dat we het ’s avonds op ons gemak konden doen, want de maandag was immers een vrije dag. Ondanks haar middagdut ging Nova tegelijk met Alex naar bed en liet zich verder niet meer horen. Het vele wandelen in de dierentuin, in combinatie met spelen in de speeltuin ter plaatse had haar blijkbaar toch behoorlijk uitgeput. Dit moesten we maandag bekopen met wederom een vroege morgen… maar ter compensatie werd het een lente-achtige dag met temperaturen die piekten op 20 graden! Een prima dag om het springkasteel weer tevoorschijn te halen!

 

Dansen

Over het algemeen kunnen we zeggen dat Nova de kleine schaduw van Alex is. In alles doet ze hem na! Maar een enkele keer zijn de rollen omgedraaid. Alex is aangestoken door het dans-enthousiasme van Nova en wil ook graag op les. Zodoende stonden we vanmiddag voor de deur van de dansstudio van Nova’s dansjuf voor een proefles. En ik was heel benieuwd wat het zou worden!

Even kijken hoe de juf het doet.

Nova was natuurlijk mee en herkende de juf direct, dus de eerste vraag was of Nova met dezelfde les kon meedraaien. Ik vermoedde dat ze er weinig begrip voor zou hebben als ze moest wachten terwijl Alex lekker bezig was en aangezien de les een uur duurt, is het ook wel lang wachten voor een peuter. Gelukkig was het geen enkel probleem en mocht ze deelnemen. Dat kwam goed uit, want ze had haar nieuwe balletjurk en haar dansschoentjes al de hele dag aan.

Juf Lauren begon stipt aan de les en het was al snel duidelijk dat Alex het erg leuk vond. Samen met Nova luisterde hij aandachtig en volgde de aanwijzingen prima op! Menigmaal heb ik hem breeduit zien lachen. Ik heb het hele uur foto’s en filmpjes gemaakt want het was echt genieten en lachen om die twee! Helaas moesten de ouders buiten de ruimte wachten en kon ik alleen door een raampje, waar ook nog eens luxaflex voor hingen, kijken, dus dat maakt de kwaliteit van de foto’s een beetje minder. Maar hopelijk spreken de beelden boekdelen en snap je waarschijnlijk wel dat hij volgende week dinsdag weer terug in de dansstudio is!