SC State Museum

Naar eigen zeggen het fossiel van een hadrosaurus.

Het was een goed gevuld weekend, want na een drukke zaterdag volgde ook nog een bezige zondag. In Columbia ligt het SC State Museum, waarin je het nodige over South Carolina kunt vinden. Bovendien zijn er wisselende tentoonstellingen en  op dit moment zijn er diverse mechanische dinosauriers te zien. Gevraagd of de kinderen daar belangstelling voor hadden, klonk het uit twee monden enthousiast ‘Ja!’. Zodoende stonden we enkele minuten na openingstijd binnen en was onze eerste activiteit het bezoeken van de T.Rex en zijn vrienden.

Na de familiefoto met green screen liepen we de ruimte binnen en zagen als eerste een Corythosaurus bij een nest met eieren. Deze vriendelijke herbivoor bewoog dankzij een computergestuurd metalen skelet (dat lieten ze aan het eind van de tentoonstelling zien) en uit de luidsprekers klonken vele soorten gebrul en gegrom. De kinderen waren daardoor behoorlijk onder de indruk en zelfs een beetje bang. Ook de tweede dinosaurus werd enigszins met argusogen bekeken: een Pachycephalosaurus, eveneens een planteneter, met een zeer dikke schedel stond bij een prehistorische struik en keek af en toe op om te zien of je niet probeerde zijn eten te stelen. Van deze blik en grom sprongen de kids achteruit! Maar dat was nog niks vergeleken met de koning der dinosauriers: de oppermachige Tyrannosaurus Rex stond als derde klaar en zorgde voor bibberende knieen. Nova zette het bijna op een brullen en dook weg. Papa nam de twee helden dan maar mee naar een moeder Triceratops met haar twee jongen. Daar werden Alex en Nova weer rustig, zij het dat ze met een schuin oog in de gaten bleven houden dat de grote carnivoor aan de overkant niet van zijn plek kwam. Er waren nog een Pterodon, Stegosaurus, Deinonychus (met een gevangen Temontosaurus) en de watermonsters Elasmosaurus en Mosasaurus. Daarna volgden een poppentheater, mini-dino’s om mee te spelen en een enorme Tyrannosaurus-kop die je kon aanraken. Op dat moment besloot Alex dat hij alles nog eens wilde zien en zijn we er nog eens doorheen gelopen. Deze keer was hij al een stuk dapperder, zij het dat hij voor de T.Rex nog steeds schrik had! In het winkeltje mochten beide kleintjes een dinosaurus uitzoeken en daarna liepen we de rest van het museum in.

Papa laat zien waarom mensen en dino’s niet samen kunnen bestaan.

In South Carolina zijn tot op heden slechts een handvol fossielen van dinosauriers gevonden, maar uit de ijstijd des te meer. Mastodonten, mammoeten, sabeltandkatten en meer van dat fraais. Alex vond de fossielen van deze dieren prachtig, maar nog mooier waren de twee dino-skeletten van Albertosaurus en een Hadrosaurier.  Helemaal fantastisch was de bak met een afgietsel van een fossiel erin dat je kon opgraven met een borstel of kwast. Dit is een spel dat Alex thuis volop speelt in de zandbak (met assistentie van zuslief) dus hier kwam de fantasie helemaal tot leven. Ook Nova roept zonder stotteren woorden als ‘tyrannosaurus rex’ en ‘stegosaurus’, want ze pikt het nodige van haar broers enthousiasme op! Dankzij de film Jurassic Park weet Alex bovendien dat je (theoretisch) met behulp van dino-DNA weer een nieuwe dino kunt bouwen en deze wetenschap deelt hij met iedereen die ook maar even naar hem wil luisteren.

In de rest van het museum was nog meer te zien, over de samenstelling van de grond in de verschillende delen van onze staat, het ontstaan en ontwikkelen van moderne communicatie, scheepvaart, textielindustrie en het spoorwegstelsel in South Carolina. Er was een leuke, interactieve tentoonstelling over natuurkundige snufjes waar we een hele tijd geweest zijn en waar de kinderen overal mochten aankomen, wat altijd goed is in een museum. Maar uiteindelijk waren de dino’s toch het mooiste… op weg naar buiten wilde Alex NOG een keertje gaan kijken. Dat verzoek hebben we ingewilligd en hij liep er deze keer heel dapper doorheen en ging zelfs met de T.Rex op de foto! Nova hield een hand voor haar ogen maar verklaarde daarna dat ze er toch heus helemaal zelf doorheen was gelopen. De kids hebben al aangekondigd dat opa en oma dit ook allemaal moeten zien, dus ze zijn alvast gewaarschuwd.

Advertenties

Voetballuh!

Een heuse aanvaller!

Het is een druk weekend, want na een verjaardagsfeestje deze morgen was het direct daarna tijd voor de eerste voetbaltraining van Alex. Aanvankelijk was de training geannuleerd wegens de hitte (36 graden met een gevoelstemperatuur van 40), maar omdat we dat telefoonbericht niet hadden ontvangen omdat we bij het verjaardagsfeestje waren, stonden we zoals afgesproken toch om 1 uur op het veld. Teamgenoot Luke was er al en nadat ze hun officiele tenues hadden gekregen, had coach Katie een schaduwrijk plekje tussen de bomen gevonden en werd besloten dat er toch getraind zou worden.

Welnu, dat was muziek in de oren van de ‘Purple Crushers’, want er stonden inmiddels vier jongetjes klaar om te voetballen! Slechts een van hen had al eens eerder gevoetbald, dus ze zullen het allemaal nog moeten leren. Er werd zodoende geoefend met warmlopen, dribbelen, balcontact en wat spelletjes. Alex deed alles met een grote grijns en had de grootste lol. Volgende week gaat het echt van start met oefenen gevolgd door een partijtje tegen een ander team. We zijn heel benieuwd hoe dat er aan toe gaat!

De eerste week zit erop!

Op de vroege morgen van de eerste schooldag!

De eerste week van Kindergarten is al weer achter de rug! Alex vindt het schitterend en is elke dag thuisgekomen met een smiley op zijn ‘gedragskaart’. Dat is niet vreemd want hij vindt naar school gaan ontzettend leuk en neemt het ook serieus. Elke dag is hij met zijn lunchtrommel van huis gegaan en heeft er braaf van gegeten. Zelfs bij navraag of hij niet liever iets wilde kopen in de schoolkantine, was het een ferm en overtuigend ‘nee’. De lunch moet van mama komen! We zullen zien hoe lang hij dat blijft volhouden. Het menu op school staat overigens ook vol met gerechten waar hij helemaal niet van houdt, dus ik ben niet heel erg verbaasd. In tegenstelling tot de meeste kinderen houdt Alex niet van hotdogs, hamburgers, corndogs, tater tots, mac & cheese en peanut butter & jelly boterhammen. Daarvoor mogen we ons wel fijn in de handen knijpen!

Alex zit aan tafel 5 en had precies 1 kindje in zijn klas die hij nog kende van zijn jaar in Pre-K. Daar kwam gisteren plotseling verandering in toen zijn vriendinnetje van vorig jaar werd overgeplaatst naar zijn klas. Alex was er zeer gelukkig mee, al had hij in de tussentijd alweer een nieuw meisje gevonden. De dames zullen het onderling moeten uitvechten, denk ik. Elke dag krijgen we veel verhalen te horen, de meeste heel plausibel maar soms ook een beetje fantastisch (of waarschijnlijk erg aangedikt). Toen ik hem op woensdag kwam halen, zei Alex dat een ander kindje zijn lunchtrommel helemaal had leeggegeten. Uiteindelijk bleek dat een ander jongetje een paar zonnebloempitjes had gepakt. Dat was dus lang zo dramatisch niet als onze boef aanvankelijk deed voorkomen!

Het afzetten en ophalen gaat ook goed. Het is wel flink drukker, dus ’s middags gaat mama al een half uur voordat de school uit is in de rij staan. Dan staan er al zo’n 30 auto’s te wachten! Gelukkig gaat het ophalen elke dag een beetje sneller nu het ritme erin begint te komen. Daar zijn we blij om, want met temperaturen van 35 graden (en gevoelstemperaturen van 40 graden) is het geen pretje om lang in de auto te moeten zitten.

Alex is ook begonnen aan de ‘100 book challenge’. Dat is een project waarbij studenten worden gestimuleerd om 100 boeken zelf te lezen. Alex heeft er al flink wat gedaan, dus die honderd boeken hebben we binnen de korste keren gehaald! Het schooljaar is goed begonnen en het ziet er florissant uit. We hebben er zin in!

Nog een keertje feest

Op de laatste dag van de zomervakantie mocht Alex uitkiezen wat we gingen doen. Hij hoefde er niet lang over na te denken; hij wilde naar Chimney Rock om zijn verzameling stenen uit te breiden. Zodoende vertrokken we richting de bergen van North Carolina, waar dit kleine maar betoverende dorpje ligt. Het is een plaatsje waar we al komen sinds we hier net woonden en het heeft nog niets aan magie ingeboet.

In de gem mine.

Na een lunch zijn we de ‘gem mine’ ingedoken. Hier koop je een emmer zand en ga je aan een bak met stromend water zitten. Je schept zand uit je emmer in een zeef, houdt de zeef in het water en als het zand is weggespoeld, blijft je schat over: kristallen en andere speciale stenen. Het is een geliefde bezigheid voor veel mensen en ik kan me niet herinneren dat ik dit in Nederland of Belgie ooit gezien heb. Misschien heeft het te maken met de ‘gold rush’ van lang geleden en het idee dat je een klompje goud zou kunnen vinden. Nova deed voor de eerste keer ook echt mee (vorige keren dat we dit deden vond ze het niet zo heel interessant) en samen hebben ze een behoorlijke verzameling ‘gems’ gevonden.

Klimmen, klauteren en spelen in Chimney Rock.

Met een zak vol stenen zijn we vervolgens langs de Rocky Broad River gaan wandelen (en klauteren). Het is altijd avontuurlijk langs dit water, al klimmend over bruggen gemaakt van enorme keien en genietend van de prachtige uitzichten, welke kant je ook op kijkt. Het was een drukke dag, want het Dirty Dancing festival had ook plaats dus er was veel volk op de been. Mocht je het gemist hebben in eerdere berichten over Chimney Rock, in dit gebied is veel van de beroemde film opgenomen.

Veel bekende scenes zijn geschoten in en om het naast Chimney Rock gelegen Lake Lure. Ondanks onze vele trips in dit gebied waren we nog nooit op het water geweest. Het was gisteren bijzonder warm en ook erg vochtig, dus een verkoelende rondvaart klonk ineens erg aangenaam. Lake Lure is een aangelegd meer en om hier te kunnen wonen moet je diep in de buidel tasten. Tijdens onze rondvaart (af en toe meer een race-vaart) hebben we ontzaglijke paleizen gezien, een topper van 16 miljoen met sprookjesachtige uitzichten. Ook kwamen we op de plaats waar de waterscene uit Dirty Dancing is opgenomen (wanneer Baby de lift moet leren) en waar de hoofdrolspeelster een watermeloen een stenen trap op sjouwt. Het was niet moeilijk om de bewuste beelden voor de geest te halen! Aan het eind van de rondvaart viel Nova in slaap en dat was het moment om huiswaarts te keren. Een heerlijke dag, al moeten we nu gaan bedenken waar we de vele stenen uit de gem mine een plaatsje moeten geven.

De scholen zijn weer begonnen

Deze slimmerik is vandaag voor het eerst naar Kindergarten!

Ik weet het nog goed toen ik zelf naar school ging. De eerste week hingen er overal banners met deze fameuze tekst om automobilisten erop te attenderen dat vele fietsende scholieren weer dagelijks op de weg te vinden zouden zijn. Het lijkt nog niet zo lang geleden… maar er is toch degelijk een heleboel tijd verstreken. Vanmorgen is onze oudste zelf voor het eerst echt naar school vertrokken!

Het is wel heel anders. Waar wij met de fiets gingen, wordt hij met de auto gebracht. Niet omdat het zo ver is, maar omdat het absoluut onveilig is om hier een kind met de fiets naar school te laten gaan. Daar zijn de wegen hier niet op ingericht en de automobilisten krijgen doorgaans een hartverzakking als ze een fietser of voetganger op de weg zien. De andere optie is met de bus naar school, je weet wel, de grote gele schoolbussen die je kent van televisie. Maar dan moet het arme kind op een ongoddelijk uur vertrekken en is het aanmerkelijk later thuis. Nee, we zullen hem met plezier halen en brengen, zeker nu hij nog zo klein is. Want met vijf jaar is het misschien al een hele vent, uiteindelijk is hij pas vijf jaar.

Het zijn overigens lange dagen. De school begint om 7:40 en eindigt om 14:15. Dit is elke dag van de week, dus ook woensdag. Niks een middag vrij! Ontbijt en lunch op school, dus vanmorgen is Alex met zijn eerste lunchtrommeltje van huis gegaan. Hij gaf geen krimp, hij was zo enthousiast om eindelijk te mogen beginnen. Hij kijkt er al weken naar uit en heeft geen traan gelaten. Dag mama. Een hele dikke knuffel, een kus en weg was hij. Het einde van een tijdperk en de start van een nieuw. Het is mooi dat hij het met twee handen aanpakt en niet kan wachten om te leren, ook al is het voor mama best even slikken.

Dit weekend hoorde ik Alex tegen zijn zusje zeggen dat hij voortaan langer naar school ging, dat hij een grote jongen was en dat ze hem zou gaan missen. En nadat papa en Alex vanmorgen vertrokken waren, zei Nova: “Now it’s just us two girls.” Kijk eens aan.  Een waarheid als een koe, zowel van de 5-jarige als de 3-jarige. Zo klein en toch al zo wijs.

Het zomert nog

De zomer met zijn warme dagen duurt nog altijd voort, met temperaturen die varieren tussen de 33 en 36 graden. Overdag is het simpelweg te warm om buiten te zijn en eerlijk gezegd kijk ik al weer uit naar de activiteiten van de herfst, wanneer het aangenaam is maar niet meer klef en verschroeiend heet. We komen nu vooral na het avondeten buiten en deze week had ik een mooie deal gevonden voor stoepkrijt. Dat hadden we al een tijdje niet meer gehad en de vele kleurtjes werden al snel omarmd en in gebruik genomen.