En toen was ze vier!

Nova geniet van haar karate-feestje.

Hoewel ze pas over een paar dagen echt jarig is, was Nova’s verjaardagsfeestje vanmorgen al (in verband met Pasen volgend weekend). We hadden eens iets nieuws gepland en gekozen voor een karate-feestje. We wisten niet precies wat we ervan moesten verwachten, maar het weer is rond deze tijd nog een beetje te wispelturig om een buitenfeestje te houden, dus we hadden gezocht naar een binnenlocatie. Meestal komen we bij Pump It Up of Chuck E Cheese terecht, maar we wilden eens iets anders, dus zodoende.

Nova vond het superspannend en kon niet wachten tot het zover was. Vanmorgen om 10.00 was het dan zover! Natuurlijk waren we op tijd aanwezig om het nodige klaar te zetten en de gasten op te vangen. De instructeur heette Josh en hij wist heel goed hoe het met het gezelschap kleine spruiten om moest gaan. Vanaf het moment dat hij begon, stonden alle ukjes (tussen 1 en 6 jaar) in de houding. Nova voorop, want zij was wel het stralende middelpunt vandaag.

Nova is heel happy met haar prinsessentaart.

Een uur lang heeft coach Josh de kinderen hard laten werken en ze vonden het prachtig! Eerst basis-instructies, daarna balspellen en tenslotte een hindernisbaan. Het was stevig aanpoten en de kinderen hadden daarna hun taart en drinken wel verdiend! Nova mocht haar taart aansnijden met een heus samoerai-zwaard (uiteraard onder begeleiding).

Na alle taart en andere lekkernijen doken de kinderen een van de matten op om daar nog eens lekker rond te rennen met ballen en hoepels. Ze konden er geen genoeg van krijgen en niemand had zin om naar huis te gaan. Maar na een kleine twee uur zat het er toch heus weer op. Nova mocht thuis haar cadeaus gaan openen en over een paar dagen mag ze nog eens gaan vieren, want op 1 april wordt ze thuis ook nog een keer in de watten gelegd. Hiep hiep hoera! Onze Nova is 4!

Terug in de tijd

We hebben inmiddels weer een aardige achterstand opgebouwd met filmpjes, dus ik heb besloten weer een blogpost te maken waarin we oude beelden verzamelen. Sommige dingen zijn al bijna 3 maanden oud!

Alex heeft voor zijn verjaardag, van papa en mama en opa Jos en oma Toos samen, een prachtige Lego-trein gehad. Daar wordt nog altijd elke dag mee gespeeld.

Oma kon het niet laten om voor 6 januari nog een kleinigheid te geven, omdat ze net voor Alex zijn verjaardag weer terug naar Nederland moest. Zodoende kreeg Alex nog een dino-excavatie kit, een blok pleister waar plastic dinosaurusbeenderen in verstopt zitten die je met de meegeleverde werktuigen moet uitgraven. Dit is een tijdje een ware obsessie voor Alex geweest en hij heeft een stuk of zeven van deze kits uitgegraven; de resultaten pronken op zijn kamer.

Het kinderfeestje was wederom bij Pump It Up, en ook daarvan bestaan nog wat bewegende beelden. Behalve de gebruikelijke aanwezigen waren ook schoolvriendinnetjes Monica en Faith aanwezig. Zijn 3e meiske, Loren, kon er jammergenoeg niet bij zijn.

Het duurde eventjes voordat de kinderen de karaoke-machine van Santa doorhadden, maar daarna hebben ze al aardig wat ‘gezongen’. Nova kan al net zo goed zingen als mama!

Alex kan inmiddels al vrij behoorlijk lezen en ligt mijlenver voor op het niveau dat voor hem in Kindergarten ‘vereist’ is. Het is wonderlijk om te zien hoe je kind deze vaardigheid machtig wordt en sinds dit filmpje is hij al weer heel wat vooruit gegaan. Met name non-fictie ligt hem goed; gedreven door een honger naar kennis ploetert hij zich door boeken van 3rd en 4th grade (voor de leeftijdscategorie 9 en 10 jaar).

Een paar weken geleden wilde Nova ineens leren snijden. Gewoon, net als papa en mama met mes en vork eten. We hebben het kinderbestek dus uitgebreid en er wordt flink geoefend. Het ziet er toch makkelijker uit dan het is!

Een paar weekenden geleden zijn we in het kindermuseum van Rock Hill geweest, een klein maar leuk plaatsje waar we nog niet eerder geweest waren. Het museum is gevestigd in een pand dat voorheen een bank was.

Nova’s liefde voor ballet duurt onverminderd voort en ze heeft nog altijd les van juf Lauren, die elke week een uurtje naar de school komt. Nova kent inmiddels al heel wat pasjes en is de braafste leerlinge van de klas. Ook thuis danst ze wat af!

In februari zouden we te maken krijgen met sneeuwval van epische proporties. De noodtoestand werd afgekondigd, de supermarkten waren leeggeroofd en iedereen was zo goed als mogelijk voorbereid op de dagenlange problemen die zouden volgen. Dat bleek uiteindelijk allemaal reuze mee te vallen, maar voor de kinderen was het allemaal bijzaak. Wat voor hun telde was dat het ging sneeuwen, en bij het zien van de eerste vlokken renden ze naar buiten om kristallen te vangen. Bij het krieken van de volgende dag stond Alex al bij de achterdeur om een sneeuwman te mogen bouwen, de zon was nog niet eens volledig op. Je hoort in het filmpje de inzet van de dooi al.

De bobcat van Alex wordt steeds kleiner en ook Nova past nog maar net op haar elektrische Dora-auto. Toch hebben de kinderen nog altijd de grootste pret met hun voertuigen. Tenminste… er zijn wel eens momentjes dat het even iets minder leuk is, zoals bijvoorbeeld wanneer Alex met zijn bobcat moet wachten tot Nova gepasseerd is. Oh, wat een verdriet! Gelukkig was de belofte om helemaal solo op een filmpje te mogen voldoende om hem weer aan het lachen te krijgen.

Ook in de speeltuin hebben de kinderen ons niet echt meer nodig om zich te amuseren; dat kunnen ze prima zelf!

Misschien geven de drukke beelden een idee van wat een kermis het in Gatlinburg is.

 

Tip top in Tennessee

We zouden dit weekend naar North Carolina zijn gegaan, ware het niet dat het weerbericht voor zondag regen had voorspeld. Daardoor zijn we in plaats daarvan naar Tennessee gegaan, naar de plaatsjes Gatlinburg en Pigeon Forge, allebei op en top kermis van het soort dat je natuurlijk alleen in Amerika kunt vinden. Maar de belangrijkste reden voor de trip was Alex zijn fascinatie met de Titanic (en Nova daardoor ook) en nu staat er toch in Pigeon Forge een Titanic museum! Dus zodoende maakten we de tweeenhalf uur durende autoreis naar de Smokies.

Altijd leuk in het aquarium vooral als je tussen de vissen kunt staan.

Op zaterdag waren op een mooie tijd de deur uit en daardoor net voor de middag in Ripley’s Aquarium of the Smokies. We hadden dit weekend gekozen omdat het nog voor de voorjaarsvakantie is en daardoor hopelijk niet superdruk, maar desondanks hadden drommen mensen hun weg naar Gatlinburg gevonden. Het was al weer zeven jaar geleden dat we hier geweest zijn en voor de kinderen was het nog helemaal nieuw. Het is niet het allergrootste museum, maar wel heel leuk aangekleed en engagerend voor de kleintjes. Genoeg vissen en andere waterbeesten om te bekijken en aan te raken. Het mooiste is wel een lange tunnel waar je onderdoor kunt terwijl vele haaien boven je hoofd zwemmen; het maakte op Alex en Nova in ieder geval behoorlijk wat indruk.

Bij de ingang van Ripley’s Believe It or Not!

Behalve het aquarium heeft Ripley nog meer wonderlijke locaties in Gatlinburg en het fijne van dit plaatsje is dat, als je eenmaal ergens hebt weten te parkeren, alles op loopafstand is. Wie bekend is met de USA weet hoe bijzonder dat is, want doorgaans moet je werkelijk alles met de auto doen. Nadat we gelunched hadden met een New Orleans Po’Boy in een piepklein restaurantje, kozen we Ripley’s Believe it or Not als tweede bestemming, een soort rariteitenkabinet waar meneer Ripley jarenlang de aardbol voor heeft afgeschuimd om allerlei opvallende, rare en opmerkelijke voorwerpen te verzamelen. Hij is gestorven in 1949, maar onder de naam Ripley worden nog steeds maffe dingen toegevoegd, zoals de meeste getatoeerde mens, de meeste piercings, en meer van dat soort gein. Alex nam de titel van het museum heel letterlijk en zei bij alles wat hij zag: “I don’t believe it.”

Goede zin na een vrolijke dag.

Ons combo-ticket gaf ons nog toegang tot een derde locatie en de kinderen kozen voor het Mirror Maze, een doolhof gemaakt van spiegels, in het donker, waar je moet proberen weer uit te raken. Dit was aanvankelijk behoorlijk desorienterend en het duurde even voordat we het door hadden. Alex en Nova lachten zich een stuip, ze vonden het schitterend. Maar uiteindelijk hebben we de uitgang toch gevonden, en zelfs royaal voor sluitingstijd. Het was inmiddels tijd om het hotel op te zoeken en daarvandaan een diner te vinden. De dames aan de receptie tipten ons het Italiaanse restaurant Giovanni’s dat op een steenworp afstand lag. Het was een heel groot restaurant waar geen ziel was; waarschijnlijk verdienen ze voornamelijk met bezorgen van eten en niet zozeer als zitrestaurant (denk aan Chinese restaurants met hetzelfde concept). De eigenaresse was vriendelijk en erg behulpzaam en zorgde ervoor dat we voor de kinderen het eten precies kregen zoals we wensten. Alex en Nova aten daardoor heel behoorlijk van hun maaltijd, wat een wonder mag heten. Het was eenvoudig maar smakelijk en het was jammer dat we geen fatsoenlijke kop koffie konden vinden als afsluiter. Want dat weten we na 7 jaar USA ook wel, voor koffie moet je in dit lang niet zijn. De rest van de avond stond vooral in het teken van het in slaap krijgen van de kinderen, want het lijkt wel of ze in hotels helemaal doorslaan; slapen is absoluut het laatste waar ze zin in hebben en als ze samen in een bed liggen, komt er al helemaal niks van.

Aan boord van de Titanic!

Op zondag hebben we onze buikjes gevuld bij het ontbijt zodat we er weer tegenaan konden. Van Gatlinburg reden we naar Pigeon Forge, waar alles iets verder uit elkaar ligt en je dus niet van het ene naar het andere kunt wandelen. Het is hier nog iets gekker dan in Gatlinburg en de attracties zijn groter in schaal. Onze bestemming lag al vast: een bezoek aan het Titanic-museum. Dit museum ziet eruit als een halve Titanic en behalve aan de buitenkant mag je er helaas geen foto’s maken. Als je je kaartje koopt, krijg je een Boarding Pass, waarop staat welke passagier je bent (deze passagiers hebben echt op de Titanic gereisd) en je kunt door het museum heen meer informatie verzamelen over ‘jouw’ persoon. Het museum was erg mooi gemaakt en chronologisch van opbouw, hoe de plannen voor het schip waren ontstaan, hoe het is gebouwd, het verschil in de klassen, nagebouwde suites (nagemaakt op basis van de originele tekeningen; ook de grote trap uit de eerste klasse was nagemaakt). Er was een ruimte waar je op het dek kon staan op het moment dat het schip de ijsberg raakte, waar het heel koud was om de omstandigheden zo accuraat mogelijk na te bootsen en je een idee te geven wat de opvarenden te wachten stond. Je kon je hand in water van -2 graden steken, om te voelen hoe koud het was als je daarin terecht kwam. Het was al met al een mooie ervaring en de kinderen hadden in de gift shop al snel een souvenir gevonden. We zijn nog naar de Christmas Village gereden om in de kerstwinkels rond te kijken en het ongeduld van de kinderen om thuis met hun souvenirs te spelen, was nog even te bedwingen met een lekker ijsje. De middag vorderde al weer en het was tijd om de kleine 3 uur naar huis te rijden, zodat we rond etenstijd thuis zouden zijn. Thuis was het weer niet zo mooi als in Tennessee; we hadden dus de goede richting gekozen voor het weekend!

Peuterpraat #40

Een van de weinige momenten dat het even stil is…

Het is onmogelijk om alle gekke en grappige uitspraken van de kinderen bij te houden, maar hier is al weer de 40e Peuterpraat met een selectie van bijzondere teksten uit ons dagelijks leven.

Alex mijmert over het leven op school.
“Sometimes I’m so nice to Loren that I think she wants to marry me.”

Alex roept uit:
“I’m growing old!”
Wanneer we vragen waarom antwoordt hij gefrustreerd:
“Because of Nova!”

Enige zelfkennis is Alex niet vreemd.
“Wat ben je een lieve jongen vandaag.”
“And smart too!”

Nova is nogal wild aan tafel. Alex merkt laconiek op:
“Take a nap, girl.”

We zitten aan tafel. Alex maakt huiswerk en Nova is aan het knippen en plakken. Wanneer Alex zich met Nova’s werkje bemoeit, zegt ze:
“Focus, Alex!”

Mama geeft de kinderen een compliment.
“Wat spelen jullie lief vandaag!”
Alex haalt graag het onderste uit de kan:
“Yes. Do we get money for that?”

Alex heeft zijn voet gestoten. Met veel gevoel voor drama zegt hij:
“It really hurts. I think watching Jurassic Park 3 would really help.”

Er zijn vriendinnetjes op bezoek. Na verloop van tijd raakt Alex gefrustreerd met een van de meisjes.
“Shayla is getting on my nerves. And I really like my nerves!”

Alex verduidelijkt een afbeelding.
“That’s a baby dinosaur. Not a french fry or a cow.”

Nova speelt met de dino’s, eentje is er jarig en hij krijgt een taart. Ze zingt:
“Happy birthday to you
Happy birthday to you
Happy birthday dear giganotosaurus
Happy birthday to you”

In een week tijd heeft het twee keer gesneeuwd. In een gesprek zegt Alex:
“Back in the old days, when it didn’t snow…”

Alex springt onbedaarlijk wild op de bank. Hij merkt op:
“I have so much energy!”

Het heeft gesneeuwd. Alex kijkt goedkeurend naar buiten.
“The world looks like it’s covered in wet pudding!”

Alex zit te puzzelen in de eetkamer terwijl Nova met papa en mama aan de keukentafel zit. Nova is druk aan het zingen. Vanuit de eetkamer komt een kleine correctie op haar liedje. Nova is het er niet mee eens en ze roept kordaat:
“Go finish your puzzle!”

We zijn op weg naar de bioscoop. Alex kondigt aan:
“That will take care of all the extra energy I have!”

Testament van het digitale tijdperk. Papa leest Nova een boekje voor. Ze wil even iets drinken in de keuken en vraagt:
“Daddy, can you put the book on pauze? I need to go get a drink.”

Alex heeft de vervelende gewoonte om in het weekend iedereen wakker te maken zodra hij zijn ogen open doet. Dit tijdstip ligt standaard voor 7 uur. Uiteindelijk zegt mama dat hij ’s morgens niet meer op de kamer van papa en mama mag komen, maar op zijn eigen kamer of in de speelkamer moet gaan spelen in plaats van iedereen steeds wakker te maken. De volgende ochtend, om 6:54, komt Alex bij mama naast het bed staan.
“Mama? I love you.”
“Hmmm….”
“I’m going somewhere now where you can’t see me.”
Waarna hij bij papa en mama in bed kruipt en luid roept:
“Hallo Nova!”

Aan tafel.
“Alex, waar denk je dat Nutella van gemaakt wordt?”
“Nuts. And… ellas.”

Nova is niet de makkelijkste eter, dus mama is heel verheugd wanneer ze de zelfgemaakte boerenkool-‘chips’ lekker vindt. Alex helpt haar uit de droom.
“Those are not chips, they’re just toasted leaves.”

Alex is iets vergeten. Hij weet wel hoe dat komt:
“I was thinking about dinosaurs and then a duck walked into me and quaked in my ear.”

Alex wil dat papa iets voor hem zoekt op internet. Nova biedt hulp:
“Daddy, just check Doodle.”