Weer onder het mes

Toen we tijdens de kerstvakantie met Nova bij de kinderarts terecht kwamen, zag dokter Lucie het al snel: Nova’s keelamandelen waren gigantisch groot. Ze kreeg een antibioticakuur en een verwijsbrief voor de KNO arts, die eerder al twee keer buisjes heeft geplaatst en haar neusamandelen verwijderd heeft. Na de antibioticakuur veranderde er aan Nova’s amandelen weinig en de KNO arts had er weinig tijd voor nodig om tot de conclusie te komen dat ze er beter uit konden. Vanwege haar jonge leeftijd betekende dat ook nog een nachtje in het ziekenhuis, ofwel, weer een hele onderneming.

Bijkomen uit de narcose.

Een week later was het al zover en mocht Rob zich ’s morgens om 6.00 melden in het ziekenhuis. Nova was inmiddels wakker en heel kalm onder de situatie. We hadden haar deugdelijk voorbereid op wat er komen ging, iets wat het ziekenhuispersoneel direct merkte. Verschillende verpleegsters vertelden later dat sommige mensen hun kind vertellen dat ze naar de bioscoop gaan, of het winkelcentrum, of iets anders leuks, om ze vervolgens naar de operatiezaal te brengen en volledig in het ongewisse te laten. Het mag duidelijk zijn dat die kinderen (begrijpelijk) niet de makkelijkste patientjes zijn.

Tegen half acht, nadat Alex op school was afgezet en ik het halve ziekenhuis had doorgedwaald, kwam ik bij een lege pre-op kamer; Nova was net weg en Rob inmiddels in de wachtkamer. Zelfs met Rob aan de telefoon duurde het nog een tijd voor ik het gevonden had, een toekomst als schatzoeker zit er voor mij niet in.  Na enkele minuten kregen we te horen dat Nova zonder enige problemen onder narcose was gebracht, terwijl ze bellen voor haar aan het blazen waren, wat ze trouwens prachtig vond. Ze had ook een leuke beer gehad die ze de rest van haar verblijf dicht bij zich heeft gehouden.

Om kwart voor 8 zat het er voor Nova op. We mochten haar vasthouden terwijl ze bijkwam van de narcose. Ze was enigszins bedremmeld en tegen de tijd dat de kamer op de afdeling pediatrie klaar was, was ze weer in slaap gevallen. Van het ritje naar haar kamer heeft ze niets gemerkt. Een half uurtje later was ze wakker en wilde ze drinken. Dat was alvast een goed teken. Ze was klaarwakker en heeft een hele poos televisie gekeken en maar liefst 5 waterijsjes gegeten. ’s Middags kwam de recreationele therapie haar nog een beer brengen en een tas met kleurboeken en waskrijtjes. Ze hadden diverse activiteiten om te doen en we hoefden het maar te vragen als ze zin had om iets te doen. Toen Nova later op de middag wilde schilderen, kwamen ze bakjes met glitterverf en papier brengen en heeft ze heerlijk een uurtje zitten smeren. Tegen die tijd had Rob Alex uit school gehaald en kwam broerlief op bezoek, met de nodige knuffels voor zijn zusje. Voor hem was het ook een beetje een rare dag.

Het gaat al weer een stuk beter met de kleine madam.

Net op dat moment kwam de muziektherapeute binnen die een half uurtje liedjes heeft gespeeld en gezongen, natuurlijk helemaal interactief. Het duurde even voordat Nova ontdooide, zoals dat bij haar nu eenmaal gaat als ze vreemde mensen ontmoet, maar aan het eind van het half uur zat ze vrolijk mee te zingen en samen met Alex met maracas te schudden. Aansluitend werd het avondeten gebracht en daarna was het zoetjesaan tijd voor papa en Alex om weer te gaan.

Toen de zuster om 19.00 kwam om temperatuur en hartslag te meten, vroeg ik hoe lang het nog duurde voordat Nova weer pijnstillers zou krijgen. Hoewel ze nergens last van had op dat moment, vermoedde ik dat ze over niet al te lange tijd in slaap zou vallen en omdat ze de hele dag niet geslapen had, het moeilijk zou worden om haar te wekken. Rond 20.00 mocht ze weer een dosis Motrin hebben maar zoals ik al verwachtte sliep Nova om 19.15 en was ze daarna met geen mogelijkheid meer wakker te krijgen. Om 20.00 heb ik samen met de zuster geprobeerd haar te wekken, maar ze huilde alleen maar hysterisch. Na een kwartiertje kwam er uiteindelijk uit “I just want to sleep” en hebben we haar met rust gelaten. Ze sliep heel onrustig en werd voortdurend wakker, waarna ze vreselijk zielig was. Ze wilde haar papa en haar broer en vooral naar huis. Ze was ontroostbaar en het is zeldzaam om haar zo overstuur te zien. Steeds als ze weer wakker was, vroeg ik of ze iets wilde drinken of medicijn wilde, maar het antwoord was steevast ‘nee’ (en dat terwijl het drinken nu net zo belangrijk was). Pas om 00.30 viel ze eindelijk rustig in slaap en heb ik zelf ook een beetje kunnen uitrusten tot 4.30. In die periode is de verpleging nog vier keer in de kamer geweest, dus echt slapen doe je niet.

Nova was wonderlijk genoeg om 6.00 alweer wakker en klaar voor de dag. Ze zat televisie te kijken en was heel monter toen de verpleging binnenkwam. Zij waren heel verbaasd dat ze inderdaad de hele nacht had geslapen zonder pijnstillers en bovendien niet gillend wakker was geworden van de pijn.  Ze kreeg alsnog een dosis Motrin en was blij toen papa om kwart voor acht al weer binnen kwam. Om 8.00 kwam Nova’s chirurg binnen en zag dat het goed was: we kregen groen licht om te vertrekken. Vanaf dat moment duurde het nog 2 uur voordat al het papierwerk in orde was, het infuus verwijderd was en de instructies voor de komende twee weken doorgenomen waren. Even na tienen liepen we naar buiten, met een lachende Nova die niet kon wachten tot ze weer thuis was. Ook thuis gaat ze verder met ijsjes eten, ze is vrolijk, ruziet over onnozele zaken met Alex en het allerbelangrijkste: als ze slaapt, is ze heel stil en niet langer een houtzagerij. Het is waarschijnlijk toch de juiste keuze geweest om dit voor haar te doen!

Advertenties

Hiep hiep!

Voor Alex is zes worden een hele onderneming geweest. Ten eerste is hij zich veel beter bewust van tijd; hij kent de volgorde van de maanden en de dagen van de week, hij kan tellen, dus dan is het niet zo moeilijk om de dagen bij te houden tot de magische dag van je verjaardag. Maar zijn verjaardag begon al heel vroeg deze keer, want met opa en oma erbij mocht hij al heel op tijd een verjaardagscadeau uitzoeken. Zij zouden immers net vertrekken voor zijn eigenlijke verjaardag en we wilden het ook niet laten samenvallen met kerst, dus al voor kerstmis had Alex bij de Lego-winkel een schitterende elektrische trein uitgezocht, waar hij sindsdien ook elke dag mee gespeeld heeft.

Hoera! Feest vieren doe je zo!

Maar goed, die magische datum kwam dan toch echt. Naar bed gaan en nog vijf zijn, wakker worden en plotseling ben je zes. Oh, wat voelde Alex zich een hele meneer. Natuurlijk moest er vergeleken worden met Nova. YOU are three, I AM SIX. En Nova kijkt inmiddels reikhalzend uit naar het moment dat ze vier wordt en broerlief weer bijbeent.  En wat mag er zeker niet ontbreken als je jarig bent? Een feestje!

Voor de derde keer alweer vierden we het bij Pump It Up, het springkastelenparadijs. Alle vriendjes en buurkindjes waren er, en zelfs twee meisjes van school. Iedereen wist wel van de dinosaurus-obsessie die Alex momenteel beheerst, maar er waren ook nog andere echte jongenscadeaus en hij vond het allemaal even prachtig. Na spelen, springen, pizza en verjaardagstaart (MET dino’s erop, hoe kan het ook anders) zat het feest bij Pump It Up er misschien op, maar thuis vierden we het nog verder. Vriendje Luke kwam mee en met Nova erbij hebben ze gespeeld dat het een lieve lust was. Zo veel nieuw speelgoed, waar moet je beginnen? Dan maar alles bij en door elkar, dat werkt ook!

En zo hebben we dus ineens een zoon van 6. Een hele bink van 1.15 cm en 19 kilo, een vrolijke kletskous, een kleine professor met een heel eigen mening, een kerel met de hoogst haalbare cijfers op school, kortom, echt een mannetje om trots op te zijn!

Beelden uit de kerstvakantie

Omdat de blog over de vakantie al lang genoeg is zonder filmpjes ertussen, heb ik besloten om alle bewegende beelden in een apart bericht te zetten. De filmpjes staan in chronologische volgorde.

In de eerste week zijn we na school steeds ergens gaan spelen. In onderstaande speeltuin wilde met name Nova graag doen alsof ze aan het zwemmen was.

Zelf iets maken, altijd leuk om te doen. We hadden spullen gehaald om zelf een kerstbal te versieren: een bal van piepschuim, pailletjes en prikkers. Er is heel wat tijd in gestoken en de ballen hingen nadien natuurlijk in de boom.

Tijdens de vakantie kregen we regelmatig te maken met een Nova die niet wilde lopen. Ze had te maken met ontstoken keelamandelen waardoor ze zich waarschijnlijk niet helemaal lekker voelde, maar wanneer ze naar haar zin aan het spelen was, had ze nergens last van. Als we een stukje wilden wandelen in het bos, kwamen er ineens klachten als ‘Ik kan niet lopen’, ‘Mijn been doet zeer’, ‘Mijn hand doet pijn’ en meer van dat soort fraais.

In Hollywild hebben zowel Alex als Nova voor het eerst op een paard gereden. Het was een groot succes, al zul je vanwege de duisternis goed moeten kijken wat er nu precies allemaal in het filmpje gebeurt.

Er is veel te doen in het Discovery Place in Charlotte, zo veel zelfs dat Nova op den duur in slaap viel. Dat was wellicht ook onder invloed van antibiotica.

In de Greenville Zoo waren de kindjes erg goed gehumeurd. Ze trakteerden ons dan ook op een vrolijk dansje.

Alex is in de wolken met zijn verjaardagscadeau. Ook Nova kan het wel waarderen.

Het filmpje over kerst toont niet alleen het uitpakken van de cadeaus, maar ook de eerste avonturen op Nova’s fiets.

In Fernbank is een leuke speelhoek waar vissen op de vloer geprojecteerd worden. Als je in het ‘water’ stapt, beweegt het ook echt!

In de Zoo van Atlanta reed een treintje rond, dat mochten de kinderen natuurlijk niet missen.

Het zwembad in het hotel was een groot succes!

Bouwen in het Lego Center in Atlanta (of nou ja, een deur maken, want dat waren ze vergeten).

Leren fietsen!

 

 

 

 

Een heel bijzonder kerstfeest

Het is precies een maand geleden sinds het laatste blogbericht en aan mij is nu de schier onmogelijke taak om de afgelopen weken te beschrijven. Bij voorbaat excuses aan eenieder die vruchteloos op de blog is geweest om te lezen hoe het opa en oma Eindhoven is vergaan tijdens hun reis en verblijf. Zij zijn, terwijl ik dit schrijf, weer op weg naar Schiphol en zullen op zaterdagmorgen in alle vroegte landen. We wensen hen alvast veel succes met de zware dag die hen wacht, wakker blijven na zo’n lange reis en het opnieuw wennen aan een huis zonder giechelende kleinkinderen die constant willen weten wat je aan het doen bent.

Oma had weer iets moois voor de ukkies meegebracht.

Want tja, het zit er weer op, drie heerlijke en feestelijke weken samen met opa en oma. Het was een cadeautje, een onverwacht extraatje waar we naar mochten aftellen, dat opeens begon op 14 december en wat nu, ongelooflijk maar waar, alweer voorbij is. Het is niet te omschrijven hoeveel herinneringen en mooie momenten je met elkaar kunt beleven in zo’n korte en intense periode, dus ik denk ook niet dat dat op een blog te doen is, of onze tijd samen volledig recht kan doen. Maar ik wil wel zo veel mogelijk vasthouden en opslaan, dus ik ga mijn best doen om toch het nodige te noteren.

14 December was een zondag en na voor de kinderen eindeloos aftellen en nachtjes afstrepen, was het dan zover: we gingen naar het vliegveld om opa en oma te halen. Op de weg ernaar toe kwamen we een hikje tegen: vanwege het zeer droge weer was er een bermbrand ontstaan die tijdens het blussen voor file zorgde, waardoor we wat vertraging opliepen. Op het moment dat ik met Alex de aankomsthal binnenliep, kwamen opa en oma net naar de bagageband gelopen. Hoera! Ze zijn er! Alex vloog hen in de armen. Nova was tijdens het stilstaan op de snelweg in slaap gevallen en heeft alles gemist; Rob stond buiten bij de auto te wachten op de vakantiegangers. In geen tijd stonden we met de koffers bij onze Quest en reden we alweer naar huis, ditmaal met zes in plaats van vier passagiers.

Gelukkig zijn er diverse speeltuinen in onze naaste omgeving.

Eenmaal thuis gingen de koffers open en kwamen de cadeaus tevoorschijn. Voor dino-gek Alex een dimetrodon, voor prinses Nova (inmiddels wakker en zeer verbaasd) een mooie Little Pony, voor allebei chocolaatjes. Voor Rob een scheurkalender en de belofte van een fles whiskey, voor mij heerlijkheden voor in de keuken en een prachtige ketting als cadeau voor mijn verjaardag. Het toeval wilde dat ik voor mijn moeder OOK een ketting had gekocht voor haar verjaardag, voor wie zich afvraagt of we op elkaar lijken. Zo zie je maar, we wonen misschien een eind uit elkaar vandaan, maar we kennen elkaar toch door en door.

Dat op maandagmorgen de dag vroeg begon was niet zo erg, want de vakantiegangers waren door de jetlag al op tijd uit bed. Voor Rob was het de laatste werkweek, de kinderen gingen die week nog naar school dus we moesten nog een paar dagen vroeg uit de veren. Opa en oma mochten kennismaken met het vele pendelen dat we doen. Rob brengt Alex ’s morgens naar school en ik even later Nova naar het kinderdagverblijf. Rond half 11 haal ik haar weer op en tegen half 2 sta ik in de rij om Alex op te halen. Dat geeft je niet vreselijk veel tijd om dingen tussendoor te ondernemen. Genoeg om hier of daar een boodschap te doen, te weinig om te gaan wandelen of iets te bezoeken. Het was de eerste week overigens schitterend weer, de dag van aankomst was het maar liefst 22 graden en ook de dagen erna waren echt genieten van temperaturen die tegen de 20 graden liepen. Elke middag zochten we wel een speeltuin op nadat we Alex hadden opgehaald en genoten de kinderen ervan dat er altijd wel iemand beschikbaar was om achter ze aan te rennen op de speeltoestellen of ze een duw te geven op de schommel. We hebben ook de Cottonwood Trail en de Hatcher Garden bezocht, want die horen inmiddels bij het vaste repertoire!

Een zonnige wintermiddag in de Hatcher Garden.

Het was aftellen naar kerst en elke avond ondernam elf Anna haar fratsen. Opa en oma hadden bij Shell de nodige zakjes Lego bij elkaar gespaard en oma had voor Nova nog het nodige gevonden bij de lokale hobbywinkel, dus al snel begon Anna ’s morgens cadeautjes mee te brengen voor de kinderen. In alle vroegte struinden Alex en Nova het huis af op zoek naar Anna’s verstopplaats en werd tussen de melk en ontbijtgranen door de speeltjes van de dag in elkaar geknutseld. Wanneer we ’s middags thuis waren na een speeltuinbezoek, had opa geregeld een goocheltrucje waarmee hij diepe indruk op de kinderen maakte. Opa Jos had thuis geoefend en een aantal dingen ingestudeerd en daarvoor ook de nodige attributen meegebracht. “A-ma-zing!” riep Nova enthousiast, als opa van een glaasje water een ijsblokje toverde. Ook Alex vond het schitterend, hoewel hij op een gegeven moment toch aan de magie twijfelde: “Opa can’t do magic, opa just studied some tricks!” Maar desondanks zat hij toch steeds ademloos te kijken naar opa’s gegoochel.

Over Hollywild kunnen we ons elk jaar weer opnieuw verwonderen.

Toen de laatste school- en werkdag erop zaten, hadden we gezorgd voor een tijdig diner zodat we om 18.00 bij de ingang van dierenpark Hollywild konden staan.  Hier zijn ter gelegendheid van kerst elk jaar miljoenen kerstlichtjes in allerlei vormen te zien en het tart elke verbeelding; je moet het gezien hebben om het te geloven. Met je auto rijdt je langs ontelbare lampjes in de vorm van allerlei dieren en voorwerpen, denk aan hertjes, rendieren, treinen, schommelpaarden, bellen, klokken, verlichte tunnels en eigenlijk alles wat je verder nog wel en niet kunt verzinnen. In een grote weide staan herten, zebra’s, emoes, Schotse hooglanders en Holsteiners waar je met je auto tussendoor rijdt en die je mag voeren… als je dat durft. Ik kan je beloven dat het behoorlijk indrukwekkend is als er zo’n enorme koe je auto inkijkt of er nog een boterham te halen valt en alvast met zijn gigantische tong je raam likt. In het kerstdorp hebben opa en oma een ‘eerste keer’ mee kunnen maken: het eerste ritje op een paard voor allebei de kleinkinderen. Ze vonden het allebei he-le-maal fantastisch! Het gaf ons alvast een idee voor Nova’s verjaardagsfeestje in april, misschien dat we maar eens een manege moeten opzoeken.  We hebben na de paardenrit, die veel te snel voorbij was, de rest van het kerstdorp bekeken. Het blijft ieder jaar weer fascinerend en het is 100% onderdeel van onze eindejaarstradities geworden, dus het was extra leuk dat we dat nu met opa en oma konden delen!

Een reusachtige T.Rex op ware grootte, gemaakt van gerecycled materiaal.

Na een dikke week mooi weer begon uitgerekend aan het begin van de kerstvakantie het weer om te slaan en zodoende moesten we in het weekend op zoek naar een binnenactiviteit. In het Discovery Place in Charlotte is een tentoonstelling gaande van een kunstenaar die met gerecycled materiaal diverse dino’s heeft nagebouwd en deze prehistorische bouwsels bovendien interactief heeft gemaakt. Via draaiwielen en knoppen waren ze te bedienen, waardoor ze in beweging kwamen of lawaai begonnen te maken. Zoals te verwachten was, was Alex hier niet weg te slaan en ook Nova is inmiddels aardig behekst door het dinosaurus-virus. Ze kon opa in ieder geval feilloos vertellen welke dino een stegosaurus is, een T.Rex, een spinosaurus, een triceratops of een Argentinosaurus en ik geloof toch dat er niet zo heel veel kindjes van drie jaar zijn die dat kunnen. In dit leuke wetenschappelijk getinte ‘museum’ was nog veel meer te doen, voor zowel groot als klein. Het is een plek die vooral uitnodigt om mee te doen aan alles wat er staat en dat deden we dan ook volop. Halverwege de middag was bij Nova de koek op, die viel in slaap terwijl Alex nog heerlijk doorspeelde in de ruimte waar de inmiddels slapende Nova het meest naar uit had gekeken. Omdat we toch al in Charlotte waren, besloten we door te rijden naar de Concord Mills mall waar de Lego winkel ligt. We hadden besloten om Alex hier zijn verjaardagscadeau te laten uitzoeken en tjonge, dat hebben we geweten. De rij voor de afrit naar dit grote, overdekte winkelcentrum (er zitten meer dan 200 winkels in dit centrum en een ook een bioscoop met 24 zalen, om je een idee te geven) begon al op de snelweg en langzaam schuifelend kwamen we eindelijk op de parkeerplaats terecht. Hier moesten we rondjes rijden tot we het geluk hadden iemand te treffen die net van een van de ca 7250 parkeerplaatsen wegreed, zodat we zijn plekje konden inpikken. Ook binnen was het een chaos van winkelend publiek. Natuurlijk puilde ook de Lego-winkel uit maar het deerde Alex niets. Hij was dolgelukkig met de Lego-trein die hij had uitgezocht en van papa, mama, opa en oma samen kreeg.

Alex is in de wolken met zijn verjaardagscadeau.

Op zondag zou het weer droog zijn alvorens een nieuw regengebied ons zou bereiken, dus daarvan profiteerden we door naar de dierentuin in Greenville te gaan. Het is inmiddels bekend terrein, maar het blijft een leuk bezoek. Er is altijd wel iets bijzonders te zien en zowel de speeltuin in als naast het park is een attractie. Het was zeer rustig in de dierentuin, waarschijnlijk ook omdat de meeste mensen het te druk hadden met hun kerstinkopen om iets anders te doen. Nadat we terug kwamen die middag, hebben we Alex zijn trein laten uitpakken en in elkaar zetten. Hij was wonderwel heel geduldig geweest en had weliswaar al honderd keer naar de doos gekeken, maar niet gevraagd of hij hem al mocht openmaken. Omdat opa en oma net voor zijn verjaardag zouden vertrekken en we het ook niet wilden laten samenvallen met de vele kerstcadeaus, hadden we besloten hem zijn trein die avond te laten uitpakken. Natuurlijk heeft hij zitten bouwen dat het een lieve lust was en hij vloog door de instructieboekjes heen. ’s Avonds lagen de rails al op de grond en reed de locomotief met twee wagons rond; de rest moest nog even wachten tot de volgende dag.

Op maandag was het een heuse regendag, dus een uitstekende gelegenheid voor Alex om zijn trein verder te bouwen en er heerlijk mee te spelen. Ook Nova was er gek mee en liet via de infrarode bediening het voertuig nogal eens ontsporen, dit uiteraard tot grote frustratie van haar broer. Ook dinsdag was een regenachtige dag en we zijn die dag naar het kindermuseum in Rutherfordton gegaan. Deze bestemming was voor opa en oma nog nieuw, hoewel ze inmiddels al aardig wat kindermusea in de omgeving gezien hebben. KidSenses had trots enkele foto’s opgehangen van kersttradities uit andere landen en kijk nou toch, daar hing een foto van Sinterklaas met twee Zwarte Pieten en het bijschrift ‘Zalig Kerstfeast’. Daarover moest ik toch echt even reclameren bij het personeel en niet veel later zagen we dat het papier verdwenen was, overigens met veel excuses van de organisatie. Ook hier hebben de kinderen zich fantastisch vermaakt, met poppenkast, theater, bellenblazen, de schaduwkamer, bij de dierenarts, de televisiestudio, het winkeltje en de vele andere ruimtes waar ze kunnen spelen. De middag was al weer een eind gevorderd toen we naar huis reden.

Woensdag was Christmas Eve en onze dagbesteding stond lang van tevoren al vast: we hadden die middag kaartjes voor de musical Beauty and the Beast in het Peace Center in Greenville. De musical is gebaseerd op de Disney film en we waren heel benieuwd hoe dit samen met de kinderen zou zijn. We hadden plaatsen op de tweede rij van het balkon, precies in het midden, dus in theorie vrij aardige plaatsen. Het theater bleek behoorlijk groot te zijn, met in totaal 2000 zitplaatsen die allemaal gevuld waren! Natuurlijk was het spannend om te wachten tot de start van de ouverture, maar vanaf het moment dat het doek opging, hebben we ademloos zitten kijken. Prachtig decor, sterke stemmen, veel komische stukken, indrukwekkende choreografie, het zat allemaal prima in elkaar. Nova heeft bijna niet met haar ogen geknipperd om toch maar niets te missen. Alex was de wiebelkont die we van hem gewend zijn en hoewel hij beweerde het niet zo geweldig te vinden, bleef hij toch erg geboeid. Tweeenhalf uur voor een jongen van 5 (bijna 6!) is ook een lange zit, hoor. Wij waren erg onder de indruk en dronken er thuis nog eens een lekker glas op, want tenslotte krijg je niet elk jaar de kans om met je ouders te toasten op een mooi kerstfeest.

De lievelingsnummers zijn ‘Let It Go’ en ‘Jingle Bells’.

En toen! Toen was het ineens kerstochtend. Na weken van spanning over ‘naughty’ en ‘nice’ bleken de kindjes dan toch allebei op de lijst van brave kindjes te staan. Elf Anna had afscheid genomen en was door Santa opgehaald tijdens zijn bezoek aan ons huis en oh jee, de beste man moet serieuze rugklachten gehad hebben nadat hij bij ons adres vertrokken is. Onder en rond de boom stond het weer helemaal vol. Van alle cadeaus maakte Alex eerst een dino-kit open, waarbij je ‘botten’ moet uitgraven uit een blok pleister. Hiervan kreeg hij er in totaal twee en geloof maar dat hij ze dezelfde dag nog allebei aan gort heeft geslagen om de ‘historische’ vondsten die erin zaten tevoorschijn te toveren. Een heuse paleontoloog in de dop! Ook Nova was in haar nopjes, ze kreeg de nodige prinsessen- en Little Pony cadeaus en wist nauwelijks waar ze als eerste mee moest spelen. Samen kregen ze een karaoke-machine waar direct heel wat mee gezongen (en gedanst) is. Nova wist alleen niet zo goed hoe ze moest reageren op haar nieuwe fietsje, het leek wel of ze niet goed begreep dat het heus voor haar bedoeld was. De regen was inmiddels voorbij en ’s middags zijn we in Conestee park geweest voor een wandeling en uiteraard de nabijgelegen speeltuin. Het was heerlijk om weer buiten te zijn en niets deed vermoeden dat we net een paar natte dagen achter de rug hadden. De lucht was zo blauw dat het bijna pijn deed aan je ogen.

Met zo’n grote broer mag je als mopperende peuter toch wel blij zijn.

Ook de dag na kerst bleef het mooi, een uitgelezen kans om de nieuwe fiets van Nova (en ook de step van Alex) uit te proberen in een parkje in de buurt met een mooi geasfalteerd pad. Nova moest natuurlijk leren om te fietsen zonder voortdurend naar haar voeten te kijken (en daardoor de berm in te rijden) en voor Alex was zijn nieuwe step, die een combinatie is van step en skateboard, ook een hele uitdaging die hij nog niet direct machtig was. Zoals dat meestal gaat, reden de kindjes om en om een rondje afgewisseld met spelen in de speeltuin. Na een tijdje was Nova moe en gaf ze er de brui aan. Ze bleef stampvoetend op het pad staan terwijl wij in de speeltuin zaten te kijken hoe ze zich aanstelde. Het was uiteindelijk Alex die zijn zusje te hulp schoot, haar optilde en het hele eind droeg naar het bankje waar de rest van de familie zat. Toch een hele prestatie als je weet dat hij maar een krappe 5 kilo meer weegt dan zuslief.

Met Nova zijn we die dag nog bij de kinderarts geweest vanwege haar aanhoudende hoest. De dokter keek en keek nog eens, want Nova’s keelamandelen waren gigantisch. Dr Lucy schreef direct een verwijsbrief voor de KNO arts. De amandelen gaan eruit, dus dat gebeurt al vroeg in het nieuwe jaar. Arme meid, maar op dit moment knort ze als een beer als ze slaapt en het is heel waarschijnlijk dat ze niet voldoende uitrust. Hopelijk wordt het na deze operatie een stuk beter voor haar en zijn we eindelijk klaar met operaties voor onze jongedame.  Het was maar goed dat we dus even naar de dokter waren gegaan en een antibioticakuur hadden gekregen, want we zouden na het weekend voor enkele dagen naar Atlanta vertrekken.

Samen bij het achterbeen van de Argentinosaurus.

In Atlanta hadden we een fraai hotel geboekt voor een lachertje van een prijs. Blijkbaar wil er deze tijd van het jaar niemand in een hotel zitten en kun je voor een schijntje in een luxe hotel terecht. We hadden een Marriott met een zwembad erin en kamers die normaal 300 dollar per nacht kosten. Maar voordat we daar incheckten, reden we eerst naar het Fernbank Museum of Natural History. Hier waren we al eens eerder geweest (zonder opa en oma) dus we wisten dat hier diverse dinosaurusfossielen te zien zijn. De vorige keer dat we hier waren, was er nog geen sprake van een dinosaurus-obsessie, dus we wisten dat de reactie deze keer ook heel anders zou zijn. Bij aankomst zijn we eerst gaan lunchen in het ‘cafe’. Heel Atlanta stond hier in de rij en tegen de tijd dat we aan de beurt waren, was de voorraad al aardig geplunderd: zelfs de flesjes water waren op! Uit de machine kwam ook niets meer, echt vooroorlogse toestanden. De kinderen hadden de laatste flesjes melk en Alex gooide het zijne ook nog eens om, alles zat onder. Geen denderend begin van ons bezoek, maar dat kwam al snel weer goed want het museum zelf is echt de moeite waard. Nova zag haar geliefde Argentinosaurus in het echt en Alex was zeer in zijn nopjes met alles wat hij zag op dino-gebied. Hij deed net alsof hij zijn werktuigen bij zich had en aan de slag ging met opgraven. Na Fernbank reden we naar ons hotel en nadat we alles vluchtig bekeken hadden, reden we naar een vestiging van Chuy’s, een Mexicaans restauraunt in jaren 50 stijl. Hier hebben we ons de maaltijd goed laten smaken. Er lag een vestiging van Barnes & Noble naast, waar we nog wat rondgekuierd hebben alvorens terug naar het hotel te gaan. Het was te laat om nog te zwemmen, dus dat hadden de kindjes tegoed voor de volgende morgen.

Een gekoesterde wens sinds afgelopen voorjaar: nog eens zwemmen met opa en oma.

Op dinsdagochtend lagen Alex en Nova met opa en oma in het zwembad terwijl wij naar het Nederlands Consulaat gingen voor het verlengen van onze paspoorten.  Het is de laatste keer dat het hier kan, de vestiging in Atlanta sluit in oktober van dit jaar voor het publiek en de volgende keer, gelukkig pas over 10 jaar, moeten we naar Miami of Washington DC. Maar deze keer ging het nog en het was grappig om met de dame achter het loket in het Nederlands te spreken. De pasfoto’s werden goedgekeurd, wat even spannend was aangezien we ze zelf gemaakt hadden. Terug bij het hotel waren de kinderen inmiddels in bad geweest en waren we klaar voor de dag. Het was droog, zonnig maar wel koel en we hadden onze jassen nodig in de dierentuin van Atlanta. Ook hier was het erg druk, maar daar hadden we uiteindelijk alleen last van toen we in het restaurant een eeuwigheid moesten wachten om een lunch te bestellen. Nova wilde net als de vorige dagen absoluut haar wagentje niet uit, dus waarschijnlijk voelde ze zich, ondanks de antibiotica, nog steeds niet helemaal fit.  De zoo van Atlanta onderscheidt zich met name door een grote groep gorilla’s die bovendien heel goed te bezichtigen zijn, en de aanwezigheid van vier panda’s, waaronder een panda-tweeling die toen wij er waren lief hingen te slapen in een boom. Je krijgt niet zo vaak de gelegenheid om panda’s in het echt te zien, dus dat is wel bijzonder. Natuurlijk wilden de kinderen ook graag in het treintje rijden en in de caroussel en dat werd door oma graag gefinancierd. Rond een uur of vier konden we voelen dat het snel afkoelde en het werd tijd om te gaan. We besloten om even te stoppen bij de vestiging van Total Wine die in de buurt van het hotel lag. We moesten echter dwars door de stad en dat in de avondspits van Atlanta, dus het duurde erg lang en het kostte de nodige moeite om er te komen. En wat een deceptie: deze vestiging van Total Wine verkocht alleen maar bier en wijn en geen lekkere fles whiskey, die Rob nog altijd tegoed had van mijn ouders. Omdat we laat gelunced hadden, wandelden we ook nog een andere winkel binnen en daarna zochten we een Italiaans restaurant uit. In verband met de drukte wilden we iets dat vrij eenvoudig te bereiken was, maar onze eerste keuze bleek inmiddels bezet te zijn door een heel andere eetgelegenheid. Zodoende reden we naar onze tweede keuze, Maggiore, dat lag bij een mall in de buurt. Werkelijk iedere parkeerplaats stond vol en er reden talloze auto’s rond in de hoop een plekje te bemachtigen; na enkele rondjes hadden we geluk en reed er net iemand weg. We liepen naar Maggiore en dat bleek een zeer luxe restaurant te zijn, helemaal niet geschikt voor kinderen. Gelukkig lag er een vestiging van The Cheesecake Factory naast en aangezien hun menu ook veel Italiaanse gerechten kent, zijn we daar maar naar binnen gegaan. Het was inmiddels half zeven en de wachttijd zou 30-35 minuten bedragen. De receptie stond helemaal vol met wachtende mensen maar we hebben het toch maar volgehouden. We kregen een pieper en toen opa na 35 minuten een ‘truc’ deed om de pieper zogenaamd af te laten gaan, begon het ding precies na zijn “Sim-sala-bim!” te trillen. Het leek wel echte magie. We hebben hier vervolgens heerlijk gegeten, een beetje te heerlijk, want we hadden goed van de overvolle borden gesmikkeld en desondanks toch nog een overheerlijk stuk cheesecake toe genomen. Dit was achteraf met name bij opa en oma verkeerd gevallen; gewoon overeten. Maar oh, wat is de cheesecake in dit restaurant lekker!

Enorme drukte in het Lego Center.

De laatste dag van het jaar begon ongeveer hetzelfde als de dag ervoor: met opa, oma en de kinderen in het zwembad van het hotel. Nova wilde al sinds het vertrek van haar grootouders dit voorjaar opnieuw met hen het zwembad in, dus vandaar dat we dit hotel hadden uitgezocht. Na een dik uur spelen was het tijd voor een bad en het was tijd voor onze laatste activiteit  in Atlanta, een bezoek aan het Lego Center. Ook hier was het met de benen buiten, nog erger dan bij alle vorige plaatsen. Je kon er amper rondlopen en het was zelfs zo druk, dat Nova volledig geintimideerd was door de mensenmassa en bijna niets wilde doen. De wachttijden waren zeer lang en je kon met moeite iets ondernemen. Op het middaguur werd er afgeteld naar het nieuwe jaar en werden er 500 ballonnen gelost, iets wat culmineerde in een massa mensen waarbij je je afvraagt of het nog wel veilig is volgens de brandweervoorschriften. Maar daarna waren er ineens veel mensen weg, werd het wat rustiger en konden we eindelijk een beetje vrij bewegen. Pas op hoor, het was nog steeds heel druk, maar vergeleken met even daarvoor toch een stuk beter. Alex had met opa en papa een huis gebouwd van reuzenlego-stenen en Nova ontdooide pas een beetje toen ze bij Alex in het huisje werd gezet. De drie uurtjes die we hier zijn geweest vlogen toch wel snel om en rond twee uur was het tijd om weer huiswaarts te keren. Toen we Greenville passeerden, zijn we hier alsnog naar Total Wine gegaan en heeft Rob zijn lekkere fles whiskey alsnog gekregen, op de valreep van het jaar. Bij Trader Joe’s hebben we een en ander meegenomen om thuis mee te kunnen koken en zo hebben we ’s avonds een lichte maaltijd genuttigd, met het diner van de avond ervoor nog in gedachten. Uiteraard wel met een glaasje wijn erbij om het jaar uit te luiden! Nadat de kinderen naar bed waren, hebben we de Oudejaarsconference van Youp van ’t Hek bekeken, toch wel iets wat erbij hoort, vinden wij!

Proost!

In tegenstelling tot in Nederland is nieuwjaarsdag in de VS niets bijzonders. De winkels zijn niet gesloten en je kunt doen wat je wilt. We waren natuurlijk laat in bed, maar het was wel meteen mooi weer op de eerste dag van het nieuwe jaar. Daarom zijn we ’s middags nog eens met de kinderen gaan fietsen in het park, want Nova heeft de smaak inmiddels goed te pakken en Alex had een moedige stap gezet: hij wilde eindelijk leren fietsen zonder zijwielen. In het heerlijke weer hebben we nog enkele rondjes gemaakt met een dappere Nova en Alex, de held op sokken die toch liever wil fietsen met knie- en elleboogbeschermers (die zijn inmiddels dan ook besteld). En zo kwam de vakantie tot een vrolijk eind, met een laatste heerlijke maaltijd samen, leuke tafelgesprekken, gelukkige kinderen die fantastisch kunnen spelen samen en inderdaad altijd willen weten wat je aan het doen bent. De koffers werden zoetjesaan ingepakt, de rommel enigszins opgeruimd, de laatste knuffels uitgedeeld, de kinderen weer eens uitgelegd waarom opa en oma terug moeten en niet kunnen blijven (want wat hen betreft blijven ze de rest van hun leven gewoon in de logeerkamer wonen). Het was een heerlijke tijd samen die werkelijk is omgevlogen. Opa en oma zijn inmiddels weer veilig geland en thuis aangekomen en het is vreemd om ze via Skype te zien, terwijl je enkele uren daarvoor nog een kop koffie voor ze op tafel zette.

Voor wie het tot het einde van deze zeer lange blog gered heeft, een heel fijn nieuw jaar gewenst! Ik hoop van harte dat jouw feestdagen net zo mooi zijn geweest als de onze.