Vampierenliefde, deel 2

De filmposter van Twilight.Nog niet zo lang geleden schreef ik een stukje over mijn aangewakkerde belangstelling voor het fenomeen Twilight. Deze boekenreeks staat op het punt om tot een daverend slot te komen als het laatste deel a.s. zaterdag eindelijk te koop is. De media struikelen over elkaar heen om te berichten over dit boek en de verfilming van het eerste deel, dat in december in de bioscoop te zien zal zijn. Als de kassa’s rinkelen, luistert men immers aandachtig.

Omdat ik nieuwsgierig was, had ik Twilight besteld. Om ergens een mening over te hebben, moet je tenslotte wel weten waar het over gaat. Oei, oei, oei, waar ben ik aan begonnen! Binnen een dag had ik het boek uit en heb ik Rob ’s avonds meegesleept naar de boekhandel om deel 2 en 3 te halen. Ook die boeken had ik binnen een mum van tijd gelezen en ik moet bekennen dat ik inmiddels net zo halsreikend uitkijk naar het laatste deel als miljoenen anderen.

Het succes van Twilight is  een wonderlijk fenomeen. De boeken hebben nou niet echt een hoogstaand literair gehalte en sinds wanneer willen mensen ineens lezen over vampieren? Maar de meeslepende romantiek tussen de hoofdpersonen raakt met name een gevoelige snaar bij de vrouwelijke lezers, van wie velen hun hart verpand hebben aan Edward, de mooie maar gevaarlijke vampier aan wie Bella haar hart verloren heeft.

Als je op internet zoekt naar recensies over het boek die geschreven zijn door lezers (‘fans’), kom je veel liefdesverklaringen tegen. Meisjes en vrouwen uit het hele land verklaren de fictieve figuur Edward hun onvoorwaardelijke liefde. En ik dacht nog wel dat alleen zwangere vrouwen last hebben van op hol geslagen hormonen!

Advertenties

Opschudding

Gistermiddag is de regio Los Angeles in California opgeschrikt door een aardbeving met een kracht van 5.4 op de schaal van Richter. Hoewel de schade beperkt is gebleven en er geen sprake is van doden en gewonden, geeft het de nieuwszenders weer veel te doen. Men is met name dol op speculeren, want als deze aardbeving relatief onschuldig was, wat gebeurt er dan als de boel echt begint te schudden?

De San Andreas-breuk bij San Francisco.De experts op het gebied van seismologie vertellen ons dat er een zeer grote kans bestaat dat California binnen 30 jaar te maken krijgt met een zeer zware aardbeving. Gelukkig heeft men sinds de vorige grote beving in 1999 geleerd om, in en om Los Angeles, stevigere huizen te bouwen. Dat is één van de redenen dat de schade gisteren beperkt is gebleven.

Ik weet nog goed dat we enkele jaren geleden in San Francisco waren, een stad die op de San Andreas-breuk ligt en in 1906 zeer ernstige schade opliep nadat ze getroffen werd door een aardbeving van 7.8. Waar je ook kwam, je werd er overal aan herinnerd en belangrijker nog: in San Francisco heerst het collectieve besef dat een dergelijke beving elk moment opnieuw kan gebeuren. Je zou denken dat men dan beter weet dan houten huisjes te blijven bouwen!

Wat dat betreft is een aardbeving een van de minst voorspelbare van alle natuurrampen. Ondanks alle moderne technologie blijft het nagenoeg onmogelijk om een beving langer dan enkele seconden van tevoren te voorspellen. South Carolina is niet zo gevoelig voor aardbevingen, maar wel voor orkanen. Gelukkig zie je die dagen van tevoren al aankomen.

Uit eten

Afgelopen weekend was het een waar eetfestijn buiten de deur. Voor een gedeelte kwam dat door onze vijfde trouwdag, een deel was op uitnodiging en het laatste beetje omdat we nog een beetje willen genieten voordat de kleine er is.

Denny's Classic Diner.Het begon op vrijdagmiddag bij Indiaas restaurant Five Spices, waar Robs ‘baas’ en zijn vrouw ons uitgenodigd hadden voor een lunch. Het doel was eens bij te praten over de stand van zaken en onze verdere plannen. ’s Avonds zijn we bij El Burrito een Texas burrito gaan eten. Deze keet (‘cantina’) is piepklein en vooral praktisch, en wordt voornamelijk bezocht door Mexicanen. Het eten is er lekker, authentiek en bovendien bijzonder goedkoop. In totaal hebben we voor minder dan 10 euro gegeten.

Zaterdag zijn we, zoals al te lezen was in een eerdere blog, op cultureel uitje geweest. Daaraan voorafgaand hebben we eerst onze buiken gevuld bij Quiznos, maar alleen maar omdat Substation II nog dicht was. Quiznos ligt nogal een eind bij ons vandaan, maar ze hebben er een grote keuze in heerlijke (en redelijk gezonde) broodjes. Omdat we daar toch in de buurt waren konden we daar mooi van profiteren.

’s Avonds zijn we gaan eten bij Denny’s, een restaurantketen die voornamelijk in het zuiden te vinden is. Vlakbij de oprit naar de I85, ca 2 mijl bij ons vandaan, ligt een Denny’s Classic Diner. Dat is zo’n typisch restaurantje in jaren ’50-stijl, zoals je dat misschien kent uit de film Grease. Er wordt vooral veel Amerikaanse kost geserveerd en we hebben er allebei een heerlijke Western Burger gegeten: een reusachtige hamburger vol verse ingredienten die bijzonder goed smaakte. Als toetje hebben we een stuk wortelcake gedeeld. Mmmm!!!

Zuurkoolstamppot met worst!Ook op zondag hebben we buiten de deur geluncht. Restaurant Applebee’s is welbekend, maar we waren hier nog niet eerder geweest. Vlak voordat de kerken leegliepen, hebben we nog een tafeltje weten te bemachtigen. We hebben er een stevige sandwich- en wraplunch besteld. Achteraf weet ik niet zeker of ik gekregen heb wat ik besteld had, maar het smaakte goed, dus geen klachten. ’s Avonds zijn we maar weer eens zelf achter het fornuis gekropen en stond er, ondanks het warme kleffe weer, Hollandse zuurkoolstamppot op het menu. Ook lekker!

Tussen kunst en kitsch

Een van de gebouwen van het Chapman Cultural Center.Vandaag zijn we eens een kijkje gaan nemen in het Chapman Cultural Center in Spartanburg. Dit nog zeer jonge culturele centrum, dat nog maar een goed jaar in gebruik is, herbergt diverse kunstvormen waar je actief of passief aan kunt deelnemen. Er worden voorstellingen gegeven, je kunt er deelnemen aan workshops en er zijn drie kleine musea gevestigd. Deze musea hebben we vandaag bezocht.

Het Art Museum heeft een aantal schilderijen in bruikleen, meestal met een thema. Op dit moment is het thema ‘dieren’ en zijn er enkele tientallen schilderijen van Amerikaanse schilders te zien. De dieren in kwestie zijn beesten die typisch zijn voor Noord-Amerika. De werken zijn allemaal zeer figuratief, soms zelf fotorealistisch, en er zitten verschillende erg mooie werken tussen.

Op de tweede verdieping ligt het Spartanburg Historic Museum, dat ons wat meer vertelt over de geschienis van de stad en de county. Men heeft er wat oude voorwerpen van door de eeuwen heen, meestal geschonken door lokale bewoners, die een beeld schetsen van Spartanburg en hoe de plaats zich de afgelopen jaren ontwikkeld heeft. We leren hier iets meer over de indianen die vroeger in dit gebied zaten en vooral over diverse legers die veel invloed hebben gehad omdat ze hier gestationeerd waren. De informatie is wat fragmentarisch, hoewel men geprobeerd heeft om met het weinige materiaal toch een leuk en interactief museumpje te maken.

In een tweede gebouw ligt tenslotte het Science Museum. Dit bestaat uit vier zaaltjes met elk een ander thema: natuurhistorisch, biologie, natuurkunde en levende dieren. Het zijn maar kleine zaaltjes, dus je bent er snel door heen. Gelukkig mogen we vandaag gratis naar binnen (dat wisten we van tevoren ook niet) dus we hebben elk 10 dollar uitgespaard. Hartstikke mooi!

Drive-in restaurant The Beacon.Na al deze cultuur (want het is het eerste museum dat we in lange tijd gezien hebben) dompelen we ons onder in iets heel anders. We zijn er al vaak genoeg langs gekomen maar nooit binnen geweest: drive-in restaurant The Beacon (Het Baken), een begrip in de wijde omtrek. Geen enkele presidentskandidaat slaat deze lokatie over. Wie het heeft over het vette eten uit het Zuiden, vindt bij The Beacon precies wat hij zoekt. Al op de parkeerplaats van het smoezelige pand zien we dat het niet veel goeds (of gezonds) kan zijn.

Zeer dikke Amerikanen hijsen zich uit auto’s die, als ik de nummerplaten mag geloven, uit heel het land komen. Binnen lijkt het nog het meest op een zeer plakkerige kantine die niet vaak wordt schoongemaakt. De rij voor de keuken is lang en de geur van frituurvet hangt als een vieze deken over je heen. We besluiten het bij twee drankjes te houden en vergapen ons aan de ontstellende borden vol stapels vet en supervet eten die een voor een voorbij komen. The Beacon is zeer trots op zijn reputatie en de mensen komen er in drommen naar toe, maar ik geloof nooit dat je erg oud wordt als je er vaak gaat eten.

Vampierenliefde

TwilightTwee augustus is een dag waar de Amerikaanse jeugd met smart op zit te wachten. Op deze dag komt het vierde en laatste deel uit van de Twilight-reeks, een serie verhalen over vampieren waar net zo halsreikend naar wordt uitgekeken als de laatste delen van Harry Potter. Met name de vrouwelijke helft van de bevolking kan niet wachten tot het slotstuk in de schappen ligt.

Deze boekenreeks van schrijfster Stephanie Meyer is eerlijk gezegd volledig aan mij voorbij gegaan (het eerste deel verscheen in 2005) maar het is op dit moment onmogelijk om Twilight te missen. Behalve de hype voor het laatste boek, dat op internet en in tijdschriften breed wordt uitgemeten, is er ook veel onrust aangaande de verfilming van het eerste deel dat aan het eind van dit jaar op de grote schermen te zien is.

De Twilight reeks heeft vooral een trouwe schare vrouwelijke volgelingen die hun hart verpand hebben aan de (naar verluid) bloedmooie vampier Edward. Deze Edward heeft een relatie met het kwetsbare meisje Bella, en balanceert steeds tussen de liefde voor zijn vriendin en de bijna onbedwingbare lust eens flink in haar nek te bijten. Dat houdt de lezers nu al drie boeken lang bezig en zaterdag komt eindelijk De cast van Twilight (de film)de ontknoping: geeft Bella haar leven als gewone sterveling op om voor eeuwig bij Edward te blijven, of kiest de schrijfster voor de tragiek van een onmogelijke liefde?

Boekenwinkel Barnes & Noble opent vrijdagnacht om 1 minuut na middernacht zijn deuren om de drommen fans tegemoet te komen. Ik moet zeggen dat ik inmiddels ook wel enigszins benieuwd ben naar het verhaal, dat evenveel fans als haters kent. De enige manier om erachter te komen of het alle ophef waard is, is simpel. Ik heb het boek besteld en kan binnenkort zelf lezen waar half Amerika zich zo druk over maakt.

Alles ok aan het baby-front!

Dinsdag was weer een spannende dag voor ons, want de tijd vliegt en we hadden onze volgende controle in het Piedmont. Om 10.30 stonden we geboekt bij Dr. Warren en daaraan voorafgaand moest er natuurlijk het nodige labwerk verricht worden. Mijn pols was deze keer 122, mijn bloeddruk 132 (maar wederom zenuwen natuurlijk) en de afgelopen maand was ik een keurige 2 pond aangekomen.

Baby's hartslag was zo regelmatig als op de afbeelding.Een vrijwillige test die je kunt laten doen is de zogeheten AFP test, waarbij wat bloed wordt afgenomen dat vervolgens getest wordt op alfa-fetoproteine. Aan het AFP niveau kan men zien of de baby eventuele afwijkingen heeft. Dit maakt een vruchtwaterpunctie overbodig, tenzij er inderdaad afwijkingen worden vastgesteld. In dat geval kan er alsnog een vruchtwaterpunctie worden gedaan om zekerheid te bieden. De zuster heeft twee buisjes bloed afgenomen, omdat Rob en ik die test graag willen laten uitvoeren.

Vooralsnog gaan we er vanuit dat baby Hanssen blaakt van gezondheid. Aan de fysieke gesteldheid en gezondheid van mama zal het zeker niet liggen, en Dr. Warren had ook al snel de prachtige, regelmatige hartslag van onze kleine gevonden. Bovendien konden we de baby horen bewegen! Er werd flink gefitnesst in mama’s buik. Dr. Warren was in ieder geval dik tevreden over de vooruitgang.

Eind augustus is de volgende afspraak, maar over twee weken hebben we eerst nog te maken met een andere mijlpaal: de echo! Als het goed is weten we dan eindelijk of we op zoek moeten naar een jongens- of meisjesnaam.

Kidnapping

Nieuws op CNNZwangere vrouwen zoals ikzelf kunnen het nieuws op dit moment beter even overslaan. Er duiken ineens verschillende berichten op, het een nog gruwelijker dan het ander, waarin zwangere vrouwen een hoofdrol spelen. En het zijn stuk voor stuk situaties die je geen mens toewenst.

Er zijn niet één maar twee berichten over hoogzwangere vrouwen die dood zijn aangetroffen en waarvan de baby uit de baarmoeder is gesneden. De daders zijn zeer waarschijnlijk vrouwen die wanhopig zijn en een baby willen en in een vlaag van verstandsverbijstering tot een wel heel extreme daad zijn gekomen. Je vraagt je af hoe gek iemand moet zijn om zoiets te doen.

In andere nieuwsberichten wordt gemeld hoe pasgeboren baby’s uit het ziekenhuis worden gestolen, soms zelfs door het personeel dat betaald wordt door kinderloze stellen zonder geweten. Je moet er toch niet aan denken dat, nadat je negen maanden lang het allerbeste doet voor je ongeboren kind, je het slachtoffer wordt van zo’n verschrikkelijke gebeurtenis.

Het zijn geen berichten die je wilt horen als je 18 weken zwanger bent!