Anderhalf

She had so much fun climbing and sliding
Klimmen, klauteren en glijden als de beste!

Het is bijna niet te geloven, maar op 1 oktober is Nova al weer 18 maanden oud! Op de tiende is het bezoek aan de kinderarts, dus dan zullen we de officiele metingen weer te horen krijgen. Maar we hebben de dokter niet echt nodig om te weten dat het met Nova helemaal super gaat.

Vijfhonderachtenveertig dagen geleden kwam ze met 48cm en 2804 gram op de wereld, een weekje te vroeg en totaal onverwacht en bovendien op 1 april, dus uiteraard dachten veel mensen dat het een grap was. Net als haar broer had ze wat ademhalingsproblemen en werd ze meegenomen naar de Neonatale Intensieve Zorg, maar binnen 5 minuten was ze al terug. Het bleek dat die kleine longetjes toch prima werkten, want ze zette het op een schreeuwen zodra Nova bij papa en mama werd weggehaald.

A backpack she got from our visitors
Al een heel dametje

Inmiddels zijn we dus 18 maanden verder en die kleine baby is een klein mensje geworden met eigen trekjes en wensjes, een bijzonder, vrolijk, ondernemend en erg pienter meisje. Ze gaat de trappen zelfstandig op en af, klautert op stoelen, tafels en bedden, versjouwt de inhoud van elke kast naar een willekeurige andere plaats, gebruikt haar vingertje om alles wat ze interessant vindt aan te wijzen, brabbelt de hele dag door en we kunnen er zelfs af en toe wat van verstaan.

Nova zegt ‘papa’, ‘mama’, ‘opa’, ‘Ate’, ‘die’, ‘daar’, ‘baby’, ‘bye bye’, ‘poppa’, ‘nou ja’ en nog zo’n 15 andere woordjes. Ze kan haar buik, neus, handen, haren, tanden en billen aanwijzen en kent van talloze dieren het bijpassende geluid dat ze maken. Nova maakt eenvoudige puzzels, kent de gebaren bij liedjes, is dol op olifanten en hondjes, leest dolgraag boekjes en kan tekenen en kleuren dat het een lieve lust is. Ze houdt van schoenen en zich verkleden, maar ook met een prinsessenjurk aan duikt ze bovenop alle machines van haar broer.

Het is een dame met een uitgesproken mening en ze is dol op haar broer, ook al kunnen ze elkaar af en toe flink in de haren zitten. Maar ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg dat een leven zonder Nova absoluut ondenkbaar is!

Advertenties

Peuterpraat #20

I'm Alex and I approve of this costume
Klaar voor Halloween

Laten we de herfst goed beginnen met een nieuwe aflevering van Peuterpraat!

We hebben een nummer ontdekt van een maffe Zuidkoreaanse rapper dat ‘Gangnam Style’ heet. In het refrein zingt hij ‘oppa Gangnam Style!’
Alex zingt het nummer vrolijk mee, maar blijf stug volhouden dat de tekst ‘opa lange staart’ is.

“Het is echt gebrookt!” Snikt Alex, als Nova hem op zijn arm slaat.

Alex komt uit bed.
“I have lekker geslaapt.”

Wetenschapsonderwijs.
“Dinosaurs bestaan niet meer. De space rock viel op de earth en toen waren de dinosaurs echt wel dood.”

We hebben Alex een happy meal beloofd als pauze tijdens de lange autoreis naar Atlanta. Als we op een gegeven moment de staatsgrens overgaan, zegt mama: “Kijk, nu zijn we niet meer in South Carolina maar in Georgia.”
Alex vraagt direct bezorgd: “Zijn er in Georgia ook McDonalds?”

Het is een lange dag geweest op Biltmore. Nova heeft over de hele dag maar 10 minuten geslapen en valt in de auto bijna direct in slaap.
“Ben je ook moe, Alex?”
“Niet zo moe als Nova.” (overigens sliep Alex enkele minuten later ook)

Alex denkt terug aan Labor Day en vraagt:
“Is tomorrow Neighbor day again?”

Er ligt een insect in de zandbak. Alex analyseert de situatie:
“De beestje was in de zandbak. Toen was er allemaal zand. Toen was het beestje heel erg dood.”

Alex heeft van de prullenbak iets heel anders gemaakt.
“Mama, I put the trash in de billenbak.”

Alex kent al aardig wat planeten.
“Alex, welke planeten ken jij?”
“Umm, Mercury en Jupiter en Mercury.”
“Goed zo. En Venus, is het daar warm of koud?”
“Warm!”
“Inderdaad. En waarom is het daar warm?”
“Omdat het daar warm is.”
“En hoe komt dat?”
“Omdat het daar niet koud is.”

In de auto.
“Weet je waar we zijn, Alex?”
“Ja.”
“Waar zijn we dan?”
“Hier.”

Het is ochtend.
“Alex, zullen we even kleertjes aan gaan doen?”
“No mommy, I need my jamas. I need my jamas ‘cause I’m working.”

“De echte dinosaurs hadden een shirt aan.”
“Oh. Wat stond er dan op het shirt?”
“Angry birds.”

Papa helpt Alex met instappen in de auto. Hij kijkt naar alle huizen in aanbouw in onze straat.
“Waar is de dumptruck?”
“De dumptruck is naar huis.”
“Waarom zijn ze naar huis?”
“De workers spelen thuis met de kindjes.”
(verwonderd) “Hebben de workers kindjes?”
“Ja, want papa is ook een worker.”
“Nooooo! You’re not a worker! You’re a daddy!”

Uitwaaien op Biltmore

Feest op Biltmore

Vorig weekend zijn we nog eens op Biltmore geweest, en meer specifiek in het Antler Hill Village. Er is in de septembermaand veel te doen met wijn en muziek; zo kon je de hele middag luisteren naar een live jazz band en bij de wijnerij kon je druiven stampen, waarvoor je vervolgens een ‘diploma’ kreeg. Alex vond dit erg grappig om te doen, Nova vond het helemaal niks! Het was heerlijk weer, achterin de 20 graden en een zalig briesje, al klinkt het op het filmpje soms of er een flinke zuidwester waaide. Ons diner hebben we genuttigd in Cedric’s Tavern, een heerlijke maaltijd met 20% korting, want dat hoorde ook bij de septembermaand. Echt een dagje genieten!

Gebuisd

Arme Nova heeft al zo oud als ze is last van oorontstekingen en krijgt zodoende de ene na de andere antibioticakuur. Het is natuurlijk erg vervelend, zeker voor zo’n kleine kruimel, die niet kan vertellen wanneer het pijn doet of waarom, en frustrerend voor ons omdat ze soms huilt zonder dat je snapt dat ze weer eens pijn heeft. Zodoende moesten we zelf steeds gokken of we haar wel of geen pijnstiller zouden geven voor het slapen gaan: is ze vandaag gewoon humeurig, zijn het de nieuwe tandjes of heeft ze weer last van haar oren?

Ook de kinderarts vond dat het wel welletjes was geweest. Steeds wanneer Nova op controle moest om te zien of het vocht achter haar trommelvliezen na de kuur verdwenen of in ieder geval verbeterd was, constateerde ze dat het er nog steeds niet goed uit zag. Of het rechteroor was in orde maar het linkeroor zag er vervolgens niet goed uit of andersom. Dokter Lucy verwees ons daarom door naar de KNO arts en die moest vervolgens maar bekijken of Nova aan buisjes toe was.

Nadat we de afspraak eenmaal hadden gemaakt, ging het allemaal vrij snel. Dr. Steiniger vond dat Nova inderdaad veel ontstekingen had gehad het afgelopen jaar en liet een testje uitvoeren hoe het momenteel zat met het vocht achter haar trommelvliezen. Dit bleek wederom niet goed en hoewel het momenteel nog geen ontsteking was, was het slechts een kwestie van tijd. Kortom, de KNO arts adviseerde buisjes en we waren dat met hem eens.

Dat ziet er even heel sneu uit.

Afgelopen dinsdag was het zo ver. Voor dag en dauw moesten we op de ambulante zorg zijn. We hadden de kleintjes allebei slapend uit bed gehaald en allebei sliepen ze verder in de auto. Het was ter plaatse natuurlijk een hele procedure. Inschrijven, papierwerk, betalen. Wachten. Omkleden in een ziekenhuistenue, een verpleegster die Nova’s gewicht opnam, temperatuur en hartslag. Weer vragen beantwoorden. Een verpleger uit de operatiezaal die de procedure met ons kwam doornemen. Een bezoekje van dr. Steiniger die even naar zijn patientje kwam kijken. Een bezoekje van de anesthesist die zijn stuk van het verhaal kwam uitleggen en vragen stelde die voor hem van belang waren. En uiteindelijk kwam de assistent-anesthesist Nova halen toen het eindelijk zo ver was dat ze onder het mes ging.

Het lijkt er niet op dat ze er nog veel last van heeft.

Zonder morren ging ze mee en als ze al gemopperd heeft, dan hebben wij er niks van gehoord. Nadat Nova eenmaal naar de operatiekamer was, mochten wij weer plaats nemen in de wachtkamer. Tien minuutjes later mochten we naar de volgende wachtruimte, waar dr. Steiniger ons kwam vertellen over het verloop van de ingreep. Het was goed gegaan en Nova had inderdaad een hoop troep achter haar trommelvlies; hij was er zodoende van overtuigd dat het goed was dat we voor buisjes hadden gekozen. Hij legde vervolgens nog eens uit hoe we haar het beste konden verzorgen en dat was dat. Terug naar de wachtkamer. Even later mochten we naar Nova toe.

En oh, wat had ze een verdriet! Maar liefst vier verpleegsters stonden om haar heen en hielden haar vast. Ze was natuurlijk helemaal confuus en draaierig van de narcose, ook papa en mama kregen haar niet direct rustig. Maar na een minuut of tien ging het beter, zeker toen Nova in de auto een graanreep kreeg met chocolade, want het arme schaap had natuurlijk al lange tijd niets meer gegeten. Daarna ging het rap vooruit met onze kleine meid. De rest van de dag was ze erg vrolijk en aan 20 minuten slapen rond de middag had ze wel weer genoeg voor de rest van de dag. Helemaal de oude!