Nova’s Thanksgiving optreden

De afgelopen weken heeft Nova hard gewerkt aan een aantal liedjes die ze samen met haar klas zingt voor de Thanksgiving show op school. De ochtend- en middagklas van beide 4K juffen traden vanmorgen allemaal samen op in de cafetaria op het grote podium. Terwijl de kinderen achter het gordijn allemaal hun plaats innamen, konden de ouders en andere aanwezigen kijken naar een filmpje waarin alle kindjes vertelden waar ze in het bijzonder dankbaar voor zijn. Nova vertelde dat ze ‘thankful is for my brother’. Dus hoewel ze elkaar af en toe in de haren kunnen zitten, zijn ze toch blij dat ze elkaar hebben!

We hadden het geluk dat we aan de kant van het podium zaten waar we Nova goed konden zien en ze stond bovendien behoorlijk vooraan dus het was een stuk makkelijker filmen dan bij de 1st Grade musical een paar weken geleden, waar we van Alex jammergenoeg af en toe slechts een glimp konden opvangen. Als het horen zingen van een groep kleutertjes je doet glimlachen, kan ik onderstaand filmpje warm aanbevelen.

Weekend in North Carolina

Waar het aan ligt weet niemand, maar deze herfst is ongebruikelijk nat, zeker als je de lange, droge zomer nog in het achterhoofd hebt. De afgelopen maand viel er steeds de nodige regen en helaas ook in de weekenden, wat er toe leidde dat we veel binnen zijn geweest en thuis zijn gebleven. Dat is heel jammer, want doorgaans zijn de herfst en de lente precies de ideale tijden om veel buiten de deur te doen: heerlijke temperaturen en ontzettend veel te zien en doen.

Dit afgelopen weekend was er echter eentje om in te lijsten en toen we zeker wisten dat de weersvoorspelling goed zou zijn, hebben we een hotel geboekt nabij Asheboro, NC om een weekendje weg te gaan dat al enige tijd in de planning zat, maar door het weer steeds werd opgeschoven. Het is niet de eerste keer dat we deze trip gemaakt hebben, ook met oma Toos en opa Jos hebben we dit rondje al eens gemaakt. We zijn op zaterdag eerst naar Spencer gereden, naar het Transportation Museum. Hier zijn veel oude treinen en andere voertuigen te zien en je kunt er zelfs een treinritje maken, wat voor de kinderen altijd erg leuk is. Het was al weer drieenhalf jaar geleden dat we hier voor het laatst waren; Nova liep nog (net) niet en het was toen ongebruikelijk fris voor de tijd van het jaar, iets waar we overigens niet op gekleed waren. Deze keer waren we beter voorbereid en was het weer ook iets warmer, een aangename 18 graden met een heerlijk zonnetje. Maar waar wij een rustige dag in het museum hadden verwacht, stond ons een behoorlijke verrassing te wachten toen we het terrein op reden. Niet minder dan 650 padvinders ‘woonden’ dit weekend in het museum, in een reusachtig tentenkamp dat ze hadden opgezet op het terrein. Met veel moeite konden we nog net een parkeerplaats vinden. Maar het moet wel gezegd worden, hoewel er onverstelbaar veel padvinders waren, hebben we er geen last van gehad. Het enige nadeel was dat de zee van tenten het zicht op de treinen soms blokkeerde, in die zin dat je geen foto’s van de locomotieven kon maken zonder beeldvervuiling door een oneindige hoeveelheid padvinderstentjes. Maar ze waren zelf heel vriendelijk en beleefd, dus daar valt verder niets van te zeggen.

Nova was heel verwonderd dat ze hier al eens eerder geweest was maar er desondanks niks meer van wist. “Was ik toen nog een baby? Hoe oud was ik? Ooooh, wat was ik een schattige baby!” Maar van de vele voertuigen ter plaatse herinnerde ze zich natuurlijk niets meer. Het kwam wel mooi uit dat we bij dit museum waren: Nova heeft op school net een unit over ‘transport’ afgerond en haar schoolreisje naar het vliegveld 2 weken geleden was in het water gevallen door overvloedige regen op de desbetreffende dag. Dat gemis konden we op deze manier toch nog enigszins goedmaken. Na aardig wat uurtjes rondgewandeld te hebben, zetten we onze reis voort naar Asheboro, waar ons hotel lag. De kinderen hadden een verzoek ingediend voor een hotel met zwembad en zo geschiedde. Nova kon amper het geduld opbrengen om iets te eten, zo graag wilde ze in het water plonzen. De receptioniste van het hotel gaf ons twee bonnen cadeau voor Chili’s, een restaurant dat aan de overkant van de weg lag en waar de kinderen gratis konden eten. Hartstikke mooi, we hebben er lekker getafeld en van het uitgespaarde geld een heerlijk dessert besteld, dat natuurlijk groot genoeg was om met z’n vieren van te smullen. Eenmaal terug in het hotel moesten direct de zwemkleren aan en gingen we naar het verwarmde zwembad, waar we beslist niet alleen waren. Er was zelfs een gezin met oudere kinderen dat met z’n allen met de voeten in de whirlpool zat, met Bon Jovi’s Greatest Hits op een behoorlijk volume en een verzameling bier ernaast. Heel classy dus. De kinderen hebben een dik uur fantastisch in het bad geplonst en waren ook daarna nog niet moe. Na een bad hebben ze nog televisie gekeken en kostte het NOG de nodige moeite om ze in slaap te laten vallen. Tomeloze energie…

Op zondagmorgen hadden we een vrij aardig ontbijt dat zelfs bij de kamer was inbegrepen. Iedereen die wel eens in een hotel slaapt, weet dat dit tegenwoordig een behoorlijke luxe is, sommige hotels rekenen rustig 20 tot 30 dollar per persoon voor een ontbijtje! We vertrokken daarna naar de NC Zoo, waar we een kwartier na openingstijd binnen gingen. Geen last van rijen bij de kassa en het was een vrij rustige dag in de dierentuin, wat eerlijk gezegd wel lekker is, want je kunt tenminste alles op je gemak bekijken. De NC Zoo is erg mooi en zeer ruim van opzet, we wisten van tevoren dat er flink gelopen moest worden en dat stuitte bij de kinderen natuurlijk regelmatig op protest. Drie kwartier voor sluitingstijd hielden we het voor gezien en we hadden toen nog niet alle dierenverblijven bezocht. Voor de kinderen was de koek echter op en het was simpelweg tijd om te gaan. En wonder boven wonder, Nova is tijdens de bijna 3 uur rijden naar huis niet in slaap gevallen! Een heerlijk en heel vol weekend dus, waar we samen van genoten hebben.

Peuterpraat 44

Wederom kranige uitspraken van dit vrolijke duo
Wederom kranige uitspraken van dit vrolijke duo

Alex heeft een belangrijke beslissing genomen.
“I decided I have too many girlfriends, so I took out Kimayah.”

Alex heeft nogal raar staan doen tijdens de karateles. Om hem te motiveren om de volgende keer beter zijn best te doen, geeft mama Nova een kwartje voor haar inzet met de mededeling dat degene die de volgende keer het hardst werkt dan ook een beloning krijgt. Alex is danig overstuur, maar het helpt wel: de les erna doet hij heel goed zijn best. Mama geeft beide kinderen een kwartje. Alex laat zich van zijn beste kant zien:
“Nova, I think you worked harder and were more focused today. When we get home, I have a surprise for you.” (Zo gezegd zo gedaan, eenmaal thuis haalt hij 45 cent uit zijn spaarpot en geeft ze aan zijn zusje. Lief he!)

Alex vergelijkt de tekeningen van Nova met de kunstwerken van Gustav Klimt.

Alex is tot een ontluisterende conclusie gekomen:
“I don’t think I was meant to be a soccer boy.”

Nova is een kaart voor Alex aan het maken. Ze informeert:
“What is your favorite fruit and vegetable? Then I can draw them on the card.”
Alex: “My favorite vegetable is broccoli and my favorite fruit is cantaloupe.”
Nova: “Can you say pineapple and beans? I can’t draw the other ones.”

Nova probeert iets te doen waar je veel fijne motoriek bij nodig hebt. Als het even mis gaat, zucht ze:
“It’s hard with these little hands.”

Alex heeft een splintertje in zijn vinger. Met knikkende knieen staat hij toe dat mama deze eruit haalt met een naald. Met een zielig stemmetje piept hij:
“I’m not excited about this at all.”

Nova is aan het schilderen.
“I draw-ed a heart!”
En twee tellen later:
“it looks like my butt.”

Alex en Nova bespreken wat hun favoriete pizza is.
“Cheese and pepperoni!”
Maar Nova weet ook wat ze niet lekker vindt.
“Macaroni and cheese pizza is my last favorite.”

Na een dag stampvol leuke activiteiten analyseert Alex:
“Today was a lot of fun! It just kept continuing. It was like turning the page of a book! And tomorrow, guess what? More fun! Today was only the first day!”

Nova eet een granola reep.
“Thanks for the granola bar, mom!”
“Je hebt hem zelf uitgezocht.”
“Oh. Thanks self!”

Nova kijkt naar een zwartwit foto op papa’s nachtksstje.
“Ewwww!”
“Wat is er ‘ewww’?
“I don’t like that picture.”
“Wat is er mis met de foto dan?”
“It has no colors.”

De klok is verzet, we zijn vroeg wakker. Alex komt de slaapkamer binnen.
“Is it 8:00 yet?”
“Nee, masr iedereen is wakker dus kom maar.”
“So you woke up all by yourself?”
“Nee, ik werd wakker toen Nova in bed kroop.”
“I didn’t even kruip, I leaped!”

Wij hebben een Amazon Echo in de keuken staan, een gadget die je door spraak kunt aansturen. Nova vraagt een liedje aan:
“Amazon, play Rolling in the Dirt.”
(Ze bedoelde overigens Rolling in the Deep, van Adele.)

Alex:
“The sky is naked. That means there are no clouds.”

Alex zit een beetje te jammeren. Nova:
“Alex, chill!”