Hakke, hakke, puf, puf

Dat Alex gek is op treinen weet, denk ik, iedereen wel. Al ruim voor zijn tweede verjaardag speelde hij volop met Thomas de Trein en de treintafel die op zijn kamer staat, mag nog vrijwel elke dag op een bezoek van Alex rekenen. Toen we vorig jaar in Nederland waren, wilden we al met hem naar het treinmuseum in Utrecht, maar dat bleek helaas gesloten. We puzzelen dus al een tijd hoe we Alex kunnen laten kennismaken met een echte trein en warempel, in North Carolina ligt een Transportation Museum waar aandacht is voor allerlei vormen van transport, maar met een grote nadruk op treinen. We kwamen er een poosje geleden achter en het was wachten op een weekend met mooi weer om er eens een kijkje te nemen.

Welnu, dat mooie weer is gekomen want het doet al lente-achtig aan! Het gras wordt al voorzichtig groen, de planten lopen al uit en de temperaturen zijn navenant. We maakten de reis naar Spencer, NC op zaterdag, want op zondag zijn ze gesloten. Toch een aardige trip, want we hebben er een kleine twee uur over gedaan en in totaal hebben we 365 km afgelegd. Maar we kunnen wel stellen dat het een erg geslaagd bezoek was, zeer de moeite waard!

Toen we de auto uitstapten, zagen we al direct een diesellocomotief staan met twee wagons en twee tellen later kwam er een trein voorbij gereden. Terwijl we de spullen uit de auto pakten, stond Alex letterlijk met open mond te kijken. Daarna was het van de ene in de andere verrassing vallen, ook voor ons zelf, want het was echt een leuk museum om te bezoeken.

Bijzonder indrukwekkend was de remise, inclusief werkende draaischijf, waar heel wat oude locomotieven te bezien waren. In totaal 37 sporen liepen naar de remise toe, dus het was ook geen kleintje. Binnen waren nog meer treinen te zien en sommigen kon je ook van binnen bekijken, zoals een oude posttrein en een militair ziekentransport. In een grote loods wordt stevig gewerkt aan de restauratie en reparatie van nog veel meer treinen en terwijl we daar waren, werd een locomotief op de draaischijf gezet en de remise binnengereden. Heel indrukwekkend allemaal!

Natuurlijk liepen er in het museum veel mensen rond met kinderen van Alex zijn leeftijd, maar ook een heleboel volwassenen met professionele camera’s, statieven en meer leuke fotosnuisterijen. Rob vond het heel erg jammer dat hij zijn verzameling lenzen deze keer had thuis gelaten. Het was echt een plaats waar een fotograaf zijn hart kan ophalen. Maar niet getreurd, we kunnen zeker nog eens terug en ik heb het vage vermoeden dat dat nog wel eens zal gebeuren.

Een tweede hoogtepunt was een ritje met een echte trein. Er was een klein station gebouwd waar we mochten instappen in een dieseltrein die vervolgens zo’n 25 minuten op het terrein van het museum rondreed. Helemaal fantastisch en bovendien kwam er een heuse conducteur een gaatje in je kaartje knippen. De trein liet zijn claxon geregeld horen, iets wat bij Alex op veel goedkeuring kon rekenen. “What is that sound?” vroeg hij dan steeds. “It’s the horn!” Nova keek ook haar ogen uit, zij had weer bijzonder veel indrukken te verwerken en mocht daarnaast veelvuldig ‘ooh’, ‘aahhh’ en ‘so cute’ in ontvangst nemen. Jaja, mensen, we weten het, we hebben mooie kinderen, dank u wel.

Ruim vier uur hebben we alles bekeken, bewonderd en bestudeerd, maar toen werd het zoetjesaan toch eens tijd om te gaan. Op de weg terug zijn we bij Charlotte bij de Ikea gestopt. Ten eerste brak het de lange reis was op en ten tweede kon Nova haar beentjes eens strekken, want voor haar was het de hele dag veel stil zitten, iets wat heel moeilijk is al je dol bent op leren lopen. We hebben daar dan maar een hapje gegeten en wat kleinigheden meegenomen. Al met al was het een paar minuten voor 7 toen we de auto weer instapten en het was kwart over acht voordat we thuis waren. Een lange dag dus, maar wel zalig op pad geweest!

Advertenties

Samen spelen

Alex en Nova kunnen er wat van samen. Alex kijkt vol verbazing toe hoe zijn zusje steeds meer kan. Dit betekent enerzijds meer plezier en een vriendje dat steeds beter met hem kan samen spelen. Het betekent anderzijds ook een kindje dat aan al je spullen zit, ook de spullen die je liever niet wilt delen. Gelukkig kun je sommige dingen oplossen door ieder zijn eigen ding te geven. Zo hebben de kinderen allebei hun eigen auto om op te rijden en Nova vindt het prachtig om op haar wagentje te zitten. Ze probeert al echt om met haar voetjes af te zetten en achteruit rijden lukt al aardig. In het filmpje zijn de boefjes zij aan zij op hun auto’s te zien.

http://www.youtube-nocookie.com/embed/NpUOBwL3MQs?rel=0

Au!

Op zondagmiddag zijn we naar de bibliotheek geweest en oh jee, Nova viel daar met haar snoet op de hoek van een bak vol boeken, Pats, een tand door haar lip en een enorm bloedbad natuurlijk. Ze huilde wel maar niet overdreven, sabbelde steeds op haar lip omdat het natuurlijk heel vreemd aanvoelde en na een paar minuten ging ze weer gewoon verder waar ze mee bezig was.

Het is moeilijk om vast te leggen, maar ze heeft een aardig gat in haar lip en vanmorgen was het ook nog eens dik en blauw. Het is een beetje lastig met eten maar verder redt ze zich wel. Taaie tante hoor!

http://www.youtube-nocookie.com/embed/X2VXsnDYkgQ?rel=0

Peuterpraat #11

Alexander de Grote... Kletsmajoor

Het is weer eens tijd voor een nieuwe peuterpraat, met uitspraken die Alex de afgelopen weken heeft gedaan. Zijn Engels gaat met sprongen vooruit en we kunnen dus verwachten dat dat in de nabije toekomst alleen maar erger wordt. Voorlopig spreekt hij nog een vrolijke mix van talen.

Alex en papa hebben het over botjes.
Papa: “Zitten er ook botjes in je wang?”
Alex: “Ja.”
Papa: “Dat klopt, die heet jukbeen.”
Alex: “Yukkie been.”

“Investigate is made possible by supergrover 2.0.” (Alex husselt hier een aantal dingen door elkaar: een sponsormededeling: “Sesame Street is made possible by…”, het woord van de dag: “investigate” en Supergrover 2.0, een segment uit Sesamstraat)

In het kerstdorp van dierenpark Hollywild zijn weer allerlei dieren te zien tijdens het Holiday Lights Festival. Papa legt uit hoe het rund met de heel erg grote horens heet.
“Dat is een watusi.”
“Wapoepi.”
“Een wa-tu-si.
“Waar poept’ie?”

We gaan kennismaken op het kinderdagverblijf. Directrice Paula vraagt Alex naar zijn naam.
“What is your name?”
“This is Alex.”
“And what is your sister’s name?”
“This is Nova.”
“And who is this, is this your mommy?” (Paula wijst naar mijn arm)
“Nee, dat is mama’s botjes.”

Alex en Nova spelen treintje. Samen kruipen ze in hoog tempo rondom de tafel. Op een gegeven moment kukelt Nova om.
Alex: “Uh-oh, de caboose is ontspoord!” (de ‘caboose’ is bij Amerikaanse treinen altijd de laatste wagon)

We vertellen Alex over regels en hoe die op plaatsen als het verkeer, school maar ook thuis ervoor zorgen dat er zo min mogelijk ongelukken gebeuren. Alex vindt het maar niks en zegt vol overtuiging:
“Regels zijn niet voor Alex!”

Alex is door middel van klank aan het identificeren wat de beginletters van diverse woorden zijn.
“Wall-E starts with double-U.”
“Thomas starts with the letter T.”
“Chute starts with the letter C.”
Als papa aan hem vraagt met welke letter ‘Alex’ (wat in het engels klinkt als ‘Ellex’ ) begint, denkt hij even na en antwoordt dan:
“Alex starts with the letter L!”

Alex: “South Carolina”
Ik: “Alex komt uit Boiling Springs, South Carolina”
Alex: “Boiling Springs. In Spring komen de nieuwe blaadjes”

Nova zit in de auto en huilt omdat ze moe is.
Alex kijkt het eens aan en vraagt: “Are you scared of monsters?”

Mama is verkouden en heeft niet meer dan een fluisterstem. Ik praat met Alex over zijn aanstaande start op de peuterspeelzaal en probeer hem wat nuttige zinnetjes mee te geven zodat hij zich in het engels verstaanbaar kan maken. Als Alex op het potje gaat, vertel ik:
“Als Alex op school is en naar het potje moet, dan vraag je ‘may I use the bathroom?'”
Alex (in fluisterstem): “May I use the bathroom?”

Alex kijkt naar zijn zusje in het bad.
“Nova is een heeeeel kleine walvis.”

Terwijl hij hagelslag uitdeelt: “One for you and one for me.” (op de peuterspeelzaal heeft hij geleerd over delen)

Alex is niet zo fit. Hij zit aan tafel en klaagt:
“Auauauau! Alex heeft een little tree in de buik.”

Samen spelen

Als je er even bij stil staat, is het wonderlijk om je te beseffen dat onze kinderen opgroeien met het idee dat er altijd mobiele telefoons zijn geweest, net als supersnel internet, digitale televisie en leuke gadgets zoals smartphones en andere dingen met touchscreen. Het is niet moeilijk om te zien waarom dit soort dingen een enorme aantrekkingskracht op kinderen hebben: vrolijke kleurtjes en zeer interactieve applicaties. Ook onze smartphones worden door de kleintjes erg gewaardeerd, Alex vindt het prachtig om samen met papa Angry Birds te spelen, of om een ander, simpeler spelletje helemaal zelf te doen. Nova bekijkt het ook graag van dichtbij en zoals dat met kinderen nu eenmaal gaat, als ze het zien, willen ze het meteen hebben!

http://www.youtube-nocookie.com/embed/P3kXHouXNdI?rel=0

Hoe gaat het op de peuterspeelzaal?

De boterham met pindakaas heeft gesmaakt

De berichten komen de laatste tijd maar mondjesmaat en dat komt vooral door aanhoudende ziekte. Met name mama, de hoofdblogger, heeft de ene na de andere kwaal te pakken en er lijkt maar geen eind aan te komen. In dat opzicht is de peuterspeelzaal ook wel een uitkomst, want Alex kan dan in ieder geval af en toe daar naar toe terwijl mama probeert om een beetje bij te komen. Na weer een buikgriep lijkt er vandaag dan toch wat schot in de zaak te zitten. Hopelijk is nu, na bijna zes weken emmeren, eindelijk het einde van de ellende in zicht.

Maar even terug naar Alex, want daar gaat het nu even om! Onze rakker is enkele dagen na zijn derde verjaardag gestart op de peuterspeelzaal en we mogen wel zeggen dat het heel erg goed gaat. De eerste ochtend bleef vrij van tranen, Alex ging heel kalm bij de andere kinderen aan tafel zitten, ging spelen en mama en Nova vertrokken weer zonder een traan te plengen. Het was een vreemde ochtend, zo zonder mijn oudste en voor Nova zonder haar broer, die ze toch wel af en toe miste. Rond half twaalf haalden we Alex weer op, er was tussendoor niet gebeld of we hem toch alsjeblieft weer wilden komen halen en ik had zelf ook maar niet gebeld, want in het geval van peuterspeelzalen kun je rustig stellen dat geen nieuws goed nieuws is.

Een gesprekje met zijn juf leverde de volgende informatie op: Alex had het goed gedaan voor zijn eerste keer, hij had een keertje geinformeerd waar papa en mama waren, maar door hem af te leiden was hij dat al weer snel vergeten. Hij was een rustige jongen die lief speelde, goede interactie aanging met de andere kinderen, maar wel nog zijn eigen gang ging tijdens groepsacviteiten. Hij had ook een andere kindje gebeten, gelukkig maar een keer en daar waren ze ook niet boos om.

Toen ik met Nova binnen kwam en Alex ons zag, kwamen zijn tranen. Opluchting van zijn kant en ik was even bang dat hij de hele ochtend gehuild had, maar dat was helemaal niet zo. De tweede ochtend dat Alex ging, was hij weer heel relaxed toen mama wegging en beter nog, er waren ook geen tranen toen we hem kwamen halen. Hij had die ochtend ook niemand gebeten maar was wel nog zijn eigen gang gegaan tijdens groepsactiviteiten. Nu is dat ook wel begrijpelijk, vind ik zelf, want hij wordt in een nieuwe omgeving geplaatst met heel veel speelgoed dat hij niet kent. En Alex is een ondernemer, dus die moet eerst alles even bestuderen!

Peuter? Al bijna een kleuter!

De derde ochtend leverde opnieuw goed nieuws. Alex had heel goed meegedaan, tijdens het buitenspelen hadden ze als groep gymnastiekoefeningen gedaan en daar was hij heel enthousiast in geweest. Hij had de hele ochtend eigenlijk met de groep meegedraaid en was minder ‘solo’ bezig. Ook qua communicatie gaat het goed!

Vanmorgen was al weer het vierde bezoek aan de peuterspeelzaal. Papa had Alex gebracht en in de pauze weer gehaald, zodat mama een keer een ochtend vrijaf had om aan te sterken. Vandaag hadden ze geoefend met de letters van het alfabet en de juffrouw was zeer onder de indruk hoe goed Alex zijn letters al kent! Tja, dat hebben we thuis natuurlijk volop geoefend. Hij had heerlijk buiten gespeeld en het was de juffrouw duidelijk dat hij het echt fijn vindt om buiten rond te springen. Er was wel een plas-ongelukje vanmorgen, iets te lang gewacht met naar de wc gaan en daardoor een natte broek. Maar daarvoor hebben we altijd extra kleertjes bij ons, dus niks aan de hand.

Al met al kunnen we duidelijk merken dat Alex graag naar de speelzaal gaat! Hij springt ’s morgens uit zijn bed en kan niet wachten om te gaan. Hoewel we van hem nog geen uitgebreide verhalen krijgen over wat hij allemaal heeft gedaan, kunnen we wel al kleine gedragsveranderingen merken en ook horen we Engelse zinnetjes die hij duidelijk buiten de deur heeft geleerd. We zijn heel benieuwd hoe het de komende weken verder gaat!