Als opa en oma er zijn…

Afgelopen zondag was weer een spannende dag, want opa en oma Eindhoven zouden arriveren. En dat deden ze! Heel mooi op tijd, rond half zes, dus de kinderen konden mee naar het vliegveld. Terwijl Rob rondjes reed bij Charlotte International Airport, vonden wij opa en oma bij de bagageband. Daar vandaan was het snel de auto in en hup, op weg.

IMG_5164
Oma en Nova spelen cornhole

Voor de kinderen was het natuurlijk meteen groot feest. Ze herkenden opa en oma meteen en waren er direct heel gek mee. Je zag Nova denken, ‘waarom komen ze niet gewoon wat vaker?’. Het was een gekkenhuis thuis, met cadeaus en lekkernijen in de koffers en de kleintjes die door het dolle heen waren. Uiteindelijk gingen ze tegelijk met opa en oma naar bed, zo laat was het al.

We hebben het de eerste dagen lekker rustig aan gedaan. Op maandag gingen we eerst ‘even snel’ nieuwe banden op de auto laten leggen bij Costco. Dat zou 45 minuten duren, maar na enige tijd kwam de monteur ons in de winkel zoeken om te vertellen dat er een speciale bout op de wielen zit die zij er niet kunnen afhalen mits we het bijbehorende verloopstuk hebben. Verloopstuk? Geen idee, nooit gezien, dus na overleg met de dealer zijn we naar de Nissan garage gegaan om de speciale (anti-diefstal)bouten te laten vervangen door gewone (ka-ching! weer 47 dollar armer), om daarna terug te gaan naar Costco om alsnog de banden te laten vervangen; ze waren tenslotte al betaald en in eentje zat een spijker, dus daar wil je ook niet mee blijven rondrijden. De wachttijd was inmiddels opgelopen naar anderhalf uur, dus zo ging de dag snel voorbij zonder dat er veel bijzonders gebeurde.

IMG_5207
De Cottonwood biedt altijd weer nieuwe verrassingen.

Dinsdagmorgen zijn we met Nova naar het voorleesuurtje in de bieb gegaan, ze vond het helemaal geweldig en zat met grote ogen te kijken. Daarna hebben we haar nog even laten spelen en vervolgens zijn we naar de Hatcher Garden gereden, waar we onze lunch in het zonnetje opgegeten hebben. Op de weg naar huis zijn we even gestopt bij Academy Sports om extra zakjes te halen voor ons cornhole spel dat we onlangs aangeschaft hadden. De kinderen hadden het eerste zakje al weer zoek gemaakt, en met te weinig zakjes kun je natuurlijk geen wedstrijdje houden. Daarna hebben we Alex meteen opgepikt bij de Big Blue Marble en de rest van de middag lekker in de zon gezeten. ’s Avonds mocht Alex zijn kunsten laten zien in het zwembad. De adrenaline gierde weer door zijn lijf, want thuis lukte het hem niet om voor half tien in slaap te komen.

IMG_5217
Een smakelijke lunch bij Panera.

Ook vandaag, woensdag, doen we heerlijk op ons gemak. Eerst wandelen op de Cottonwood Trail, een lunch bij Panera, boodschappen doen bij Publix en daarna nog even spelen in de speeltuin. Voor vanavond staat er een barbecue diner op het menu, dus we krijgen de dagen met speels gemak om. De kinderen genieten ontzettend van alle aandacht en maken opa en oma voortdurend aan het lachen. Voor aanstaand weekend ziet het weer er niet zo best uit, dus we zullen waarschijnlijk nog een weekje moeten wachten met ons bezoek aan de bergen of de kust. Wordt vervolgd!

Een vol programma

De lente is in alle hevigheid losgebarsten en dat merken we ook aan de vele activiteiten in onze omgeving. Er is weer van alles te doen en daar moeten we mooi van profiteren voordat het weer TE warm wordt om trips te ondernemen, zoals zomers vaak het geval is. Dus dit weekend hebben we flink uitgepakt!

IMG_5050
De damen verdrongen zich weer om onze zoon.

Zaterdagmorgen was het Spring Fest bij het Roper Mountain Science Center in Greenville. We waren er goed op tijd om 10.00 en hebben ons beperkt tot de buitenactiviteiten. Er stond al direct een workshop van het Home Depot, een doe-het-zelf-keten, waar Alex een gereedschapskist heeft gemaakt en Nova een zeilboot. Nova kreeg veel hulp van papa, Alex had twee dames van Home Depot tot zijn beschikking die de stukjes hout voor hem vasthielden. Het timmeren deed hij zelf en hij deed het goed! Zonder iemand op zijn vingers te slaan, gingen alle spijkertjes recht het werkstuk in. Knap werk! En daarna mochten ze hun werkjes schilderen aan de schildertafel. Voor Alex een koud kunstje, want die heeft al aardig wat ervaring op het gebied van schilderen, maar voor Nova pas de tweede keer dat ze een verfkwast vasthield, dus dat was weer een mooie ervaring. De werkstukken lieten we daar staan om te drogen in de zon terwijl we de rest van het terrein bezochten.

IMG_5081
Genieten van het lenteweer.

In de grote weide waren weer veel activiteiten rond de oude houten huisjes die er staan. In het schooltje zaten onze kinderen in de schoolbank met zelfgemaakte domino’s te spelen. Alex snapte al goed hoe het moest en de juf was onder de indruk van hoe goed hij al kan tellen. Buiten ploegde de boer zijn land terwijl hij achter twee paarden liep. Verderop zagen we hoe je moet schapen- en eendenhoeden en in de stal stonden diverse boerderijdieren met hun jongen. Schapen werden vroeger geknipt en niet geschoren! Bij de smid werd hard gewerkt aan haken om potten boven het vuur te hangen. Elders werd leer bewerkt en hout vertimmerd zodat er meubelen van gemaakt kunnen worden (uiteraard in authentiek 18e en 19e-eeuwse stijl). Twee uur lang stonden we in de al behoorlijk warme zon bij de vele attracties te kijken. Daarna zijn we gaan lunchen bij een Grieks restaurant en gingen we met zeer goed gevulde buiken weer terug naar huis.

We hadden verwacht dat de kinderen wel in slaap zouden vallen, maar dat gebeurde mooi niet! In plaats daarvan doken ze de tuin in en speelden dat het een lust was. In het huisje, in de (weer met nieuw zand gevulde) zandbak, met het springtouw en het cornhole spel dat we er sinds kort bij hebben. Af en toe een nieuwe laag zonnebrandcreme erop, want 27 graden en volle zon zorgde bij mama in ieder geval al voor flink wat verbrande huid.

IMG_3451
Samen met Sarah en Paul hebben ze aardig wat rondjes gedraaid.
IMG_3463
Samen met Fiona in de zweefmolen.

Om vier uur ’s middags stonden we op de kermis om de hoek. Hier troffen we onze buren Ruth en Karl met hun kinderen Sarah en Paul. Zij waren hier al enkele uren en eigenlijk net een beetje op weg naar huis. Met Alex en Nova erbij ging dat plan natuurlijk niet door; Sarah moest Alex van alles laten zien en ze vlogen er samen steeds vandoor. We hadden voor de kinderen voor 20 dollar een stempel gekocht zodat ze zonder beperkingen in alle ritjes mochten en dat was maar goed ook, want elke rit was 3, 4 of soms zelfs wel 5 tickets. Een enkel ticket kostte 1 dollar en we hebben eens omgerekend dat Alex al meer dan 90 tickets nodig had gehad om al zijn ritjes te betalen! Geen slechte investering dus. De kinderen vonden het helemaal geweldig, alleen Nova was af en toe teleurgesteld dat ze niet in de ritjes van haar keuze mocht. Er gold voor veel dingen een beperking op basis van lengte: voor kinderen vanaf 30 inch, 36 inch of 42 inch en dat werd behoorlijk streng gecontroleerd. Gelukkig werd ze al snel goede vrienden met de draaimolens in hun vele variaties en heeft ook zij zo’n 50 tickets ‘verreden’. Alex zat in de zweefmolen, de cakewalk, het spiegelhuis, de vliegende olifanten, het achtbaantje en de raceauto’s en was met grote moeite naar huis te krijgen. Pas toen we zeiden dat we een ijsje gingen eten bij zijn zo geliefde Tutti Frutti ging hij met ons mee.

Nova was om 18.15 eindelijk in slaap gevallen op mama’s schouder en werd wakker toen we bij de ijssalon aankwamen, waar ze heerlijk van haar ijsje heeft gesmuld. Eenmaal thuis was het hop, opnieuw de tuin in en spelen, spelen, spelen, tot de zon bijna helemaal weg was. Om 21.00 uur lagen ze eindelijk in bed en waren ze zo hyper dat het nog minstens een half uur duurde voordat ze eindelijk sliepen. Een lange, lange dag dus, maar wel fantastisch genieten!

IMG_3482
Het circus, wat moet je daar nou van verwachten als je net 2 bent?

Ook zondag hadden we nog een uitstapje voor de boeg: het jaarlijks gehouden Hejaz Shriner’s circus op de Furman University een stukje voorbij Greenville. De kinderen hielden het goed vol dit jaar en we hoefden geen lichtstaven en andere dure snuisterijen te kopen om ze rustig te houden. Met name de acts met dieren vonden ze mooi: de dame met de olifant, de beren en de dromedarissen. Bij het zien van de clowns wilde Nova direct naar de auto (wat dat betreft lijkt ze op haar moeder; die moet ook niks van clowns hebben). De tuimelaars kregen de zaal met hun vrolijke buitelingen al snel op hun hand en ze maakten dan ook de meest fantastische sprongen. Het was al bijna 17.00 toen de voorstelling afgelopen was en toen moesten we nog van het parkeerterrein af zien te komen. De terugweg duurde al met al maar liefst 5 kwartier! Deze zondag was het wederom 27 graden maar met aanmerkelijk meer bewolking, dus het voelde lang niet zo warm als gisteren. Na zo’n feestelijk weekend zal de maandag wel extra tegenvallen!

 

Eindelijk echt lente!

IMG_4907
De kinderen lieten het goed smaken.

Spring has sprung, zeggen ze hier als het lenteweer de kop opsteekt en we kunnen wel zeggen dat het zover is. Na een goede week lekker weer met temperaturen van 24 tot 26 graden, zijn we de 30 graden inmiddels gepasseerd. Het is een lange winter geweest die bijna meteen overgaat in de zomer, maar tja, wat doe je eraan?

Het afgelopen weekend hebben we van het lenteweer geprofiteerd door samen met vrienden onze nieuwe barbecue in te wijden. Het was perfect buiten, lekker maar nog niet te warm, heerlijk weer om buiten te eten en voor de kinderen om te spelen. En we kunnen melden dat onze nieuwe barbecue het prima doet! Dus wie eens zin heeft…

IMG_3411
Ring werpen op Biltmore

Zondag zijn we naar Biltmore geweest om te zien hoe de tuinen in Asheville erbij lagen. Eerlijk gezegd viel het een beetje tegen; de meeste tulpen waren al weg en er was niet veel voor in de plaats. Hier en daar een hyacint of een narcis, maar de azalea’s lieten zich nog helemaal niet zien, terwijl die enkele weken geleden, toen we aan de kust waren, al zoetjesaan die bloei begonnen te raken. Desondanks was het toch heerlijk ontspannen op het grote landgoed en hebben de kinderen lekker gespeeld en gerend in Antler Hill Village. De terugreis was erg rustig met twee slapende kinderen op de achterbank.

IMG_4985
Al lekker bij de watertafel

Op maandagmorgen ben ik met Nova bij de kinderarts geweest, een routine controle omdat ze twee jaar is geworden. Alles zag er goed uit, alles wat ze zou moeten kunnen, kan ze makkelijk! Ze is nu 84 cm lang en 10,5 kilo; dat betekent dat het gewicht dat ze de afgelopen weken was kwijtgeraakt weer terug heeft. Dat is niet echt een verrassing, want de laatste dagen eet ze als een bouwvakker!

Oh, en dan nog een klein toetje: tijdens ons laatste bezoek aan het voorleesuur in de bieb is ondergetekende even geinterviewd voor de krant en zijn er veel foto’s gemaakt van de kinderen tijdens het voorleesuur. Onze kleintjes staan in de krant vandaag!

Nova is 2!

Hip hip hooray!
Het feestvarkentje geniet

In de dagen voor haar verjaardag zag het er niet naar uit dat er veel te vieren zou zijn op 1 april. Nova was zo vreselijk ziek dat we ons er al bij neergelegd hadden dat we het minstens een week moesten opschuiven. Maar de prednison deed echt wonderen en Nova knapte zienderogen op. Was ze vrijdag nog een zielig hoopje, koortsig en apatisch, zaterdag liep ze al weer rond, speelde wat en kon al weer flink ruzie maken met broerlief. In de nacht van zaterdag op zondag sliep ze zelfs de hele nacht in haar eigen bed en hadden we geen koortsremmers meer nodig. Op zondag kwam de glans weer terug in haar ogen en dus besloten we om Nova’s verjaardag toch te vieren die dag.

IMG_3345
In de achtbaansimulator.

Zondag was natuurlijk Pasen, maar wonder boven wonder was Chuck E. Cheese, waar het verjaardagsfeestje van Alex ook gevierd is, gewoon open. Het zou zondag een rustig dagje worden hadden ze me, eerder in de week, aan de telefoon al verteld en dat was precies waar we op hoopten. En inderdaad, toen we ’s morgens om half 11 binnen stapten, was er, op een vader met een dochter na, verder niemand. Chuck E. Cheese liet zich al snel zien en we waren de enigen om zijn dansje met hem samen te doen. De kinderen kregen de gelegenheid om alles op hun gemak te bekijken en hoefden nergens te wachten. Zo rustig bleef het natuurlijk niet, in de loop van de dag kwamen er zoetjesaan meer mensen en was de tent ongeveer voor de helft gevuld.

Calling Chuck
Wat een moppie, he?

Vond Nova meneer Cheese in het begin nog steeds eng, na verloop van tijd begon ze zelfs naar hem te zwaaien en wilde ze hem een knuffel geven. Tja, als je hem maar vaak genoeg ziet…! Tot vier keer toe hebben we het dansje met Chuck E Cheese moeten doen, want we zijn er meer dan drie uur geweest en hebben in totaal 220 muntjes in spelletjes omgezet.  Met z’n vieren hebben we echt een leuke tijd gehad! De kinderen vielen op weg naar huis allebei in slaap: Alex heeft daarna verder geslapen op de bank en Nova werd wakker zodra we haar thuis neerlegden. ’s Avonds heeft ze weer in haar eigen bed geslapen en had ze, dankzij het vele spelen eerder op de dag, de kleur op haar wangen weer terug.

Nova is 2!!
Bij een verjaardag hoort taart!

Op maandag was ze natuurlijk ECHT jarig! Twee jaar al weer, wat gaat het toch snel! Het zingen van de verjaardagsliedjes vond ze erg leuk, Nova kreeg wel het idee dat het speciaal voor haar was. Ook Alex snapte heel goed dat zijn zusje jarig is en nu twee is, al maakte hij zich wel eventjes zorgen dat ze hem qua leeftijd zou gaan inhalen. Terwijl Alex op school was en papa aan het werk, moest Nova terug naar de dokter om te zien hoe het met haar gezondheid was.

IMG_4769
Nova op haar nieuwe Dora-bolide

Welnu, het goede nieuws is dat ze geen ziekte van Pfeiffer heeft. Haar amandelen waren nog steeds groot, maar niet meer zo ontstoken. Haar keel was wel nog bedekt met iets wat op puddig leek, dus dat verklaarde haar nog altijd matige eetlust. We konden voorlopig maar het beste dingen geven die redelijk vloeibaar zijn, was het advies. Voorlopig komt ze ook nog niet in aanmerking voor het knippen van de amandelen, daarvoor moet je minstens 7x binnen een jaar ontstoken amandelen hebben. Ik hoop eerlijk gezegd niet dat we dat in de rest van het jaar nog gaan meemaken. Wel is het zo dat Nova vaak ziek is en er langer dan normaal over doet om er weer bovenop te komen, dus de resultaten van het bloedonderzoek van vorig jaar en dit jaar worden, samen met Nova’s hele ziektegeschiedenis, doorgestuurd naar een specialist op het gebied van auto-immuunziekten. Het duurt nog eventjes voordat we daar terecht kunnen, dus dat wordt ongetwijfeld vervolgd. Maar voor het moment zijn we erg blij dat onze mop van 2 weer de ondeugende pretlichtjes in haar ogen terug heeft!