Bereleuk (met een klein hikje)

De ringmeester aan het werk

Dit weekend hadden we een aantal leuke dingen op het programma staan. Ten eerste hadden we wat mensen uitgenodigd voor een Indonesisch diner bij ons thuis. Pedro en Cathy met hun kinderen Owen en Reese, en de inmiddels 20 weken zwangere Ann kwamen allemaal bij ons aan tafel. Heel leuk om iedereen weer eens te zien en bovendien erg gezellig allemaal. Als we iedereen mogen geloven heeft het eten ook goed gesmaakt, dus het was een geslaagde avond. Alexander dacht er ook zo over, want hij was helemaal door het dolle heen met het bezoek van zijn twee vriendjes. De hele speelkamer lag natuurlijk overhoop, maar daar is het een speelkamer voor. Hij gilde het uit van plezier en Reese en Owen hebben allebei heel lief met hem gespeeld. Een feest om te zien!

Op zondag kregen we wat er voorspeld was, en dat was (voor de verandering maar weer eens) regen. Gelukkig hadden we vorig jaar al kaartjes voor het circus gekocht en dat kwam dus heel mooi uit. We hadden gekozen voor een matinee omdat de avondvoorstellingen allemaal om 19.00 begonnen, voor Alex echt wel aan de late kant. Een verstandige keuze, want de voorstelling duurde maar liefst 3 uur! Een hele kunst om Alexander op schoot te houden, want hij wilde alleen stil zitten als er iets te zien was, pal voor zijn neus. Als er verderop een clown bezig was, kon hij dat niet zo goed zien en dan was meneertje druk bezig om zelf de acrobaat uit te hangen. Rob heeft enkele erg mooie foto’s kunnen maken!

Kunst- en vliegwerk

Toen we zondagavond net de restjes van het Indonesisch eten achter de kiezen hadden, brak er een heus noodweer uit. De regen liep in een dikke stroom van de ruiten, de hagel sloeg woest tegen het huis en de regen kwam helaas via de luchtkoker de keuken in. Boven de ontbijthoek kwam het naar binnen stromen en we hebben pannen en schalen neergezet om het water op te vangen. Schade aan het plafond, maar wel iets wat we kunnen laten repareren. We weten nu tenminste waar de waterschade aan het plafond vandaan kwam, toen we het huis kochten konden we maar niet ontdekken hoe dat ooit gekomen was. Buiten hoorden we een alarm afgaan, iets dat later een tornado-alarm bleek te zijn. Volgende keer betekent dat dat we een veilig onderkomen moeten zoeken. Weer wat geleerd!

Lekker op de trekker

Vroemmm

Vandaag was een schitterende lentedag! Het was al vroeg warm en het werd uiteindelijk 24 graden. Ineens zie je overal bloesem, overal zie je de bomen vol hangen met bloemen. Wonderlijk hoe snel het kan veranderen allemaal.

We hadden vandaag afgesproken met Vicki en Emma, om naar hun landgoed in Campobello te rijden en daar te picnicken. Het was al een poosje geleden dat we daar nog geweest waren, Alex liep toen nog niet en zat bij Rob in de draagzak. Maar vandaag ging het er heel anders aan toe.

Tot groot genoegen van Alex kwam de hond Oreo ook mee. En niet alleen dat, ook de miniatuur-Jeep van Emma namen we mee naar het landgoed. Toen hij de auto zag, zette hij meteen grote ogen op. Dat zag er geweldig uit! In een mum van tijd kroop Alex in de passagiersstoel en vroem! Daar gingen ze met z’n twee, driftig hobbelend in de wagen die schudde over de ongelijke grond. Emma houdt van stevig doorrijden, dat wordt nog wat als ze over 11 jaar haar rijbewijs mag halen. Alex schaterde het uit en het onvermijdelijke gebeurde al snel: meneertje wilde ook achter het stuur. Dus ja, Alex mocht rijden. Emma bediende het gaspedaal dus het kon verder geen kwaad. Ik denk dat we alvast geld opzij mogen gaan zetten voor zijn derde verjaardag, als hij oud (en groot) genoeg is om zelf op een Jeep te rijden! Wat hebben die twee een lol gehad samen!

Emma en Alex zijn echt dikke vrienden

Van het landgoed reden we terug naar Emma thuis. Ze hebben een paar weken terug een paar jonge eendjes geadopteerd en die hadden we nog altijd niet gezien. Omdat het zulk mooi weer was, hebben we de eendjes in de achtertuin gezet, naast de zandbak, die Alex natuurlijk al snel gevonden had. Hij vond het heel bijzonder om de eendjes vast te houden, al waren zijn handjes nog net iets te grijpgraag voor de tere beestjes. Na zo’n drukke dag was hij bekaf en duurde het ’s avonds niet erg lang voordat hij ging slapen!

Vroemmm

Was het tot en met zaterdag nog heerlijk weer en 23 graden, zondag hadden we te maken met wat de weersvoorspelling hier ‘buien’ noemt. Dat houdt in dat het de hele dag regent, soms zacht, soms wat harder. Het verschil met ‘regen’ is dat wanneer het regent het echt verschrikkelijk en onophoudelijk tekeer gaat. Geen weer dus om in de tuin te werken of iets te ondernemen.

We hadden nog wel iets in de planning zitten en daar was deze druilerige zondag perfect voor: op zoek naar een auto.

Onze nieuwe auto

Nu Rob zijn Amerikaanse rijbewijs heeft, kan hij een auto kopen en kunnen we stoppen met huren bij Avis. We hadden al de tip gekregen om het bij Carmax in Greenville te proberen, omdat zij een goede reputatie hebben. De vraag was alleen of we met onze zeer beperkte kredietgeschiedenis een lening voor een auto zouden krijgen. Rob had al op de website van de dealer gekeken of er nog een auto tussen zat die hij interessant vond en warempel, een anderhalf jaar oude Nissan Altima met 20.000 km op de teller. Dat was wel min of meer waar we naar op zoek waren.

Het gebouw van Carmax was werkelijk REUSachtig. Nog nooit zoiets gezien. Er zat een binnenspeeltuin in waar ik met Alex de nodige uurtjes heb doorgebracht terwijl Rob alle formaliteiten in orde bracht. Na nog wat op en neer rijden om de huurauto terug te brengen naar Avis, stond om 19.00 onze ‘gloednieuwe’ Nissan in de garage! Onze eerste, echte, eigen auto! Wie nog meer wil zien, kan hier wat plaatjes vinden.

Alweer?!

Monkeys watching monkeys
Apies kijken

Vandaag zijn we, alwéér, naar de dierentuin geweest, ditmaal lekker dicht bij huis in Greenville. Voor de lezer van deze blog zal het wel de zoveelste keer zijn, maar wij, en vooral kleine Alex, kunnen er geen genoeg van krijgen. Het is zo leuk om onze kleine man te zien rondrennen en beesten ontdekken, klimmen, klauteren en overal aan mogen zitten zonder ‘nee!’ te horen (of hoeven zeggen).

Vandaag was het aangenaam weer en dus fijn om buiten te zijn. We hebben weer aardig wat regen achter de rug de afgelopen dagen, maar dit weekend is het overdag veel droog en zonnig geweest. Met dit soort weer kan papa Rob zich weer eens uitleven met de camera, deze keer met een grappige lens, een fisheye van het lomografie-type. Het is amper een lens te noemen, want er zit niet eens glas in (het ding is van plastic), maar de effecten zijn wel bijzonder: het geeft een beetje het idee van een wat verschoten foto uit de jaren ’70.

Wie wil meegenieten van ons uitstapje vandaag, hoeft maar naar het onderstaande filmpje te kijken.