Een echte Thriller

Het einde van een tijdperk.Ik kan me nog herinneren dat we op de lagere school verdeeld waren in twee kampen. Ofwel je was, net als ik, van de Madonna-brigade, of je was overtuigd Michael Jackson-aanhanger. Natuurlijk vond ik de muziek van Michael Jackson stiekem ook wel goed, maar dat kon ik als Madonna-fan niet hardop zeggen. Je hoorde zijn aanstekelijk muziek overal en de nummers van zijn cds Thriller en Bad zullen voor altijd verbonden zijn met mijn vroege jeugd. De videoclip voor Thriller heeft me maandenlang nachtmerries bezorgd.

Toen ik een beetje loskwam van het Madonna-fanatisme en ook naar andere artiesten ging luisteren, ben ik zelfs muziek van Michael gaan kopen. In de vroege jaren 90 stond iedereen versteld van zijn cd Dangerous en de videoclips die bij elke single hoorden. Het waren een soort minifilms waar je naar kon blijven kijken. De ster van Michael Jackson stond hoog aan de hemel en straalde als geen ander. Zulke wereldroem is zeldzaam en je kunt je afvragen of zijn soort supersterdom ooit nog gehaald zal worden.

Net als iedereen kon ik gisteren mijn oren en ogen niet geloven. Op Facebook zag ik berichtjes verschijnen, mensen die iets zeiden in de trant van ‘rust in vrede, Michael’ of ‘ik was geen fan maar dit komt als een schok’. Iedereen had het erover, dus je denkt: Michael Jackson dood, dat zal toch niet? Maar de website van CNN had het in grote letters op zijn voorpagina staan. Op televisie deed men alsof het nog ging om een ernstige medische situatie maar in de loop van de avond kwam de bevestiging door de lijkschouwer, persconferenties, het transport van zijn lichaam via helicopter live op televisie. Er was geen mens die niet vol verbazing zat te kijken en het einde van een tijdperk meebeleefde.

Ik hoef niemand te vertellen dat het de laatste jaren niet zo goed ging met de beste man, de zeldzame keren dat er een foto van hem werd gemaakt grapte iedereen over hoeveel operaties hij nu weer had gehad. Zijn gedrag was ronduit bizar en de wijze waarop hij met zijn (en andere) kinderen omging mag ongezond genoemd worden. Maar een ding staat onomstotelijk vast: gedurende lange tijd heeft zijn onmetelijke creativiteit hoogtij gevierd en wat hij ons nalaat is een enorme verzameling klassiekers. Ik denk dat ik zijn Greatest Hits nog maar eens opzet.

Alexanders eerste speelafspraak

Maandagmorgen belde Vicki om te vragen of ik zin had om met Alexander in Emma’s zwembad te komen spelen. Henrietta en haar anderhalf jaar oude dochtertje Anya zouden ook komen, dus dat was het eerste speelafspraakje. Alexander met twee vrouwen, dat zou wat worden! Zoals wel vaker deze tijd was het weer warm, 33 graden deze keer, dus verkoeling in het badje was wel aangenaam.

Alexander vond het wel even eng om in het grote zwembad te zitten en het wilde gespetter van Emma maakte het er niet veel beter op. Maar uiteindelijk durfde hij er toch voorzichtig wat van te genieten. Vooral de piepspeeltjes vond hij erg grappig. Omdat het water voor hem nog wat diep was, hebben we Alex toch maar in een babybadje apart gezet. Zo konden de meiden ook even lekker plonzen, want dat is toch het leukste aan zo’n zwembad!

Toen het in de loop van de  middag echt te warm werd, zijn we naar binnen gegaan en daar hebben Emma en Alex met hamster Bunny gespeeld. Onze kleine mop vond het erg fascinerend, dat kleine beestje. Hij zal er binnenkort nog wel vaker naar kunnen kijken, want Bunny komt 10 dagen bij ons logeren. Dat zal Rob ook wel leuk vinden, hij mist het om een hamstertje in huis te hebben!

Een weekend in North Carolina (deel 2)

I think I'll have a hamburger!Zondag was het Robs allereerste vaderdag. Alex heeft Rob geholpen met het uitpakken van de cadeaus, een aantal boeken van Ansel Adams, een van de grote namen in de wereld van de fotografie. Een tijdje geleden had ik van Alexanders voetje een gipsafdruk gemaakt en toen we deze afdruk naast zijn voet hielden, zagen we tot onze schrik dat er inmiddels een heel stuk is bijgegroeid. Wat gaat het toch snel allemaal!

Om er een speciale dag van te maken, hadden we besloten met Alexander naar Chimney Rock te gaan. Het was alweer een warme dag, maar gelukkig enkele graden ‘koeler’ dan zaterdag en bovendien is het in de bergen ook altijd iets frisser dan in de stad. Het was dus maar een goede 30 graden toen we onze weg naar boven maakten.

The three of us at Chimney Rock!Omdat we met Alexander in onze armen niet alle trappen wilden beklimmen, zijn we met de lift naar boven gegaan. Tussen parkeerplaats en lift heeft onze knul weer veel harten vertederd. Hij zat er ook zo schattig bij in de draagzak bij papa op de buik en iedereen die ook maar naar hem keek, kreeg een grote, lieve lach terug. Wat een snoesje is het toch. Het was een hele belevenis, zo boven op de rotsen onder de wapperende Amerikaanse vlag. Die kleine van ons is er toch maar mooi weer geweest.

Na het tripje op de rots zijn we terug naar beneden gegaan en zijn iets gedaald naar het Hickory Nut Fall wandelpad. Dit pad leidt naar de onderkant van deze waterval. We hebben het met Chretien ook al eens gelopen maar in tegenstelling tot die keer was het nu erg druk op het pad. We hadden Alexander in de jogging stroller gelegd en wederom was iedereen verbaasd om ons te zien, maar nog verbaasder dat, ondanks het hobbelige pad, de stenen en boomwortels, Alexander heerlijk lag te slapen in z’n wagen. Hoewel de jogging stroller gemaakt is voor een ruwe ondergrond moesten we af en toe toch stevig duwen en trekken, dat was wel even zweten in het warme weer. Het was een heerlijk dagje met z’n drieen en bovendien fijn dat Rob nog even fijn met Alex kon spelen voordat hij naar Chicago moest!

Een weekend in North Carolina (deel 1)

Afgelopen weekend was er weer eentje om te onthouden. Het kwik steeg naar 38 graden, dus met name op zaterdag waren we op zoek naar vertier onder een dak, met de airco op volle kracht. We hadden een tijdje geleden al eens het plan opgevat om naar Ikea te gaan. De dichtstbijzijnde vestiging ligt in Charlotte, NC, een kleine anderhalf uur rijden bij ons vandaan. Op de weg er naar toe zagen we op de snelweg nog iets fraais: een pickup met een kind van een jaar of vier achterin de bak. Nu had die kruimel daar sowieso al niets te zoeken, maar hij zat ook nog niet eens vast! En die pickup scheurde dus op volle snelheid over de snelweg. Pfff… sommige ouders!!

Vanaf de afslag (nummer 47 op de I85 zuid) stond Ikea keurig aangegeven. Sterker nog, speciaal voor de Ikea was een compleet verkeersplein aangelegd! Een reusachtige constructie voor deze, nog erg nieuwe, vestiging. Het leek grotendeels op een Europese vestiging, met dat verschil dat het natuurlijk nog groter en ruimer van opzet is, dat je er wel met winkelwagens kunt rondrijden en, uiteraard, dat er een gigantisch restaurant in zit. Voor de kinderen is overal speelgelegenheid neergezet, zodat de hummels zich niet hoeven te vervelen. Alexander is daar natuurlijk nog te klein voor, maar hij heeft wel voor het eerst in het kinderzitje van een winkelwagen gezeten. Jammergenoeg hadden we geen camera bij ons om vast te leggen hoe hij geamuseerd om zich heen zat te kijken.

Vanaf de Ikea was het maar een mijl of 8 doorrijden naar een winkelcentrum waar we al eens over gehoord hadden, Concord Mills. Ik had geen erg hoge verwachtingen, aangezien ons laatste uitstapje naar een vreemd winkelcentrum weinig soeps was, maar het moet gezegd worden: Corcord Mills is een beeldschone mall. Groot, met een doorlopend thema om alle winkels met elkaar te verbinden, nu eens niet steeds dezelfde winkels die je overal ziet, veel speelgelegenheid voor kinderen en om je een idee te geven van de schaal: er zit ook een bioscoop in met 24 zalen. Het was aangenaam om binnen te zijn en we konden hier de tijd goed om krijgen.

Alexander leest graag

Als we tegenwoordig de post uit de bus halen en doornemen, wil Alexander daar graag bij betrokken worden. Nu zit er altijd wel een stuk waardeloze reclame bij de post, dus dat geven we hem dan zodat hij het gevoel heeft dat hij samen met papa en mama aan iets belangrijks of interessants bezig is. Hij heeft er veel lol in om ‘te bladeren’, op zijn eigen manier. Dit bladeren lukt met boekjes die speciaal voor kleine handjes gemaakt zijn natuurlijk heel goed, maar met het dunne papier van bijvoorbeeld de televisiegids heeft hij wat meer moeite. In het onderstaande filmpje kun je zien hoe Alexander de TV Guide onder handen neemt. Rob en ik snappen maar al te goed dat we tijdschriften die we wel nuttig vinden vanaf nu beter bij Alex uit de buurt kunnen houden.

Amish friendship bread

Vriendschapsbrood.Een poosje geleden kwam Rob thuis met een plastic zakje met daarin een paar lepels van een romig mengseltje, een beetje zoals ongeslagen room. Hij had het van zijn collega Jennifer gehad, samen met een briefje erbij hoe je van dit goedje een Amish friendship bread moest maken. Het plastic zakje bevatte een levend gistmengsel dat blijkbaar zijn oorsprong vindt bij de Amish, een religieus kliekje van Zwitserse komaf, die tegenwoordig voornamelijk in Pennsylvania wonen. Deze mensen, ook wel Pennsylvania Dutch genoemd, zijn streng religieus en wijzen elke vorm van modern gemak af. Maar bakken kunnen ze blijkbaar als de beste.

De instructies bij het brood waren als volgt: dag 1 t/m 5, knijp elke dag enkele keren in de plastic zak met het mengsel, dag 6, voeg melk, bloem en suiker toe en kneed weer elke dag enkele keren tot dag 10, de dag waarop je de overige ingredienten toevoegt, nieuwe startzakjes met gistmengsel maakt en je eigen Amish brood bakt. Van de nieuwe startzakjes houd je er een zelf en de rest geef je weg aan vrienden, waarmee direct ook de naam ‘vriendschapsbrood’ verklaard is.

Ik heb het brood inmiddels enkele keren gemaakt en ook al geexperimenteerd met verschillende ingredienten en de resultaten zijn elke keer erg goed. Het brood is wel tamelijk zoet, het is meer een dessertbrood dan iets dat je tussen de middag eet, en omdat het recept voldoende is om twee broden mee te bakken, geef ik altijd een brood mee aan Rob om op zijn werk te delen met collega’s. Ik heb er nog nooit een kruimel van terug gezien.

Hoewel men graag denkt dat ‘alleen de Amish weten hoe je de startmix moet maken’, kun je op internet makkelijk het recept voor de starter vinden. Daarnaast zijn er ook veel variaties op het recept, dat zich blijkbaar makkelijk laat manipuleren, vrij wonderlijk voor een bak-recept, dat doorgaans redelijk nauw komt. Hoe dan ook, we hebben er al een aantal keren met smaak van gegeten. Wie het ook eens wil proberen (en aan vrienden wil doorgeven), kan hier beginnen.

Watervallen

Looking Glass FallsRob volgt op televisie een programma op een lokale zender dat Wild Photo Adventures heet. Presentator en fotograaf Doug Gardner bezoekt daarin elke week een lokatie in South of North Carolina die de moeite waard is om naar toe te gaan en wat plaatjes te schieten. In een van de afleveringen ging het over watervallen en sindsdien waren we eigenlijk op zoek naar een gelegenheid om iets met de opgedane kennis te doen.

Eens in de twee maanden krijgen we via de post een boekje dat ‘Spartanburg’ heet, een tijdschrift met daarin nieuws en artikelen over de regio, vooral over interessante en weinig bekende zaken die desondanks best de moeite waard zijn. In de nieuwste editie staat een heel stuk over watervallen in de omgeving, waarvan we van de meeste het bestaan niet eens wisten. Alle watervallen die beschreven staan, liggen min of meer op een bereikbare afstand dus het duurde niet lang of Rob had zijn lenzen uitgezocht en stond al klaar.

Alexander vindt water en ook vallend water erg interessant, dus we hadden er geen twijfels over of hij zich wel zou kunnen amuseren tijdens onze watervallen-zoektocht. Onze eerste bestemming was Pearson’s Falls nabij Saluda, NC. Met behulp van de TomTom kwamen we lekker achteraf terecht, tussen het supergroen stond een wegwijzer en na een klimmetje werden we beloond met zicht op een prachtige waterval. Family portrait at Pearsons FallsEr waren aanvankelijk nog wat andere mensen, maar op een gegeven moment stonden we er nog maar met z’n drieen. Een prachtig hoekje natuur! Alexander heeft heerlijk naar het water zitten kijken, en ook naar zijn papa die druk in de weer was met de camera en het statief.

Van Pearson’s Fall reden we in ongeveer drie kwartier naar het Pisgah National Forest in de buurt van Brevard, NC. In dit recreatiepark liggen maar liefst zes watervallen, maar we hebben gezien het tijdstip slechts de meest bekende (en helaas dus ook toeristische) bezocht, de Looking Glass Falls. Deze ligt pal naast de weg en is dus eenvoudig bereikbaar. Het was er druk en je mag er in het water, dus veel mensen liepen er in badpak om een duik in het water te nemen.

We waren nog nooit in Pisgah geweest, maar het was ons snel duidelijk dat je hier gemakkelijk een hele dag kunt doorbrengen. De meeste watervallen liggen wat hoger en je moet er een korte of iets langere wandeling voor over hebben om er te komen, maar we kijken er al naar uit om weer een keertje terug te komen en de rest te bekijken.

Baby-laptop

Onlangs vonden we een baby-laptop van het merk V-Tech. We dachten dat dat wel een spekje naar het bekje van onze Alexander zou zijn, en dat hadden we goed geraden.  Alle functies worden iedere dag flink onderzocht, maar het allermooiste aan het hele apparaat vindt hij toch wel het ‘deksel’. Dat wordt stelselmatig open en dicht gedaan.

In het onderstaande filmpje is Alex stevig aan het multi-tasken. Hij speelt tegelijkertijd met zijn laptopje, volgt het televisieprogramma dat papa aan het kijken is en reageert tussendoor ook nog even op de gekke bekken van mama.

Scrapbooking

Zoals de meeste mensen wel weten houd ik me graag bezig met het borduren van kaarten en ander knutselwerk. Met Alexander in ons leven zijn er maar weinig momenten dat ik nog even lekker kan hobbyen, maar als er ook maar even een gelegenheid is, probeer ik toch het een en ander te fabriceren. Gewoon omdat ik het leuk vind, maar ook omdat ik op die manier graag aan iemand laat weten dat ik hem of haar de moeite waard vind.

Een voorbeeld van scrapbooking.In Amerika hebben ze nog nooit van kaarten borduren gehoord, dus het was maar goed dat ik het nodige aan materiaal meegenomen had uit Belgie. Een zeer veel voorkomende hobby is hier het zogeheten ‘scrapbooking’, een techniek waarbij je min of meer alles kunt gebruiken wat je tegenkomt om daarmee fotoalbums, kaarten en wat dies meer zij te maken. Hoewel het idee is dat je allerlei restjes (‘scraps’) gebruikt voor je hobby, komt het er in de praktijk op neer dat je een heleboel materiaal koopt dat op restjes lijkt, maar het dus zeker niet zijn.

Toen we hier net kwamen wonen zag ik daar al snel de charme van, het is werkelijk een heel aantrekkelijke manier om je foto’s in te plakken. Er bestaat geen ‘goed’ of ‘fout’, alleen maar wat je zelf mooi vindt. Naar schatting 16% van alle Amerikanen houdt zich met scrapbooking bezig, wat zich vertaalt naar 1 persoon per gezin. Er zijn winkels (GROTE winkels) die alleen maar scrapbooking materiaal verkopen en daarvan kunnen bestaan. Tja, zei ik tegen Rob, als ik daar aan begin is het einde zoek…

Ik heb het bijna anderhalf jaar volgehouden, maar uiteindelijk heb ik er dan toch aan toegegeven… Voor Moederdag heb ik het nodige startmateriaal mogen kopen en ook daarna zijn er nog een paar uitstapjes naar de hobbywinkel gevolgd. Het is echt leuk om je mee bezig te houden en kost uiteraard de nodige tijd. Om die reden is onze eetkamer momenteel omgetoverd in een hobbyhoekje en als Alex eens per ongeluk een dutje doet, kan ik snel aan de slag omdat alles al klaar staat. Het mooie is nog wel dat ik mijn hobby van kaartborduren (en alle hobbies die ik daarvoor nog heb gehad) kan combineren met het scrapbooken. Het is gewoon een zeer grote uitbreiding!