Hot, hot, hot

Whoa! Een pick-up!

Het is weer ouderwets heet in South Carolina met temperaturen die nog altijd rond de 35 graden liggen, en gevoelstemperaturen die daar nog een eindje boven zitten. De UV straling is alle dagen ‘very high’ dus het is niet bijzonder aan te raden om overdag langdurig naar buiten te gaan. Welke activiteit je ook onderneemt, je kunt het maar beter of heel vroeg, of heel laat doen.

Afgelopen weekend heeft Rob samen met Pedro mulch gehaald voor de tuin en ook dat was een klus voor vroeg in de morgen. Gelukkig gaat Lowe’s, de doe-het-zelf zaak al om 7.00 open, dus de heren konden op tijd op pad. Alex vond het natuurlijk geweldig interessant, eerst zo’n grote pick-up op de oprit en daarna het heen en weer sjouwen met ‘hooi’. Hij mocht zijn steentje bijdragen door de touwtjes die rond de balen zaten te verzamelen, maar na een poosje kon hij het toch niet laten om met de mulch zelf aan de haal te gaan.

Het is hier binnen beter dan buiten...

Sinds het er ligt, hebben we wel minder problemen met zijn gegraaf op plaatsen waar dat niet wenselijk is, dus behalve het bestrijden van onkruid en een fraaier gezicht voor de tuin, heeft de mulch nog een prettige derde functie.

Om Pedro te bedanken voor zijn hulp hebben we hem uitgenodigd voor een Indonesisch avondje aanstaande vrijdag. Het wordt dan weer vreselijk warm dus we zullen wel binnen eten. Hopelijk koelt het tegen de avond wat af zodat de kinderen nog lekker buiten kunnen rennen. We hebben onze buren, de familie Babb, namelijk ook uitgenodigd en hun zoontje van 6 is ook een brok energie…

Een kwart jaar

Over een paar dagen is Nova al weer 3 maanden oud. Het is onmogelijk om te bedenken dat ze er ooit niet was! Ze heeft echt haar plekje in ons gezin veroverd. In een paar maanden is ze veranderd van een klein, mager moppie naar een heerlijke, vrolijke, mollige baby. Ze is zo ontzettend sterk en wilskrachtig en we zien haar van dag tot dag veranderen. Als ze Alex ziet, zien we haar denken: dat wil ik ook! Misschien dat ze daarom zo verschrikkelijk snel vooruit gaat?

Een kampioen met krijtjes

Alex vindt tekenen en kleuren wel aardig, maar tot voor kort was het niet echt zijn passie. Totdat ik kleurplaten van betonmixers en dergelijke van internet begon uit te printen, toen werd hij acuut helemaal wild van kleuren! Prachtige kunstwerken worden het af en toe, en hij tekent op de achterkant van zijn kleurplaten lustig verder. Heerlijk om naar te kijken of om mee te doen.

Vaderdag

Knuffels van Alex

Dit jaar mocht Rob vaderdag vieren als papa van niet een maar twee kindjes. Als cadeau had hij niet zo veel wensen, hij zou alleen graag willen uitslapen. Nu is uitslapen een heel erg relatief begrip als je jonge kinderen hebt, dus 8:30 was al een hele traktatie! Natuurlijk kwam er toch een cadeautje tevoorschijn, een mooi fotoboek met plaatjes van Rob en z’n twee kleintjes, een kaart en een tekening die Alex had gemaakt van ons gezinnetje.

Als bestemming had Rob het WNC gekozen, een dierenparkje in Asheville waar we een keertje eerder zijn geweest, vorig jaar zomer op een zeer plakkerige dag. Deze keer was het een heel ander verhaal. De voorspellingen hadden gezegd dat er ’s morgens tot 11 uur zo’n 40-50% kans was op regen. Onderweg hadden we inderdaad te maken met flinke hoosbuien en toen we het parkeerterrein opreden druppelde het nog steeds. Toen het er op leek dat het eindelijk droog werd, zijn we naar binnen gegaan en inderdaad, we waren de eerste klanten van de dag!

Speciaal voor ons werd ‘meet a snake’ alsnog gehouden en Alex mocht twee verschillende slangen aaien. Toen we hij enthousiast naar een schildpad stond te wijzen en ‘tuttel, tuttel!’ riep, haalden ze voor hem ook nog een schildpad tevoorschijn. Toen we het reptielenhuis uit kwamen, was het buiten droog en heerlijk om te wandelen. Door de regen was alles fris in plaats van stoffig en de dieren waren net buiten gelaten. In zo’n tweeenhalf uur hadden we het park weer gezien en dat was maar goed ook want op dat moment begon het opnieuw te hozen.

Nova vindt knuffels altijd wel prima

Omdat Biltmore voor Amerikaanse begrippen op een steenworp afstand van het WNC ligt, zijn we daar vervolgens naar toe gereden met het idee om de rest van de middag nog wat door de tuinen te wandelen. Maar door de hevige regen konden we de weg amper zien en hoe dichter we bij de ingang van Biltmore kwamen, des te harder ging het regenen. We zagen een hele stoet auto’s bij Biltmore wegrijden en toen we zelf bij de ingang waren, hoefden we niet eens onze kaartjes te laten zien. De arme portiers spoelden bijna weg. We zijn toch nog doorgereden naar Antler Hill maar het was wel duidelijk dat onze plannen vrij letterlijk in het water vielen. In plaats daarvan zijn we bij Starbucks een lekkere koffie gaan halen en zijn we maar naar huis gereden, waar het trouwens niet geregend had en bloedheet was. Hoe is het mogelijk he!

Het zit ons niet mee

Ons lichtpuntje

Ik denk dat we het afgelopen jaar echt wel een rampjaar mogen noemen. Na de schade aan de auto (1200 dollar), de waterschade in de keuken (2500 dollar), een onverwachte operatie na Nova’s geboorte (19.000 dollar) en schade na de storm van twee weken geleden (1680 dollar), zijn we gisteravond opnieuw getroffen door een onbeschrijflijk zware onweersbui en is er opnieuw een heleboel water de keuken ingekomen, terwijl het dak toch echt gemaakt was. Nee, ik vind het echt wel welletjes inmiddels, nu hebben we wel genoeg schade gehad!

 

Onze Nova

Terwijl Nova slaapt en Alex, die sinds gisteren te kampen heeft met koorts en algehele hangerigheid, op de bank naar Sesamstraat zit te kijken, heb ik even snel tijd voor een blogberichtje. In de afgelopen anderhalve week hadden we weliswaar geen internet, maar de camera heeft wel filmpjes gemaakt die we nu alsnog online kunnen zetten. In de onderstaande filmpjes zie je Nova aan het werk op de speelmat. Ze is fysiek enorm sterk en maakt snel vorderingen. Ze rolt zowel van rug naar buik als andersom en ‘kruipt’ zelfs al. Niet snel natuurlijk, maar ze komt wel degelijk vooruit! Ook Alex laat zich nog even van zijn liefste kant zien en probeert zijn zusje over te halen om met de Lego te spelen. Wat een lieverd he!

We zijn er weer!

Onze moppies

Pfff… als je ineens geen beschikking meer hebt over internet en telefoon, besef je weer eens hoe afhankelijk we met z’n allen zijn geworden van die dingen. Zeker omdat we een aantal apparaten moesten vervangen, was het lastig om even snel online te kijken naar prijzen, een paar verschillende merken te vergelijken of de ervaringen van andere klanten te lezen. En bestellen ging natuurlijk helemaal niet.

We hebben inmiddels de dvd-speler vervangen voor een nieuwe blu-ray speler met leuke foefjes, de officejet is weer besteld en komt donderdag aan, de koffiezetter hebben we als eerste gehaald maar wel ingeruild voor een veel eenvoudiger model en afgelopen vrijdag is de nieuwe garagedeur opener geinstalleerd. Helaas hebben we ook daar weer pech mee, het ding doet het niet goed en na wat troubleshooting via de telefoon bleek dat er een nieuw onderdeel besteld moet worden. Het betreffende bedrijf stuurt het binnen 5-7 werkdagen op en daarna moet er een nieuwe afspraak gemaakt worden met de installateur, zodat hij het, als het goed is, kan repareren. Al met al zullen we nog wel een poosje moeten emmeren met de garagedeur.

Telefoon en internet hebben er intussen al weer opnieuw een aantal uren uitgelegen door een onbekende oorzaak, maar dat is weer hersteld dus dat is ook niet meer belangrijk. Vandaag, woensdag, zou Atlas Fence & Decks ’s morgens vroeg als eerste bij ons voor de deur staan om een begin te maken met ons hek, maar ook deze beste man laat op zich wachten. Hopelijk laat hij zich vandaag nog zien!

Cottonwood Trail

‘Het is weer bijna zomer!’ horen we overal om ons heen, maar wij hopen vurig dat het qua weer niet nog warmer wordt dan het nu al weken is. Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer de temperatuur nog onder de 30 graden is geweest, eigenlijk is het elke dag tussen de 35 en 39 graden, bloed- en bloedheet. Alex is overdag met geen bezem naar buiten te krijgen, hij heeft gewoon last van de warmte en dat is natuurlijk niet vreemd met zulk weer. “Ate niet buiten, Ate binnen, deur dicht,” zegt hij dan.

Deze zondag zijn we dan ook niet zo ver van huis geweest zodat we ’s morgens al vroeg de Cottonwood Trail konden wandelen aan de oostkant van de stad. Het blijft een heel erg mooi stukje natuur en bovendien is het een perfecte afstand voor Alex. Nova hing in de carrier bij papa op de buik lekker te slapen. Voor Alex hadden we een emmertje en schepje meegenomen en hij heeft onderweg de nodige emmers gevuld (en ook weer geleegd, gelukkig). Ondanks het vroege uur was het toch al flink zweten!

Het was weer genieten van het stuk boven de wetlands, het stikte van de kikkers, kreeftjes, libellen, vogels en andere beesten. Vanwege het vrij natte voorjaar stond er meer water dan we ooit eerder gezien hadden en de natuur was bovendien bijzonder weelderig. Op meerdere plaatsen groeiden de waterplanten royaal over de vlonders heen. En deze tijd van het jaar kun je ook goed zien waar het pad zijn naam aan te danken heeft. Op veel plaatsen lagen de witte, katoen-achtige vlokken op de grond, een heel bijzonder gezicht!

Knal boem beng

We hebben bepaald geen gelukkig jaar als het op verzekeringen aankomt, want we moeten nogal eens aanspraak maken op onze maatschappij Allstate. Met Thanksgiving was ’t het onverwachte ‘plezier’ van een zogeheten hit-and-run waarbij iemand onze auto geramd had zonder een berichtje achter te laten, eerder dit jaar waterschade na een fikse storm, medische schade na de geboorte van Nova en afgelopen week is de bliksem ingeslagen waardoor tv, dvd speler, printer/scanner, koffiezetapparaat en garagedeur allemaal kapot zijn en vervangen moeten worden.

Donderdagmiddag zag het er buiten erg dreigend uit en jawel, zo rond de tijd dat Rob naar huis komt uit zijn werk barstte het los. Een storm met onbeschrijflijk veel bliksemslagen, pal boven ons huis. Net voor Rob de auto parkeerde hoorden we een enorme knal vlak boven ons hoofd, we schrokken er behoorlijk van. Twee tellen later kwam Rob door de voordeur naar binnen, de garagedeur deed niks meer. De stroom was ook al verschillende keren uitgevallen, telefoon en internet deden niks meer. Ook op televisie konden we niet kijken wat voor weer we nog konden verwachten en in de loop van de volgende dag ontdekten we dat ook de printer en de dvd speler de geest gegeven hadden. Maar het ergste van alles: het koffiezetapparaat was kapot, en we konden eerlijk gezegd wel een koppie gebruiken.

Onze leverancier AT&T kan ons alleen maar melden dat aan de reparatie van het probleem (het herstellen of vervangen van een hoofdkabel) wordt gewerkt, maar we zijn op het moment dat ik dit schrijf (offline) al voor de 4de dag afgesloten van de wereld en de oplossing lijkt nog zeker tot maandagavond op zich te laten wachten. Deze blog wordt gepost zodra we weer online zijn, dus daaruit kun je zelf afleiden hoe lang het uiteindelijk heeft geduurd.

Update (8 juni): inmiddels is het woensdag en AT&T heeft ons medegedeeld dat de verbinding hoogstwaarschijnlijk vrijdag weer hersteld zou zijn. We zouden dat negen dagen zonder telefoon en internet zitten. We laten meer weten zodra er weer nieuws is.

Nova is 2 maanden oud!

Afgelopen week was voor Nova vol grote gebeurtenissen. Op 1 juni was ze officieel 2 maandjes oud, op 2 juni kreeg ze haar eerste vaccinaties en op 3 juni zijn we bij de kinderarts geweest voor haar 2-maanden-check-up.

De buurvrouw had aangeboden om op Alex te passen terwijl we met Nova naar het Health Department gingen om haar eerste prikjes te halen. Na het nodige papierwerk was het dan zover. Eerst een orale vaccinatie tegen het rotavirus en daarna 3 prikken in het been. Natuurlijk vond onze kleine meid het niet leuk en net als Alex huilde ze haar eerste tranen bij dit bezoek. Maar voor we goed en wel het kantoortje weer uit waren, was ze al weer stil en ze heeft er verder ook helemaal geen last van gehad of zich moeilijk gedragen. Het slechte nieuws is natuurlijk… over 2 maanden moet het weer opnieuw.

Bij de kinderarts was het ook allemaal goed nieuws. Ten eerste heeft Nova zich in de eerste 2 maanden van haar leven bijna verdubbeld in gewicht (net als Alex!). Was ze op 1 april 2804 gram, op 3 juni was dat 5482 gram!! Ze is nu bijna 56 cm vergeleken met 48 bij de geboorte en de omtrek van haar hoofdje is nu 37.5cm in plaats van 31.75cm. In procenten betekent dat dat ze bij haar geboorte 0% was en nu 75% qua gewicht, bij geboorte 5% wat betreft hoofdje en nu 20% en qua lengte is ze gestegen van 5% naar 25%.

In cijfers lijkt ze erg op haar grote broer, maar ook in gedrag: weinig slapen, veel doen en bovendien beresterk. Nova kan haar hoofdje al heel goed recht houden en doet dat ook bijna de hele dag (behalve als ze slaapt), de kinderarts was zeer onder de indruk van onze meissie (en wij natuurlijk ook)!