Peuterpraat en Kleuterklets #31

Het is vrijdagavond, het weekend begint en het is heerlijk weer! Hoe kunnen we het nog een beetje beter maken? Met een Peuterpraat natuurlijk!

Een kus van zus.

Alex vertelt in de auto al minstens 5 minuten aan een stuk. Wanneer mama tussendoor iets tegen papa zegt, klinkt het streng:
“Excuse me! Je zit er doorheen te praten!”

De plastic hark van Alex is kapot; er zijn tijdens het harken enkele tanden afgebroken. Beteuterd:
“We have to fix it! Ducky tape can fix it!”

In de supermarkt hebben we twee rollen fruit Mentos meegenomen. Ze liggen op het keukeneiland. ’s Avonds laat merken we dat een van de rollen weg is en ja hoor, het lege papiertje ligt in de vuilnisbak. De volgende morgen vragen we het aan Alex.
“Weet jij waar de rol met fruitsnoepjes is gebleven?”
“In de trash.”
“In de trash?! Hebben we de snoepjes weggegooid?!”
“No, I eat them.”
“Ah. En waren ze lekker?”
“Ze waren HEEL lekker. So I eat them. In ene keer.”

Wanneer papa thuis komt van het werk vertelt mama dat Alex de hele dag heel lief is geweest en zich uitstekend gedragen heeft.
Papa: “Goed zo! Wat heb je allemaal gedaan?”
Alex (triomfantelijk): “I did everything that mommy wants!”

Papa meet zijn bloeddruk. We hebben een nieuwsgierige Alex onlangs uitgelegd dat het apparaat de ‘blood pressure’ meet.
“Alex, wat is dat ook alweer voor een apparaat?”
“Dat is een blow-upper.”

Het is al laat. Papa werkt aan de nieuwe computer en mama is boven in de hobbykamer. Nova komt voor de zoveelste keer uit bed. Ze staat bij papa in het kantoor.
“Mama?”
“Mama is al gaan slapen.”
Nova vertrekt weer naar boven. Even later, nadat ze in de slaapkamer is gaan kijken, komt ze enigszins in paniek terug naar beneden.
“Mama is missing!”

Alex heeft zijn elleboog gestoten in bad. Dikke tranen. Snikkend:
“You have to kiss it.”
Papa geeft een kus.
“It’s not working. Your mouth isn’t big enough.”

We hebben een Monster Truck spel meegenomen uit de bieb voor de Wii. Alex kan niet wachten om met papa samen te spelen. Rob komt uit zijn werk en we zitten aan tafel. Alex leunt opzij en geeft papa een schouderklop.
“Papa, I’m so glad you are back home!”
Een minuutje later.
“Papa, I have a GREAT idea. Ik ga mijn exercise kleertjes aan doen en jij gaat ook je exercise kleertjes aan doen en dan gaan we samen Monster Trucks spelen!”

Kinderbedtijd. Het is de avond voor Nova’s eerste ‘schooldag’. We leggen Alex uit dat hij de volgende dag vroeg uit bed zal moeten (even oefenen voordat zijn schooljaar op woensdag echt begint).
“Alex, we moeten op tijd gaan slapen want morgen moet je al vroeg uit bed.”
“Why moeten we vroeg uit bed?”
“Omdat we Nova naar school gaan brengen en de auto naar de garage.”
“I don’t think that is a good idea.”
“Waarom niet?”
“Omdat ik beter ben in long slapen!”

De avond van de eerste schooldag. Mama waarschuwt dat Alex op tijd moet gaan slapen omdat hij de volgende dag weer vroeg moet opstaan. Alex laat het even bezinken.
“I’m a good sleeper. I’m not a good waker.”

We zitten aan tafel. Het eten is nog warm.
Papa: “Dan moet je even blazen, Alex.”
Alex: “I don’t have any more blow. I used it on other foods.”

Papa is weer thuis. We zitten aan tafel en Alex draait zich naar hem toe en geeft hem een schouderklopje.
“I’m so glad you’re back home.”
Even later:
“Papa, I have a great idea! Let’s play monster jam together. You can be Triceratops. Mama had het ook geprobeerd maar die is op d’r kop gevallen.”

De kinderen zitten in bad. Mama merkt een plekje op Nova’s rug.
“Nova, heb je een booboo?”
Om niet voor zijn zusje onder te doen, merkt Alex op:
“Mama, ik heb ook een booboo. Een mug heeft mij met zijn lange neus in mijn billen geprikt.”

De kindjes komen hand in hand de speelkamer uit.
Alex: “Mama, Nova heeft een DIKKE poep gemaakt.”
Mama: “Oh, hoe weet je dat?”
Alex: “Ik heb al gespiekt!”

Het is bedtijd en een vermoeide Alex slaat nonsens uit.
“I turned into a planet! I turned into Mars!”

We zijn bezig met huiswerk en nummers leren. Gevraagd welk nummer gevormd wordt door de 1 en de 6, moet Alex hard nadenken.
“Umm…first I have to think in my brain.”

Alex: “Do you grow as big as papa?”
Mama: “Nee, mama is helemaal uitgegroeid.”
Alex denkt even na en vraagt daarna vol ongeloof: “And you still eat?!”

Mama wil de nagels van Alex knippen in het gras. Hij heeft er niet zo veel zin in.
“No mama, dat is niet goed voor de animals in the grass.”

Mama heeft eens een andere film aangezet dan Dora. Alex kijkt het even aan en zegt:
“I’m a little bit allergic to this film. I don’t like it.”

Alex vertelt over zijn dag op school.
“We got new crayons and all the kids were so excited! Then a bear came and ate them all.”

Alex heeft ’s avonds in de tuin gespeeld dat hij een vogel is. Tegen bedtijd zegt mama dat hij zijn pyjama aan moet gaan trekken.
“But I want to be a flapping bird! Birds and pajamas don’t go together!”

Alex zit op het potje en roept luid om mama. Met veel gevoel voor drama zegt hij:
“I love you. Thank you for rescuing me.”

Japans tafelen

Omdat we vandaag precies 12 jaar bij elkaar zijn, zijn we lekker luxe gaan lunchen in een Teppanyaki restaurant. We dachten dat het twee vliegen in een klap zou zijn, want de meeste mensen kennen dit type restaurant wel: de kok komt aan tafel aan een grote grilplaat het (heerlijke) eten live bereiden. Dit gaat met de nodige show en de kinderen hebben doorgaans erg weinig geduld om aan tafel te zitten. Door het entertainment zouden zij geboeid zitten te kijken terwijl wij op ons gemak van een heerlijk hapje genieten.

Tja. Dat lukte dus niet helemaal. Als ‘openingsnummer’ begon de kok met een stevige vlam en Alex vloog daarop van tafel af en Nova zette het op een brullen. Ze wilde direct uit de kinderstoel vandaan. Het kostte de nodige moeite de kinderen ervan te overtuigen dat het echt allemaal veilig was en ze rustig aan tafel konden blijven zitten. Ook bij de 3 of 4 daarop volgende ‘vuurshows’ raakten de kinderen licht in paniek. Alex zat het geheel voortdurend met grote ogen te bekijken (ook als er geen vuur was) en het filmpje bij dit bericht is geschoten op het enige moment dat ze een beetje rustig aan tafel waren. Het eten was echt heerlijk, maar ik vrees dat het nog een paar jaar zal duren voordat we dit nog eens ondernemen…

Hallo herfst!

O, wat hebben we er naar uitgekeken en het is eindelijk zover! De herfst is om de hoek en nu breekt de tijd aan van het zalige weer en ontelbare activiteiten. Temperaturen die schommelen rond de 30 graden, prachtige blauwe luchten, de luchtvochtigheid gaat omlaag, de lucht voelt niet langer heet en plakkerig maar lichtjes koel, af en toe een zachte bries… echt genieten.

Goed bezig met de magnetische blokken.

Dit weekend was de tweede zaterdag van de maand en dan is Roper Mountain Science Center open voor bezoek. Het thema was ‘Back to Nature’ en we waren er al vroeg in de ochtend dus we konden veel zien en doen. Het was ook niet zo druk deze keer, dus de kinderen konden uitgebreid doen waar ze zin in hadden zonder plaats te hoeven maken voor andere belangstellenden. Op de Historische Boerderij hebben ze zich prima vermaakt met water pompen en mais malen. Alex heeft in de houtbewerkingshoek lekker zitten schaven aan een peddel en zijn zakken gevuld met de houtkrullen die er vanaf kwamen. In het oude schoolgebouwtje konden de kinderen mensfiguurtjes maken van bladeren.

In het Symmes gebouw was een lezing over watervallen, waar Rob graag even wilde gaan kijken. In een lokaal daarnaast konden de kinderen lekker puzzelen met speciale puzzels (zoals magneten) en een verdieping hoger was een knutseluitdaging om zelf een beest te maken. Ook was er een activiteit met lichtgevoelig papier en blaadjes. Door de blaadjes op het papier te leggen tussen een stuk karton en een glasplaat in en een minuut aan zonlicht bloot te stellen, is de omtrek van de bladeren op het papier terecht gekomen, iets wat vooral Alex erg fascinerend vond. Voor Nova was de koek toen wel op; met de ‘foto’ achter de rug viel ze acuut in een diepe slaap. Het was dus tijd om huiswaarts te keren.

De uitstapjes naar Roper Mountain zijn echt de moeite waard! De kinderen vinden het erg leuk, er is altijd een ander thema en het is uitdagend voor zowel groot als klein. Spelenderwijs steken de kinderen veel op over geschiedenis, biologie, natuurkunde en scheikunde en daar kunnen we natuurlijk alleen maar tevreden over zijn!

Hendrix Back to School bash

Sinds Alex twee weken geleden begonnen is op school is hij helemaal in de wolken van zijn ‘rainbow school’ (de naam die hij de school zelf gegeven heeft en stug blijft volhouden). De juf is dik tevreden en hoewel voor Alex het vroege opstaan erg moeilijk is, gaat hij met veel plezier en zonder mopperen steeds op pad. Als mama hem om 10.30 weer komt ophalen, staat hij altijd met een grote glimlach en zijn rode tas klaar.

Gisteren, vrijdag, was het al tijd voor het eerste evenement op de school, de Back to School bash. De school haalt dit jaar tijdens diverse zogenaamde fundraisers geld op ten behoeve van de bouw van een school in Nicaragua, een zoveelste voorbeeld van het internationale karakter van Hendrix. Er werd voor de Back to School bash geen toegangsgeld gevraagd maar een vrijwillige donatie en verder waren er diverse versnaperingen te koop voor een dollar per stuk.

Heerlijk aan het spelen!

We hadden de kindjes al diverse keren verteld over het ‘feest’ dat vrijdagavond zou zijn en ondanks dat ze allebei de dag weer zonder dutje waren doorgekomen en rond half zes dus behoorlijk moe waren, bleven ze enthousiast en wilden ze er graag naar toe. Toen we parkeerden herkende Nova direct waar we waren. “Ate tool?” Ze dacht eventjes dat ze nog een keer naar school ging die dag en riep alvast “Nova mama!” Maar toen ze twee tellen later de springkussens en andere dingen zag, was het natuurlijk allemaal goed.

Ondanks hun grote honger hadden ze amper tijd voor of interesse in hun pizza en wilden ze direct aanschuiven in de rijen voor de speeltoestellen. Alex wilde naar de opblaasbare hindernisbaan en Nova een recht-toe-recht-aan springkussen, waar ze binnen een minuut weer vanaf wilde. Alex vloog zonder problemen door de hindernisbaan heen en wilde meteen nog een keer. Omdat de springkussens nog wat moeilijk waren voor ons moppie van 2, ben ik met haar naar de gewone speeltuin gegaan zodat Alex om zijn gemak nog eens over de hindernisbaan kon.

Na enige tijd in de speeltuin bedacht Nova ineens dat ze papa en Alex miste en wilde terstond naar ze toe. Ze waren niet meer bij de hindernisbaan en rondkijkend had ik wel een idee waar ik ze kon vinden: in de rij voor een draaitoestel. En jawel, daar stonden ze, Alex vol verwachting. Nova begon direct te wijzen en wilde er zo inspringen, maar we moesten toch echt nog eventjes wachten. Toen ze eindelijk aan de beurt waren, pakte Alex Nova bij de hand en renden ze samen naar een karretje toe. Alex klikte Nova vast met een riem en daarna zichzelf. Draaien maar! Ze vonden het fan-tas-tisch en hadden nog wel tien in de rondte gewild, maar de rij was erg lang. Dan maar iets anders doen.

Met zo’n grote broer kom je er wel.

We kozen voor het toestel met de kortste rij, een springkussen in de vorm van een obstakelparcours. Alex en Nova stonden hand in hand vol spanning te wachten. Eindelijk mochten ze erop! Ik had Alex gevraagd om goed op Nova te passen omdat ze nog klein is (en ik had ook gezien dat alle andere kinderen op het toestel al een stuk groter waren en de ervaring bij het vorige springkussen lag nog vers in het geheugen). Samen doken ze er snel bovenop en Alex liet Nova niet alleen. Van buitenaf konden we op bepaalde plaatsen door een gaas kijken en zo de kleintjes in de gaten houden. Nova deed goed mee met haar broer tot ze bij een ‘trap’ kwamen naar de glijbaan toe. Het was voor Nova nog te moeilijk om daar zonder hulp tegenop te klimmen. Na enkele pogingen waren er twee oudere meisjes die Nova een zetje probeerde te geven, maar helaas, zonder resultaat. Alex klom vervolgens de trap op en we dachten dat zijn geduld op was, maar niets was minder waar. Bovenaan de trap ging hij op zijn buik liggen, stak zijn hand uit naar Nova toe en trok haar aan haar arm

Dat is een behoorlijk ijsje voor een dollar!

omhoog. Daarna roetsjten ze met de grootste lol van de glijbaan af. De mensen die het zagen waren erg vertedered door de kleine grote broer die zijn zusje zo goed hielp! (En deze papa en mama waren natuurlijk bijzonder trots.)

Na nog een rondje in de speeltuin en een ijsje om het af te leren, was het om 20.00 wel eens tijd om de kinderen in een hoognodig bad te zetten en naar bed te brengen. Door alle opwinding konden ze natuurlijk moeilijk slapen en het duurde nog tot 21.00 voordat het boven eindelijk stil was. Daarna hebben ze tot wel 7.00 geslapen! Nou nou, wat een ‘traktatie’ voor papa en mama…

Labor Day weekend

In tegenstelling tot de meeste andere landen viert men in de USA de dag van de arbeid altijd op de eerste maandag van de maand september. Dat betekent dat we een lang weekend hadden om bij te komen van de eerste schoolweek en er op uit te trekken als we dat wilden. Het weer gooide wat dat laatste betreft wel wat roet in het eten. Met temperaturen van diep in de 30 en gevoelstemperaturen rondom de 40 graden, was het eigenlijk veel te warm om iets te doen.

Op zaterdag hebben we het lekker simpel gehouden met onze boodschappen. Op zondag hadden we afgesproken met Wim en An en de kinderen, om te spelen en picnicken in speeltuin Kids Planet. We waren daar om half 10 en het was vreselijk plakkerig. De kinderen hadden er niet veel last van en doken de speeltuin in, waar hier en daar enorme plassen water stonden van een bui die de avond ervoor gevallen was. Het duurde niet lang of Hugo trok zijn broek uit en zat vrolijk in het modderwater te spetteren. En dat zusje Lucie op hem lijkt, blijkt wel uit het gegeven dat ze een klein uurtje later ook heerlijk in de modder zat te baden. Tja, wat dat betreft zijn die twee van ons toch een stukje braver…

Het picnicken in de speeltuin werd helaas enigszins geplaagd door tientallen vliegen die voortdurend op het eten gingen zitten (yuck). Ook de snel stijgende temperaturen maakten het na 13.00 wel heel onprettig buiten. Voor de kleintjes was het toch tijd voor een dutje, dus het was tijd om onze vrienden gedag te zeggen. Op de weg terug zijn we nog even bij de bibliotheek en de hobbywinkel binnengewipt en daarna zijn we gaan eten bij Moe’s.

Appels genoeg!

Voor maandag hadden we besloten eens naar het Apple Festival in Hendersonville te gaan. Het was ons eerste bezoek aan dit in de wijde omtrek gekende festijn, dat wat lijkt op een braderie, zij het dat er veel kraampjes zijn met appels van lokale boomgaarden. De appels luiden dikwijls het begin van de herfst in en hinten al voorzichtig aan de feestelijke pompoenen die binnenkort ook gaan verschijnen. De verschroeiende zon waste elk idee aan herfst echter weg. Oh, wat was het ongelooflijk heet! Er waren veel standjes waar gefrituurde hapjes en lekkere dingen van de grill werden aangeboden, waardoor je tijdens het slenteren geregeld nog de warme lucht van deze kraampjes meekreeg. De kinderen snakten naar een ijsje, waar ze dan ook heerlijk van hebben zitten smullen. Om 2 uur ’s middags zou er een optocht zijn, maar we konden het gewoon niet opbrengen om daar nog voor te blijven. Een leuk festival, maar het was gisteren gewoon even te heet.

Ook voor de komende week ziet het er bijzonder warm uit. We zullen dus nog maar wat in de airco blijven voorlopig.