Achtertuinpret

De grasmaaier kun je natuurlijk ook gewoon als loopwagen gebruiken

De lente ligt echt op de loer want hier en daar staan al bomen helemaal in bloei en afgelopen week haalde de temperatuur al 25 graden! We zijn dan ook al lekker in de achtertuin aan het spelen en Nova wordt straks net zo’n enthousiast buitenkind als Alex. Ze heeft er ontzettend veel lol in om alles overhoop te gooien, in het huisje te neuzen, met de watertafel te knoeien en de zandbak is net een grote magneet waar ze steeds naar toe getrokken wordt. Op dit moment zit er alleen regenwater in, waarmee Alex modder maakt (en waar Nova maar niet vanaf kan blijven), maar als er straks weer lekker zand in zit, geloof ik best dat ze dat helemaal prachtig vindt. Op het filmpje kun je zien dat ze het prima naar het zin heeft in de tuin.

http://www.youtube-nocookie.com/embed/-4qnfzOXCPg?rel=0

Peuterpraat #12

Wat verandert hij toch hard

De laatste peuterpraat dateert al weer van een poosje geleden, niet omdat we geen zin hebben gehad om er een te maken, maar omdat Alex even in een moeilijke periode zit die zo typisch is voor de leeftijd 2 en 3 jaar. Dat maakt de lollige uitspraken tijdelijk iets schaarser (en het drama des te talrijker). Hier is de vangst van de afgelopen tijd.

In het treinmuseum staat ook een Thomas tafel. Alex speelt ermee alsof hij het voor de eerste keer ziet. Het is tijd  om naar huis te gaan, dus papa vraagt:
“Do you want to go home?”
“No, I don’t want to go home. I’m happy.”

Alex laat een flinke boer.
Mama: “Hey, wat zeg je dan?”
Alex: “Dat is een burpy sound.”

“I am a princess!”
Aldus Alex, met een haarbandje van Nova in zijn haar, nog wars van alle bestaande genderstereotypen.

“Nova heeft een piemel!” (bij het zien van de allereerste foto van zijn zusje, waar de navelstreng net is doorgeknipt)

Het is bijna 7 uur ’s avonds en Alex is erg moe. Hij heeft dan veel gevoel voor drama. Als Nova een stuk van zijn Lego rails pakt, roept hij dan ook vol overgave:
“Nova, you are stout!”

“Mama en papa zijn best friends. Papa en Alex zijn ook best friends.”

Bij het ontbijt aan een bordje havermoutpap: “Oatmeal is good for boys.”

We maken een smoothie van banaan, sinaasappel en bramen in de blender, wat een prachtige paarse kleur oplevert. Alex, die onlangs de kleuren van de regenboog heeft leren benoemen, roept verrukt:
“It’s violet!”
Hoewel hij geen bramen lust, wil hij wel graag een slokje van de smoothie proeven. Als we hem vragen waar het naar smaakt, denkt hij even na en zegt dan vol overtuiging:
“Het smaakt naar… violet!”

We zijn in het kantoor van de kinderarts. Dr. Lucy komt binnen en zet haar voet op een laag stoeltje en begint dan aan haar verhaal. Alex kijkt haar streng aan en zegt tegen dr. Lucy:
“You need to put your foot on the floor.”

Na een zeer actieve dag is Alex ’s avonds niet te genieten. Bij het minste of geringste komen de tranen. Als hij om niks een groots drama opvoert over zijn vingers die pijn doen, stellen we voor dat we bij de dokter dan maar nieuwe vingers moeten halen. Die aanpak zet hem meestal wel op het goede spoor en laat al gauw de absurditeit van de situatie zien.
“Auauauau… mijn vingers doen pijn.”
“Oh jee Alex, moeten we naar de dokter? Ik hoor dat de dokter alleen nog maar groene en paarse vingers heeft. Nou ja, dat moet dan maar.”
Alex hoort het even aan en dan beginnen zijn oogjes te glimmen met een zeker enthousiasme.
“Red fingers! I want red fingers!”

EdVenture

Drummen in het Afrikaanse dorp

Sommige mensen mopperen wel eens dat er in South Carolina zo weinig te doen is, maar die mensen letten volgens mij niet zo heel goed op. Wij vinden, ruim vier jaar nadat we hier zijn komen wonen, nog steeds nieuwe dingen om te doen en je kunt toch niet zeggen dat we er weinig op uit trekken. Onlangs ontdekten we dat er in Columbia ook een Children’s Museum-achtig activiteitencentrum zit. Het heet EdVenture en het was een perfecte bestemming voor een doordrenkte zondagmiddag zoals vandaag.

Hoewel het een variatie was op het type ‘leerzaam kindermuseum’ vervelen deze bezoekjes nooit. Geen enkel museum lijkt op een ander omdat ze niks met elkaar te maken hebben. Een van de spannendste en bijzonderste dingen in EdVenture was een gigantisch kind, Ed (waar het musum dus ook zijn naam vandaan heeft), waar je in kon kruipen om de boel van binnen te bekijken. Klimmen en glijden, en tegelijkertijd leren dat er een spijsverteringsstelsel in je lijf zit, dat is zo’n beetje de opzet achter veel activiteiten in dergelijke ‘musea’.

De kinderen hebben zich fantastisch vermaakt en doodmoe gespeeld in het Afrikaanse dorp, met het spelen met een skelet, in de baby en peuterhoek, in de levensgrote kinderboekenhoek (de favoriet van Alex: Chicka chicka boom boom), bij de brandweerauto en de bouwhoek, waar Alex door hard werken en samenwerken een bobcat aan de gang moest krijgen en houden, en Nova zich amuseerde met reuzenblokken en dumptrucks die tegelijk dienst deden als loopwagen. Toen we rond een uur of drie merkten dat de kindjes moe werden, gingen we weer huiswaarts. En inderdaad, binnen geen tijd sliepen de hummels allebei!

http://www.youtube-nocookie.com/embed/k_9VqH9NWEs?rel=0

Alex leest een boek voor

Van de boeken die we afgelopen week gehaald hebben, is het verhaal over Diego en Dora die baby jaguar zoeken veruit favoriet. We hebben het al zo vaak gelezen dat Alex het verhaaltje aardig van buiten kent. Toen ik beu was om hetzelfde verhaal voor de vierde keer achter elkaar te lezen, vroeg ik of Alex het aan mij wilde voorlezen. Aldus geschiedde!

http://www.youtube-nocookie.com/embed/-Of-xqQWQjk?rel=0

Swingen maar

Nu Alex naar school gaat, snapt hij veel beter wat groepsactiviteiten zijn en hoe zijn rol daarin is. En het belangrijkste, hij heeft er ontzettend veel lol in! Wij zien dit heel duidelijk als we op dinsdagavond naar het familie-uurtje gaan in de bibliotheek, hij doet veel beter mee dan voorheen en begrijpt inmiddels ook al aardig wat van de typische ‘commando’s’ die bij dat soort activiteiten horen, denk aan ‘jump’, ‘left’, ‘right’, ‘up’ en ‘down’. Het filmpje laat Alex helaas voornamelijk van de achterkant zien (vanwege de drukte) maar ik denk dat het toch wel overkomt.

http://www.youtube-nocookie.com/embed/zgKwa2ZGTMg?rel=0

Op stap met dino’s

Eerder deze week hoorde Rob op de radio een aankondiging voor een dinosaurus ‘show’ in Greenville. We zochten het op op internet en het zag er heel leuk uit, bovendien mocht je veel dingen aanraken en je kon zelfs ritjes maken op een ‘echte’ dinosaurus, dus dat klonk wel als iets waar je met je kinderen naar toe kan!

Op zondagochtend was het spektakel al open vanaf 10 uur, wat ons enigszins verbaasde omdat voor de middag de kerken uit hun voegen barsten. We dachten dan ook de grote drukte voor te blijven door op tijd daar te zijn (natuurlijk in de nieuwe auto!) maar daar kwam de aap uit de mouw: ofwel alle ongelovigen waren naar de dino’s gekomen, ofwel de kerken in Greenville zaten een stuk minder vol die ochtend. Het was namelijk al aardig druk toen we om half elf binnenstapten.

Maar wat was het leuk! Overal stonden dino’s opgesteld, voorzien van zogeheten ‘animatronics‘ in taferelen die verbeeldden hoe het eruit moet hebben gezien toen deze beesten de aardbol nog domineerden. Alex stond het allemaal met grote ogen te bekijken en hoewel het indrukwekkende creaturen waren en luid gegrom uit de luidsprekers knalde, nam Nova het ook heel relaxed in zich op. Het leek wel alsof we op de filmset van Jurassic Park rondliepen.

Behalve bewegende dino’s was er ook een heel speelparadijs met springkussens, een tekenhoek, een ‘goudmijn’, een zandbak waar je dinosaurusbotten kon opgraven en zelfs dino’s waar je op kon rijden. Dat eerste en dat laatste zag Alex helemaal zitten, dus we hebben hem heerlijk zijn gang laten gaan. Hij was de koning te rijk en wist ook precies op welke dinosaurus hij wilde zitten.

Het was binnen te donker om goede foto’s te maken, maar de camera heeft flink gedraaid. In de loop van de dag verschijnt een filmpje met de nodige beelden bij dit bericht.

http://www.youtube-nocookie.com/embed/wdMPwvswMzg?rel=0

Vroemmm!

Onze nieuwe Nissan Quest SL (wel in een andere kleur)

Deze keer eens een blog over een heel ander onderwerp, namelijk… auto’s! En dan niet zomaar een auto, nee, nee, om precies te zijn onze splinternieuwe Nissan Quest! Het was al een tijdje duidelijk dat we een tweede auto nodig hadden, dus we zijn al een poosje bezig met voorzichtig zoeken, vergelijken en bekijken wat we nu echt willen en nodig hebben.

We concludeerden al snel dat we graag een minivan wilden, waar 7 personen in kunnen zitten en waar dus lekker veel ruimte is. Bij de Nissan dealer, waar we terecht kwamen omdat we zo tevreden zijn over onze Nissan Altima, vonden we een nieuwe Quest, een 2011 model minivan in een luxe uitvoering, waar we na een testrit ook wel over te spreken waren. Omdat we er een mooie deal konden maken, konden we deze zaterdagmiddag de boel rond maken en de auto direct meenemen. Later deze week gaan we nog een keertje terug om een dvd systeem te laten installeren, iets waar de kinderen ongetwijfeld blij mee zullen zijn.

Heel raar, ineens een auto erbij, maar het levert ook een heleboel vrijheid op! Vandaag is het jammergenoeg zo winderig dat je bijna wegwaait, maar morgen gaan we zeker een paar leuke foto’s maken van onze nieuwe bolide!