Beelden uit januari

Het is dit jaar weer een bijzonder milde winter, want ook vandaag piekt de thermometer op 23 graden. Dit komt ons morgen echter duur te staan, want door de warme, vochtige lucht gaan er ernstige problemen ontstaan met een groot weersysteem dat momenteel nog elders boven het land is (en daar huishoudt). We moeten rekening houden met een aardige kans op tornado’s en dat is het vervelendste wat je kunt hebben, want in tegenstelling tot een orkaan kun je ze niet of nauwelijks voorspellen en als het zover is, heb is misschien maar een minuut of twee om jezelf in veiligheid te brengen.

Maar goed, zover is het gelukkig nog niet. Eerst nog wat beelden van een ongebruikelijk milde januarimaand. Alex bestuurt zijn bobcat inmiddels heel vakkundig (zeker ten opzichte van een jaar geleden) en hij rijdt lekker door de achtertuin in zijn bolide.

Als we ’s morgens uit bed komen, staan we natuurlijk niet meteen buiten. Het is dan meestal eerst tijd voor een aflevering van Go Diego Go, het neefje van Dora The Explorer. Nova is er helemaal weg van en zingt graag mee. De afleveringen zelf bestudeert ze alsof ze er later een werkstuk over moet maken. Het is mooi om te zien hoe intens ze er naar kijkt!

Advertenties

Een koninginnetje

Nova is een heus dametje aan het worden en ze laat zich doorgaans van haar beste kant zien. Af en toe piept er wat diva-gedrag tevoorschijn, maar dat bewaart ze meestal voor thuis. Zo’n keurig meisje verdient een bijpassend bericht, dus ik heb twee filmpjes waar Nova de hoofdrol speelt.

In het eerste filmpje is ze druk in de weer met foam stickers plakken, iets waar ze haar fijne motoriek flink mee oefent. En oefening baart kunst, want ze kan er al aardig mee uit de voeten. Het tweede filmpje is de kleine koningin op haar nieuwe troon, een geweldige stoel in de vorm van een naaldhak, waar ze lekker op kan zitten als ze een van haar vele boekjes leest. Alex profiteert er ook van, want hij vindt de doos prachtig en is inmiddels druk in de weer om het hele ding te beschilderen.

Peuterpraat #25

Vandaag publiceren we alweer de 25ste editie van Peuterpraat! Het ziet er niet naar uit dat het de laatste is, nu Nova zoetjesaan ook begint te babbelen en Alex elke dag wijzer lijkt te worden.

IMG_2448
Onze kletskous.

Alex valt bijna in slaap in de auto, net voordat we bij restaurant P.F. Chang’s aankomen.
“Alex, je moet nog even volhouden.”
“Nee! Ik moet het leeghouden.”

Nova weet wat de bedoeling is aan het eind van de maaltijd.
“Ate Nova pudding.”

Nova zingt een stukje uit een aflevering van Dora the Explorer.
“Ba pa! Ba pa!” (= backpack backpack)

We eten clafoutis (een frans gerecht uit de oven, met courgette en paprika erin). Alex kijkt met weinig vertrouwen naar de ‘pizza’ op z’n bord. Uiteindelijk pakt hij een stukje courgette op:
“Ik kan deze niet eten. Deze is HEEL warm.”

Even later probeert hij de rest van de clafoutis en kijkt wederom zeer bedenkelijk. Hij heeft de volgende smoes al klaar:
“Cold things make me wiggle.”

Bij Total Wine laat papa een wind. Alex merkt dit en is zeer verontwaardigd. Hij laat dit dan ook met opgetrokken neus en luide stem blijken:
“Het stinkt! Het stinkt! Papa, je stinkt! Papa stinkt! Papa, je moet naar het potje!”

Alex onderwijst zijn zusje:
“After de vier, Nova, word ik heel five.”

Alex is nieuwsgierig. Hij wijst naar mama’s borst.
“Is de melk op?”
“Ja, de melk is op.”
“Did Nova drink it?”
“Ja, Nova heeft alles opgedronken.”
“Als jij drinkt koffie, komt er dan koffie uit?”

Nova heeft met de treintjes van Alex gespeeld terwijl hij op school was. Wanneer hij het ziet roept hij verontwaardigd (in een vrij goede imitatie van mama):
“Nu moet ik alles WEER opruimen!”

Opa en oma zijn op skype. Mama probeert met oma te praten. Alex:
“Excuse me mama. I was talking to oma.”

In de auto. Nova herhaalt onophoudelijk ‘papa, papa’. Alex hoort het een paar minuten aan en is het dan beu.
“Nova! Nou weet ik het wel!”

Alex, op de ochtend van zijn verjaardag:
“Mommy, am I nou echt four?”

Papa kijkt binnen bij een van de huizen in aanbouw. Alex kijkt toe.
“Is that a playroom, mommy?”
“Misschien. Het kan nog van alles worden.”
“If they have kids, they NEED a playroom.”

We zijn met Alex gaan kijken bij de basisschool. De directrice geeft ons een rondleiding en laat alles zien. Eenmaal thuis zijn we benieuwd naar Alex zijn mening.
“Alex, wat denk je ervan? Zou je over een poosje naar die school toe willen?”
Alex heeft tijdens de rondleiding blijkbaar iets essentieels gemist.
“I don’t want to go there because they don’t have a potje.”

Alex is wakker en vertelt volop tegen mama. Hij houdt zijn hand omhoog met gespreide vingers.
(wijst zijn pink aan) “Hier wonen wij. (wijst zijn duim aan) En hier wonen opa oma. (wijst een voor een de andere vingers aan) En hier zijn onze straat, de bobcat en de backhoe. (concluderend) Opa en oma wonen HEEL ver weg!”

Alex valt bijna in slaap in de auto.
“Alex, ben je moe? Wil je slapen?”
(verontwaardigd) “Nee! Ik zit gewoon even te kijken!”

Een weekend vol ditjes en datjes

Playing dump truck together
13 januari 2013

Het weekend was bijzonder warm voor de tijd van het jaar, 24 graden maar liefst! Niet wat je verwacht in het tweede weekend van het nieuwe jaar. Jammergenoeg was het wel zeer zwaar bewolkt en leek het steeds te gaan regenen, wat, op anderhalve spetter op zaterdag na, uiteindelijk niet gebeurde. We kozen er dus voor om dicht bij huis te blijven en zo werd het een weekend met van alles een beetje.

Running from T-rex
Door de tuin roetsjen garandeert lachsalvo’s.

Op zaterdag kwam de klusjesman eerst twee uurtjes werken aan de badkamer. In die tijd hebben we zelf flink opgeruimd en gepoetst, ook wel eens prettig om te doen en bovendien noodzakelijk. Rond het middaguur reden we naar Gaffney, om daar te zoeken naar winterkleren voor het volgend jaar. Er is niet zo vreselijk veel meer te vinden, dus ik heb denk ik net iets te lang gewacht. Gelukkig heb ik toch nog wel het een en ander gevonden (in totaal 350 dollar bespaard) en hopelijk komen we hier en daar nog wel eens wat tegen tijdens de volgende superuitverkoop. Jammergenoeg worden kleren voor jongens steeds saaier naarmate ze groter worden. Ik heb voor Alex gezocht naar kleren in maat 5T en XS en er is weinig meer te vinden met treinen en machines. Een streepje hier, een ruitje daar, een knoopje of een logo, maar dan heb je het wel gehad. Gelukkig zijn de pyama’s wel nog erg uitbundig. Op de weg terug zijn we gestopt bij Publix en Costco en zo was de middag al weer een heel eind om. ’s Avonds hebben we nog lekker gedanst met de kinderen in de speelkamer, dat vinden ze geweldig!

Nova’s kamer krijgt er iets leuks bij.

Op zondag was het weer precies hetzelfde, dus we zijn na een luie ochtend naar Greenville gereden. Bij meubelzaak Rooms To Go hebben we voor Nova een stoel gekocht, eentje die we al een poosje op het oog hebben maar die nu in de aanbieding was. Volgende week dinsdag wordt hij geleverd dus we zijn erg benieuwd wat ze er van zal vinden. Nova viel daarna in de auto in slaap, dus bleef er van ons plan om naar de speeltuin te gaan ineens niets meer over.

Helping mommy with renovating a desk
Onder enkele lagen verf zit een leuk bureautje verstopt.

In plaats daarvan heb ik ’s middags in de tuin aan een bureautje gewerkt dat ik aan het opknappen ben, terwijl de kinderen lekker aan het ravotten waren met alles dat de achtertuin te bieden heeft. Het was af en toe wel een klus om ze bij de natte verf vandaan te houden, maar gelukkig rende Rob dan met ze door de tuin om T-rex te spelen. Een bezig weekendje dus, en nu maar hopen dat de zon zich weer snel laat zien. Hoewel… voor de komende week staat bijzonder veel nat weer op het programma. Bah!

Wegen en meten

Playing with his new tablet
Kleine jongens worden groot.

Twee dagen na zijn verjaardag had Alex een afspraak bij de kinderarts. Buiten eventuele kwaaltjes om gaan kinderen eens per jaar naar de pediater om te zien hoe ze zich ontwikkelen. Deze bezoeken zijn in principe vrijwillig, maar we vinden het zelf ook belangrijk dat iemand met kennis van zaken zich over je kind buigt. Je kunt zelf natuurlijk wel vinden dat je zoon of dochter het goed of slecht doet op een bepaald vlak, maar er zijn mensen die ervoor gestudeerd hebben en (gelukkig) objectiever zijn in dat soort zaken.

Het was wel flink lachen deze keer, want nu Alex officieel een ‘big boy’ is, zijn er een paar testjes bijgekomen. Allereerst de gehoortest. Iedereen kent het wel: je krijgt een koptelefoon op en krijgt piepjes te horen. Alex moest bij het horen van een piep zijn hand opsteken. Dat ging de eerste keer prima en alle keren daarna mis. Je kon aan zijn gezicht zien dat hij de piepjes heus wel hoorde, maar dat gedoe met die hand had hij al een keer gedaan en een keer vond hij wel genoeg. Dankzij veel non-verbale communicatie konden we uiteindelijk vaststellen dat het met zijn oren wel snor zit. Een wonderlijke constatering, want met name als je dingen zegt als ‘ruim de rommel eens op’ of ‘eet je wortels op’, zou je zweren dat Alex iets aan zijn oren mankeert.

Behalve oren werden ook ogen getest. De zuster wees op een kaart verschillende plaatjes aan en Alex moest ze benoemen. Vervolgens ging ze een eind verder weg staan en wees ze willekeurig de plaatjes opnieuw aan en Alex moest ze identificeren. Dit deed hij prima, zij het soms aarzelend en na een blik op mama te werpen, zo van ‘wat sta ik hier in vredesnaam te doen’. Toen hij ook nog eens zijn linker- of rechteroog moest afdekken, vond hij het helemaal maf worden. Zijn blik sprak boekdelen: weet die zuster nou nog niet wat er op die plaatjes staat? Pfff! Maar ook zijn ogen waren dus goed en mama’s lachspieren werden als bonus flink getraind.

We moesten weer een aantal vragen beantwoorden om te ontdekken of Alex alles kan wat hij op deze leeftijd zou moeten kunnen.
– Beseft hij dat hij een jongen is?
– Kan hij een bal overhands gooien?
– Kan hij een zin maken van minimaal 5 woorden?
– Kan hij hinkelen en springen?
– Kan hij fantasie en werkelijkheid onderscheiden? etc.

Hart, longen, bloeddruk, neus en oren werden gecheckt en ja, Alex kuchte. De verkoudheid duurde nu al zeker drie weken en dus… antibiotica maar weer.  Verder was ons mannetje kerngezond en ook belangrijk, in het afgelopen jaar 8 cm gegroeid! Hij is nu 102 cm, net iets onder het gemiddelde (47%) en iets meer dan 14 kilo, een heus krielkippetje want dat blijft maar rond die onderste 5% hangen. In het afgelopen jaar is er maar een kilo bijgekomen! Toch ziet Alex er heel gezond uit en we maken ons niet ongerust, hij eet niet veel maar wel redelijk gezond en gevarieerd.

Verder is Alex een slimme jongen, want de juf Spaans heeft hem bij de oudere kinderen gezet omdat hij het uitstekend doet en zich anders zou gaan vervelen tijdens de les. Zijn taalbegrip en uitspraak zijn zeer goed, en dat terwijl hij maar een les in de week heeft in plaats van twee. Daar zijn papa en mama natuurlijk beretrots op. Verder heeft juf Pam gezegd dat Alex alles beheerst wat nodig is om op de kleuterschool te starten, dus we zullen ons best doen om hem ingeschreven te krijgen voor eind augustus. Normaal gezien mogen kinderen echt pas beginnen als ze 5 zijn, maar dan zou Alex pas in augustus 2014 naar de kleuterschool mogen! We hopen dus, dat we het voor elkaar krijgen om hem in te schrijven voor dit najaar. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Winter?

IMG_3548
10 januari 2013

Toen ik vanmorgen de datum checkte, bleek het toch echt 10 januari te zijn en niet ergens midden in de lente. Wie buiten komt, kan echter danig in de war raken, want net als vorig jaar is de winter ver te zoeken. Vandaag halen we de 22 graden en voor het weekend staat er nog een paar graden extra op het programma. De kinderen hebben vanmiddag dan ook tweeenhalf uur heerlijk buiten gespeeld en al het buitenspeelgoed herontdekt; het was tenslotte al weer een poosje geleden dat ze nog in de zandbak hadden gezeten of met het stoepkrijt in de weer waren geweest. Als bonus kwam ook nog een pakje met de post en hebben we buiten een politiehelikopter voor Alex gebouwd.  In januari. Buiten. Zonder jas. In de korte broek. Nou ja!

Vier!

Alex had no problems spending his tokens
Feesten bij Chuck E. Cheese

Hiep, hiep, hiep! Onze Alex is vandaag 4 jaar geworden! En dat vieren we het hele weekend lang, want gisteren, op 5 januari, hebben we zijn verjaardagsfeest gehouden bij Chuck E. Cheese, een vrolijke speelhal voor groot en klein. Alle genodigde gasten waren gekomen en dat terwijl het griepseizoen momenteel piekt. Natuurlijk was Nova er, maar ook Sarah en Paul, Johnny en Anna, Ethan, Claire, Bella, Hailey, Charley en Luke. Met z’n allen hebben we echt een leuk feest gehad!

Alex was danig onder de indruk van het hele gebeuren en dat is ook niet raar, want als je vier bent, is een verjaardag nog een erg spannende dag. Wekenlang hebben we het erover, hij leeft er naar toe, hij weet dat hij cadeaus krijgt van zijn bezoek en dan ineens is die dag er. Toch ging hij beter met de spanning om dan vorig jaar, nog maar weer eens een bewijs dat hij echt een stukje groter is geworden, zowel letterlijk als figuurlijk.

Bij Chuck E. Cheese kregen alle gasten een aantal muntjes waarmee je de spellen in de hal kan spelen en er is voor ieder wat wils. Sportspellen, ritjes, klimmen en klauteren, videospellen en nog veel meer. Niemand hoeft zich te vervelen! Na eerst een tijd gespeeld te hebben, werd er pizza en limonade geserveerd voor de kinderen en ook het nodige voor alle papa’s en mama’s. Daarna was er nog ruim de gelegenheid om weer te spelen en op het eind heeft Alex zijn cadeaus opengemaakt. Eenmaal thuis heeft hij zich nog de hele middag vermaakt met zijn nieuwe speelgoed.

Natuurlijk was de koek nog niet op, want vandaag is hij pas echt jarig en kreeg hij cadeaus van papa, mama en de opa’s en oma’s. Vanmorgen vroeg mocht hij zijn eerste pakjes openmaken in bijzijn van opa en oma Meijel: een heuse Kindle Fire! Alex noemt het zijn ‘telefoon’ omdat het ongeveer zo werkt als de smartphones die hij van ons kent. Het apparaat staat vol met leuke en leerzame spellen en boeken en Alex heeft er gebiologeerd mee zitten spelen, tot de batterij zei dat hij leeg was. Later op de ochtend kwam het tweede grote cadeau: een groene fiets van opa en oma Eindhoven, met een helm van Cars erbij. Dit had hij enige tijd geleden al zelf uitgezocht, maar we hadden het weggezet tot zijn verjaardag. Alex was er heel stellig in, het moest een groene fiets zijn, zonder andere kleuren erbij. Nou, ga dat maar eens zoeken! Vanmiddag heeft hij al een mooi poosje op de trappers gestaan, af en toe nog op de rem maar het begint al aardig te komen. Kortom, een zeer geslaagde verjaardag! En iedereen die kaarten heeft gestuurd: bedankt!