Waar we wonen: onze staat

Regelmatig krijgen we vragen van mensen over waar in de VS we nu precies zitten. Vandaar een klein lesje in geschiedenis en aardrijkskunde voor de liefhebbers. We wonen momenteel in de staat South Carolina, gelegen in het zuidoosten van de USA. De staat behoorde tot de 13 koloniën die zich onafhankelijk verklaarden van Engeland tijdens de Amerikaanse Revolutie en het was de eerste staat die zich volledig zelfstandig verklaarde. De naam is een afgeleide van koning Charles II (Latijn: Carolinus). Aangrenzende staten zijn Georgia en North Carolina en de Atlantische Oceaan ligt aan de oostkant.

South Carolina, gelegen in de VS.We zijn twee van de 4.3 miljoen mensen die in South Carolina wonen. Het totale oppervlak van de staat is 83.000 km2, dus dat is niet gek als je weet dat Nederland een oppervlak heeft van ongeveer 41.500 km2. Het klimaat is hier vochtig en subtropisch, en niet zelden worden in de zomer temperaturen van 40 graden of meer gemeten. Dat betekent dat je overdag beter binnen kunt blijven in de buurt van de airco en dat men zich ’s avonds pas een keer buiten laat zien.

De vier grote steden in deze staat zijn Greenville, Columbia, Charleston en Spartanburg. Over het aantal kerken is niets bekend, maar in onze directe omgeving zijn het er al een stuk of 50. De lokale bevolking is dus bijzonder religieus en daar vallen we uit de toon. Baptisten, Methodisten en Lutheranen strijden met elkaar en met Katholieken, Presbyterianen en Episcopalen wie het bij het rechte eind heeft over de lange, bochtige weg naar Verlossing. Wij houden ons overal fijn buiten en laten dat aan de Amerikanen over.

De vlag van South Carolina.Qua belastingen is het een fijne staat om te wonen. De BTW is maar 6% (3% voor voedingsmiddelen) en dat is erg prettig aan het eind van je kassabon. Van je salaris hou je meer over dan in Nederland of België, maar je moet dan wel zelf voor je ziektekostenverzekering en andere zaken zorgen. Wat dat betreft is het een beetje lood om oud ijzer, behalve als je er voor kiest om onverzekerd door het leven te gaan (wat in geval van je autoverzekering als een misdrijf wordt beschouwd). Er wordt overigens geschat dat 1 op 7 Amerikanen geen ziektekostenverzekering heeft, met alle gevolgen vandien.

Advertenties

Een ochtend babysitten

Emma.Op maandagavond belt Vicki om te vragen of ik haar wil helpen. Ze moet op dinsdag naar het ziekenhuis voor een catscan en wil de kleine Emma liever niet meenemen. Zodoende vraagt ze of ik wil babysitten terwijl zij in het ziekenhuis is. Natuurlijk is dat geen probleem.

Dinsdagmorgen gaat al vroeg de telefoon en vertelt Vicki dat Emma ziek is. Ze heeft al enkele keren overgegeven en wil weten of ik liever van het babysitten af zie. Wat mij betreft mag ze de kleine meid gewoon komen brengen en even na achten komt een lachende Emma de voordeur binnen.

Hoewel ze er niet ziek uit ziet, heb ik toch de nodige voorzorgsmaatregelen genomen. Op zo’n moment komt het goed uit dat de eigenlijke bewoners van ons huis zelf jonge kinderen hebben. In de kleerkasten op de kinderkamers liggen voldoende dekentjes en slabbetjes om ongelukjes mee op te vangen. De dekentjes liggen op de bank en we zien wel waar het schip strandt. Omdat Emma in de auto nog ziek is geweest, vraagt ze eerst om een schoon shirt. Gelukkig heeft Vicki het nodige achtergelaten en kan ik de kleine meid schone kleren aantrekken.

In de anderhalf uur die volgen, wordt Emma nog verschillende keren ziek. Maar als het eenmaal achter de rug is, lacht ze weer en gaat ze vrolijk verder waar ze mee bezig was. De bezorgde ouders bellen verschillende keren om te vragen hoe het met hun kleine meid is. Ze hebben hun dochter keurig opgevoed, want als ze het mis voelt gaan vraagt ze zelf om een handdoek. Het is ongelooflijk om te zien hoe makkelijk kinderen hun ongemakken weer te boven komen! Daar kunnen we als volwassenen nog iets van leren.

Memorial Day weekend

Rusland wint het songfestival… jammergenoeg.Zaterdag heb ik Rob even na zessen weer opgehaald van het vliegveld. Met een paar collega’s was hij vanaf Atlanta naar Greenville gereden, zodat hij uiteindelijk iets vroeger op het vliegveld was dan wanneer hij in het vliegtuig gestapt was. Eenmaal thuis stond de finale van het songfestival inmiddels online en konden we zien hoe Rusland, tot onze teleurstelling, er met de overwinning vandoor ging. Waarschijnlijk zouden er een groot aantal landen problemen krijgen met hun gastoevoer indien Rusland niet zou winnen. Wij hebben er anders ook geen verklaring voor.

Op zondag hebben we eerst een aantal praktische zaken afgehandeld. Het gras stond inmiddels weer behoorlijk hoog, zeker vergeleken met dat van de buren die hun veldjes allemaal erg netjes bijhouden. Nadat de koelkast ook weer gevuld was, zijn we in de stad gaan zoeken naar mooie handdoeken voor mijn ouders. Vooral mam heeft hier talloze mooie handdoeken gezien voor belachelijk lage prijzen en ze heeft ons op een missie gestuurd om voor haar een stapeltje uit te zoeken.

Op maandag was het Memorial Day, een dag waarop alle militairen die voor hun land gesneuveld zijn worden herdacht. De Amerikaanse vlaggen zijn op deze dag nog talrijker dan normaal. Ter ere van deze dag heeft iedereen vrij, iets wat in de VS niet verschrikkelijk vaak voorkomt. Wij gebruiken hem om ’s morgens naar Hollywild te gaan, de dierentuin in Inman. Even na negenen staan we al binnen, als het nog niet al te warm is en nog rustig in het park. Er is al weer het een en ander veranderd in het park sinds de vorige keer dat ik hier was. De twee kleine tijgertjes zijn uit elkaar gehaald maar in plaats daarvan zijn er wel twee berenjongen te bewonderen. Wat een snoesjes!

Weinig dingen zijn zo lekker als vers brood.Even voor de middag rijden we weg uit Inman richting het centrum van Spartanburg. In de buurt van East Main Street ligt Panera, een broodjeszaak die zelf brood bakt en ook verkoopt, dus dat moeten we een keer gezien hebben. We lunchen er met een kop soep en een vers broodje, heerlijk! Vers brood is zo’n gemis, ik begrijp niet dat de Amerikanen genoegen nemen met het supermarktspul dat ze hier overal hebben. Panera ligt overigens in een winkelcentrum waar we nog niet eerder geweest zijn, dus we lopen rustig een poosje rond en wippen wat winkels binnen. Het is overal heerlijk stil, iets wat we niet verwacht hadden op een vrije dag als deze. Ook de straten en snelwegen zijn bijna leeg, dus je kunt erg ontspannen rondrijden. Zo zou het iedere dag mogen zijn! De afgelopen dagen heeft het kwik de 30 graden bereikt en ook de rest van de week lijkt het zo warm te blijven, dus het is hier al volop zomer.

Transatlantisch songfestival kijken

De blog blijft nog even in songfestivalsferen, want vandaag hebben we naar de tweede halve finale kunnen kijken. Terwijl Rob in Gent voor de buis zat, keek ik zelf via internet en hebben we via de telefoon kunnen discussieren over wat er te zien was. Het niveau lag gelukkig een stuk hoger dan bij de eerste halve finale, dat was iets waar we het samen snel over eens waren.

Dima Bilan… daar zakt onze broek van af.Omdat Nederland niet meedeed, noch een ander land dat onze specifieke voorkeur kan wegdragen, was het makkelijk om objectief te oordelen over het aanbod. Op Litouwen na zaten alle kermisacts blijkbaar in de eerste halve finale en het aantal mensen dat vals zong lag ook een heel stuk lager. De landen die van ons een redelijke score kregen, gingen uiteindelijk ook door naar de finale. Alleen Malta bleef hangen, en dat vind ik een beetje vreemd want die had ik, samen met Turkije, de hoogste score gegeven.

Nu alle finalisten bekend zijn, kunnen we gaan speculeren wie er met de eindoverwinning naar huis gaat. Rusland wordt overduidelijk erg opgehemeld, maar zowel Rob als ikzelf vonden de prestatie van Dima Bilan hemeltergend. Als het aan ons ligt, is het songfestival volgend jaar niet in Moskou. Wat ons betreft mag Finland of Turkije er met de winst vandoor, hoewel die kans ook niet groot is aangezien het allebei onvervalste rocknummers zijn.

Charlotte Perrelli won in 1998 ook al voor Zweden.Behalve Rusland worden ook Zweden en gastland Servie getipt voor de winst. Dat zou betekenen dat de eindrace gaat tussen een over het paard getilde Rus, een opgeprikte Zweedse barbiepop en een zeer klassieke inzending van Servie. Als dat geen interessante strijd wordt, weet ik het ook niet meer. Hoe dan ook, er zit maar een ding op om er achter te komen en dat is zaterdag naar de ontknoping te kijken. Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Volgend jaar beter…

Gisteren heb ik met de nodige verbijstering naar de eerste halve finale van het Eurovisie songfestival gekeken. De livestream was verrassend strak en helder, dus ik heb alles zonder hikjes of stotterende beelden kunnen volgen. Ook het geluid was prima, dus mijn mening over de deelnemende liedjes is alvast niet gekleurd door een povere geluidskwaliteit. Maar ja, dan waren er nog 19 deelnemende nummers en daarover valt wel weer het nodige te zeggen.

Tot enkele jaren geleden was deelnemen aan het songfestival vrij eenvoudig. Je stuurde ofwel een ballad, ofwel een stampend dansnummer en hoopte dat jouw inzending het kaf was dat boven het koren uitstak. In 2002 won ineens een dame uit Letland die een verkleedact opvoerde, wat erin geresulteerd heeft dat er sindsdien elk jaar talloze garderobewissels plaatsvinden. De Oekraiense Ruslana bracht in 2004 een woeste dansact met veel etnische invloeden uit haar cultuur en haalde daarmee glansrijk de overwinning binnen. Het jaar daarop had nagenoeg elke deelnemer wel iets van de eigen cultuur in zijn nummer verwerkt.

De camp en kitschfactor van het songfestival groeit sowieso elk jaar, net als het aantal deelnemers trouwens (wie was er nog meer verbaasd om te ontdekken dat Azerbeidzjan in Europa ligt?), maar de laatste jaren gaat het wel heel snel. Wie zich het gekst gedraagt, springt er het meest bovenuit, zo lijkt de gedachtengang. De Oost-Europese landen zijn met name erg bedreven in dit soort bedenkelijke kunsten. Toch waren het de Finse monsters van Lordi die met hun Hardrock Hallelujah in 2006 de winst pakten.

Uiteraard vierden rocknummers in het jaar 2007 hoogtij, want goed voorbeeld doet goed volgen. Maar het winnende nummer was een hele eenvoudige inzending uit Servie, een mooie ballad in het Servisch en zonder opsmuk. Tussen het vele hardrockgeweld, leer en amusante rock-kapsels bleef zij uiteindelijk overeind. Dit jaar is men helemaal het spoor bijster. De gouden regel voor een winnend songfestivalnummer bestaat niet meer. Een ballad? Een dansnummer? Hardrock? Iets puur en etnisch? Of gewoon helemaal over-the-top? Het lijkt erop dat de meeste deelnemers kiezen voor een combinatie van al het voorgaande. Het is moeilijk te zeggen welk nummer uit deze brij de finish gaat halen. Maar, zoals ik gisteren al zei, Hind is het niet want zij sneuvelde inderdaad in de halve finale. Jammer meid, volgend jaar beter!

Hup Hind!

Met het vooruitzicht op onweer en bliksem in de middag ben ik vanmorgen alvast naar Wal-Mart gereden voor een paar boodschappen. In de winkel ging elke minuut het brandalarm af, wat gevolgd werd door een mededeling dat het niet nodig was om in paniek te zaak uit te rennen. Het alarm had een ‘klein mankement’ dat verholpen moest worden. Het schrille geluid ging door merg en been en ik was nog maar weer eens blij dat ik niet bij Wal-Mart werk.

Een feest van camp en kitsch!Dat ik op tijd boodschappen ben gaan doen, had ook nog een tweede reden: vanavond, en bij ons dus vanmiddag, wordt de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival uitgezonden. Hoera voor het internet, want nu kan ik het hele evenement live en online bekijken! Namens Nederland doet zangeres Hind mee, een zeer sympathieke dame die volgens de polls geen hoge ogen gaat gooien met haar liedje ‘Your Heart Belongs To Me’. Wat dat betreft weinig nieuws onder de zon, want Nederland presteert al jaren bedroevend slecht.

Het songfestival is natuurlijk al lang geen liedjeswedstrijd meer, maar meer een soort politiek carnaval. Elk jaar worden de inzendingen maffer, in de hoop op die manier boven de andere deelnemers uit te steken. En dat is een hele kunst, want het aantal deelnemers groeit ieder jaar. Dit jaar zijn het er zelfs zo veel dat er twee halve finales zijn waaruit een aantal deelnemers geselecteerd worden om door te stromen naar de grote finale op 24 mei. Leuk voor de liefhebbers, maar wie geen fan is zal deze week drie keer naar de videotheek moeten om daar een goede film te huren.

Hind.Dit jaar zal voor het eerst sinds jaren de stemming niet alleen meer via televoting bepaald worden, maar ook de vakjury krijgt weer iets te zeggen. Een steeds terugkerende klacht is namelijk dat er te veel vriendjespolitiek bedreven wordt, wat landen met weinig vriendjes bij voorbaat kansloos maakt. De formule voor een succesvol Eurovisie lied blijft vooralsnog een mysterie: hoewel je met televoting een heel eind kunt komen, is het geen garantie voor winst. Vorig jaar won Servie met een doodgewoon mooi liedje en het jaar daarvoor won Finland met de monsteract Lordi. Wordt het dit jaar dus een fraaie chanson of de idiote kalkoen die Ierland stuurt? Een ding is zeker: Hind wordt het alvast niet. Maar dat neemt niet weg dat ik vanmiddag toch lekker ga kijken naar alle kitsch en camp die weer op ons afgevuurd wordt.

Alleen!

Op vrijdag heb ik Rob naar het vliegveld gebracht, want in de komende week tijd reist hij van Belgie naar Nederland en Italie. Het is een beetje zoals we van tevoren al dachten: voorheen reisde hij vanuit Belgie vier keer per jaar naar de VS en nu we hier wonen, reist hij vier keer per jaar naar Europa. Niet zo gezellig, maar het is niet anders.

Robs verblijf in Belgie heeft ook wel nut, want nu kan hij weer eens zien hoe ons appartement erbij ligt, de brievenbus leeghalen en de doorstuurservice van de post verlengen. Bovendien liggen er op het bedrijf weer wat maaltijdcheques klaar waar hij zijn eten mee kan betalen. Handig! Op zondag reist hij naar Rolduc in Limburg voor een congres en dan kan hij daar afspreken met zijn ouders.

Amerikaanse spotlijster, een vaste klant.Terwijl Rob een druk schema heeft in een regenachtig Europa, kan ik op mijn gemak doen in Boiling Springs. Hier schijnt de zon en kan ik buiten lekker aan de laptop werken, wat onkruid uit de tuin halen (het is ongelooflijk wat een beetje water en zonneschijn met onkruid kunnen doen!) en af en toe wat boodschappen halen. De vogels zijn nog steeds trouwe bezoekers van onze patio, net als een kat van de buren die elke ochtend zijn kans zit af te wachten om een vogel te vangen. Ik hoop maar dat ik binnenkort niet wakker wordt met een dood vogeltje bij de achterdeur. Het zal deze spotlijster niet overkomen, want die bijt gewoon terug!