Peuterpraat

Nu Alex volop aan het praten is, kunnen we elke dag genieten van de manier waarop hij de wereld beleeft en beschrijft. Vaak besef je dat zo’n uk heel goed observeert wat je allemaal doet, en dat vervolgens op geheel eigen wijze vertaalt naar andere situaties. Bovendien husselt hij Nederlands en Engels prachtig door elkaar. We lachen heel wat af tegenwoordig! Een paar voorbeeldjes staan hieronder.

Een bobcat, zomaar aan de overkant van de straat

Onlangs lag Nova te slapen in haar ‘wiegje’ (een Sleeper Rocker van Fisher Price). Alex bekeek haar eens en zei: “Nova doet het niet meer. Nova nieuwe batterij nodig.”

Vanwege de blikseminslag hebben we nogal wat nieuwe apparaten moeten kopen, waaronder een televisie, een mooie Samsung van 46 inch (116 cm). Om er voor te zorgen dat Alex er vanaf blijft, zeggen we tegen hem dat het kapot kan gaan en dat hij dan niet meer naar zijn geliefde Mighty Machines kan kijken. Maar de kleine boef heeft de oplossing al paraat: “Nieuwe televisie kopen!”

Onlangs kondigde hij aan dat hij ging timmeren met een ‘hammer’ en ‘nail-tjes’.

Alex herkent al veel logo’s. Hij roept op de juiste momenten ‘koffie’ (bij het zien van een Starbucks logo), ‘UPS’ (als de bruine bus weer eens door de wijk rijdt en ‘Costco’ als we bij de bewuste groothandel parkeren. Bij Costco komt hij sowieso graag, soms kondigt Alex aan dat we er maar gauw naar toe moeten: “Papa auto, mama auto, Nova auto, Ate auto, papa sturen, Costco toe.”

Een bobcat die aan de overkant van de straat het gras maaide, deed vanwege de droogte nogal wat stof opwaaien (letterlijk dan). Alex keek ernaar en constateerde verbaasd: “Bobcat stofzuigen bos!” Toen ik later zei dat ik ging stofzuigen, keek Alex meer dan verheugd. “Bobcat stofzuigen!” Hij zag het al helemaal voor zich dat de bobcat zijn speelkamer kwam fatsoeneren…

Alex houdt van muziek, maar niet altijd. Als je een liedje zingt dat hem niet aanstaat, zegt hij: “Nee mama, ander liedje.” Als hij muziek wil horen, draait hij de radio op zijn speelkamer helemaal open en trilt het huis bijna uit elkaar. We moeten hem nog even leren dat de volumeknop meer dan een stand heeft.

Het filmpje heeft trouwens geen woorden nodig om te laten zien wat Alex graag uitspookt in de speelkamer… rotzooi maken natuurlijk!

Even bijpraten

Onze boefjes
Ik lig nog steeds hopeloos achter met de blog, dus dat probleem ga ik bij deze maar eens oplossen. In plaats van allerlei losse berichten, vat ik de boel even samen en dan zijn we weer allemaal bij!

Na een rondje griep en snotteren voor iedereen ging het weer beter… totdat Rob door z’n rug ging toen hij Alex neerzette. Na een paar dagen emmeren heeft hij toch maar een bezoekje gebracht aan de Milliken zuster en die heeft hem pijnstillers en spierverslappers voorgeschreven. Weer een paar dagen thuis dus, maar het heeft wel deugd gedaan. Inmiddels is Rob weer flink op weg naar ‘de oude’.

Alex is druk bezig met het leren van het alfabet en ziet overal letters. We maken er veel activiteiten van en hij probeert steeds letters te benoemen als hij ze ziet. Hij herkent er inmiddels al aardig wat! Ook de cijfers beginnen te komen, hij telt in ieder geval al in 2 talen tot 5 en de nummers 6 tot 9 herkent hij ook al aardig, maar kan ze nog niet in de goede volgorde plaatsen.

O wat is ze lief.
Nova groeit als kool! We zijn vreselijk benieuwd naar haar statistieken. Drie augustus gaat ze weer op controle, dan krijgen we weer officiele metingen. Op basis van onze eigen bevindingen is ze 64 cm en de 6.5 kilo voorbij, maar dat zal vast wel niet helemaal kloppen. Vooral die 64 cm niet, de 6.5 kilo zal wel aardig in de goede richting zitten! Ze begint steeds meer te kraaien en ‘kletsen’, dat moet je op het filmpje maar bekijken.

Soms wil hij er niet in, maar eenmaal in het bad wil hij er niet meer uit!
Het is nog steeds rampzalig heet in South Carolina, en eigenlijk aan de hele oostkust. De temperatuur bereikt bijna dagelijks recordhoogtes en vaak de 40 graden, om over gevoelstemperaturen nog maar te zwijgen. De regen wordt vaak beloofd maar valt helaas nooit. Afgelopen weekend hebben we heerlijk gezwommen in het zwembad, een van de weinige activiteiten die overblijven in de verschroeiende hitte. In Nederland is het koud, zeggen jullie? Ruilen dan maar?

A, b, c, d, e, f, g…

Een bekend Engels liedje om kinderen te helpen het alfabet te leren is The alphabet song. Dat gaat ongeveer zo:

A, B, C, D, E, F, G
H, I, J, K, L, M, N, O, P
Q, R, S
T, U, V
W, X
Y and Z
Now I know my ABC’s
Next time won’t you sing with me

Ik ben het met Alex geregeld aan het zingen dus nu humt hij zo af en toe wat willekeurige stukjes uit het liedje. Voor dit filmpje vroeg ik specifiek of hij het voor me wilde zingen:

Voor wie de melodie niet kent, het gaat zoals in het onderstaande filmpje:

Nova observeert

Nu Nova wat minder ‘baby’ is en al meer kan, vindt Alex de interactie met haar een stuk leuker. Hij heeft echt het idee dat hij er een speelmaatje bij heeft en wil graag op zijn eigen manier met haar delen en spelen. Nova op haar beurt vindt het een feest om bij haar broer te zijn, als hij haar overal bij betrekt, bekijkt ze alles vol aandacht en met veel plezier. Op het filmpje hoor je Alex druk spelen, en zie je Nova terwijl ze zijn capriolen volgt.

Ziekenboeg

Samen dikke pret

Het is al weer een poosje rustig op de blog. Dat heeft een aantal oorzaken: ten eerste is het eigenlijk te warm om veel te doen, ten tweede is het deze week ziekenboeg in Huize Hanssen, want behalve mama heeft iedereen het flink te pakken en ten derde blijft het lastig om naast twee weinig slapende en zeer actieve kinderen tijd over te houden voor iets anders. Gelukkig blijft de camera vlijtig werken en verschijnen er op Flickr wel de nodige foto’s, voor wie daar eens een kijkje wil nemen.

Voordat iedereen ziek werd, heb ik nog wel onderstaand filmpje geknipt. Je kunt er goed op zien dat Alex heel lief met z’n zusje kan spelen, maar dat het af en toe nog wat ontbreekt aan subtiliteit. Gelukkig gaat het bijna altijd goed!

Discovery Place

Om ons heen liggen een aantal grote steden en een daarvan is Charlotte in North Carolina. In de grotere steden is natuurlijk meer aanbod, ook voor de kinderen, en we zijn er vandaag eens naar toe gereden om het Discovery Place te bezoeken. Dit interactieve ‘museum’ is een paradijs voor wetenschappers (en wetenschappertjes in de dop) omdat er allerlei zaken uit de biologie, scheikunde en natuurkunde op speelse wijze onderzocht kunnen worden. Rob zag het wel zitten om een dagje lekker met Alex te rommelen en zodoende kwamen we hier, op 4 juli (de nationale feestdag), terecht. Het was sowieso een goede dag om binnen te zijn, want de temperatuur werd uiteindelijk 100 graden Fahrenheit (38 graden Celsius) en de gevoelstemperatuur was ongeveer 44 graden!

Net voordat we aankwamen, was Alex in slaap gevallen, iets wat je op het eerste filmpje kunt zien. Maar daarna was hij al gauw wakker en klaar voor actie. Urenlang zijn de grote en de kleine meneer bezig geweest en als afsluiter mocht Alex nog in het water spelen in een opstelling die veel weg had van die in het kindermuseum in Greenville. Het was maar goed dat we nog wat droge kleertjes bij ons hadden!

De garagedeur (een klucht met vele aktes)

Een plaatje van iets leukers dan een garagedeuropener

Toen ongeveer een maand geleden de bliksem bij ons insloeg, was de garagedeur een van de dingen die het vervolgens niet meer deed. De garagedeuropener, het mechanisme dat de deur opentrekt en weer laat zakken, moest vervangen worden. Niet zo heel ingewikkeld denk je dan, maar dat werd het toch wel.

Allereerst zijn we bij Lowe’s een nieuwe deuropener gaan halen. Rob had wat vooronderzoek gedaan en zo kwamen we uit bij een opener van het merk Chamberlain. We kozen voor een Whisperdrive, die een stuk stiller zou moeten zijn dan wat we voordien hadden. Omdat het nogal een gepruts is om het zelf te installeren, betaalden we Lowe’s om het voor ons te doen. En inderdaad, enkele dagen later stond de installateur voor de deur om het zaakje weer in orde te brengen.

Althans… dat dachten we. De installateur deed z’n werk maar de deur werkte niet naar behoren toen hij wegging. Het was zijn veronderstelling dat de batterijen in het buitenpanel vervangen moesten worden en dat daarmee het probleem opgelost zou zijn. Anders moesten we maar bellen. Rob was tussen de middag naar huis gekomen om de nieuwe klikker op te halen, zodat hij ’s avonds weer gewoon naar binnen kon, in plaats van met de hand de deur te openen, de auto binnen te rijden en daarna de deur weer met veel moeite te sluiten.

We kwamen er al snel achter dat de klikker geen enkel bereik had, en dit werd ook niet opgelost door de batterijen in het buitenpanel te vervangen. Na contact met Lowe’s stelden zij voor dat we Chamberlain moesten bellen zodat zij met ons een troubleshoot konden doen. Zo gezegd, zo gedaan en inderdaad, er was een probleem met onze deuropener. Ze zouden een nieuw onderdeel toesturen dat het probleem zou verhelpen. Wij moesten dan de installateur weer bellen en hij zou vervolgens het onderdeel monteren.

Na bijna een week kwam het nieuwe onderdeel aan en hebben we installateur John opnieuw gebeld. Hij kwam de volgende dag de zaak plaatsen maar we moesten helaas opnieuw constateren dat het probleem niet verholpen was. John concludeerde uiteindelijk dat een of ander signaal (dat ook bij de buren vandaan kon komen) botste met het signaal van de garagedeuropener, en dat een high-frequency-board het probleem zou verhelpen. Na contact met Chamberlain zouden zij het onderdeel weer opsturen.

Hoera! Een dag later arriveerde het high-frequency-board en we belden John met het goede nieuws. Een dag later was hij weer aanwezig om z’n ding te doen. Maar bij het openmaken van de doos zei hij al snel dat het ‘wel heel erg anders was’ dan de opener die we nu hadden en hij niet wist hoe hij het aan ons systeem moest monteren. Hij dacht dat het het verkeerde board was maar zou met Chamberlain bellen om te vragen of hij het mis had. Hij had het niet mis, Chamberlain had inderdaad het verkeerde onderdeel gestuurd. Ondertussen knoeiden wij al 3 weken met een garagedeur die niet of nauwelijks open ging!

Alex maakt GEEN reclame voor Chamberlain

Chamberlain ging weer een nieuw high-frequency-board opsturen en ‘hopelijk was het probleem daarmee verholpen’. Excuses, excuses, maar ja, ondertussen zaten wij met het gedoe. Een aantal dagen later kreeg Rob een e-mail van Chamberlain. Ze hadden al een tijdje niks van ons gehoord en veronderstelden dus dat het probleem was opgelost. Rob liet hen weten dat we nog steeds op het volgende onderdeel zaten te wachten en de zaak dus nog altijd lopende was.

Afgelopen vrijdagmiddag, toevallig toen Rob een halve dag vrij had, belde Chamberlain op. Ze namen met Rob nog eens een troubleshoot door (voor het onderdeel dat als laatste gemonteerd was) en hoewel het de zaak drie kwartier later wel iets verbeterd was, kon je het nog steeds niet ideaal noemen. We hoefden nu geen 20 cm voor de deur te staan om de boel met de klikker open te krijgen, maar ongeveer een meter. Chamberlain stelde voor dat we het een aantal dagen zouden proberen en als het toch niet in orde bleek te zijn, moesten we maar weer contact opnemen om uit te vogelen wat de volgende stap was.

Maar hoera! Diezelfde vrijdagavond lag onverwacht toch ineens het nieuwe high-frequency-board voor de deur (terwijl daar in de computer van Chamberlain niks over terug te vinden was) en deze keer heeft Rob het zelf gemonteerd en geherprogrammeerd. En raad eens? Het werkt! Zelfs beter dan onze oude garagedeuropener, en hij is inderdaad een stuk stiller. Het heeft een maand geduurd, maar dan heb je ook wat!

Rijsttafel

Een paar gerechtjes van onze dis

Af en toe is het leuk om eens flink los te gaan in de keuken, iets wat er natuurlijk niet zo vaak van komt als je twee kleintjes hebt. Desondanks eten we vanavond een heuse Indonesische rijsttafel, volgens oerhollands gebruik, samen met een Belg aan tafel. Veel gerechten kun je een dag of langer van tevoren al maken, en zo lukt het met enige planning om toch een tafel vol verschillende hapjes bij elkaar te krijgen. Om Pedro te bedanken voor zijn hulp met het mulchen afgelopen weekend, eten we vanavond uit zijn favoriete keuken. Gisteren ben ik al begonnen aan een aantal gerechten en als alles straks klaar is, kunnen we smullen van het volgende:

  • smoor daging (stoofvlees in zoet-kruidige saus)
  • sateh babi (varkenssate)
  • roedjak manis (pittige vruchtensalade)
  • nasi goreng
  • sambal goreng telor (eieren in sambalsaus)
  • lapis surabaya (spekkoek)
  • atjar (zoetzure groenten)
  • kroepoek
  • pindasaus
  • gefrituurde uitjes

Met uitzondering van de kroepoek en de uitjes is alles zelf gemaakt, dus ik ben als geen ander benieuwd naar het resultaat. Onze buren, die erbij zouden zijn, zijn geveld door buikgriep, dus hopelijk smaakt het want de komende drie dagen staat er waarschijnlijk hetzelfde op het menu…