Leeuwengevecht

Af en toe krijgt Alexander een knuffel te pakken waar hij eens letterlijk en figuurlijk flink de beest mee kan uithangen. Dat heeft hij in het verleden al eens gedaan met een pluche krokodil, de slang die hij op de kermis in Meijel heeft gewonnen, en vanavond heeft hij zich eens geamuseerd met een knuffelleeuw van Emma. We hebben met z’n allen flink moeten lachen hoe Alex bezig was. Wat is en blijft het toch een schatje!

Advertenties

Een vrolijke noot

Nu we tijdens onze overbruggingsperiode tussen twee huizen bij onze vrienden logeren, kan Alex elke dag naar hartelust met Emma spelen. De twee ukkies kunnen het goed met elkaar vinden en ze doen elkaar geregeld na. Gisteren zagen we Alex beginnen met een dansje waarna Emma al snel begon mee te doen. Gelukkig had Vicki de tegenwoordigheid van geest om snel een filmpje te maken.

Binnenkort geopend: casa Hanssen

De poort naar Glen LakeToen we een week of acht geleden met een dame van SunTrust hypotheken om de tafel zaten en haar uitlegden dat we een bepaald bedrag wilden lenen om een huis te kopen, wisten we echt niet waar we aan begonnen. We hadden ons oog laten vallen op een leuk huis in een mooie buurt, tegen een lage prijs dat je met Robs inkomen makkelijk kan betalen. SunTrust vroeg ons om wat papierwerk en bekeek alles knikkend: dat zou een fluitje van een cent zijn.

Niets was minder waar. Toen we op reis gingen naar Europa waren we, tegen alle verwachtingen in, nog steeds niet goedgekeurd. Bij navraag bleek het toch iets moeilijker te zijn dan aanvankelijk gedacht. Tenslotte hebben we maar een zeer beperkte financiele geschiedenis in Amerika, dus moesten we op een andere manier aantonen dat we betrouwbare mensen zijn. Elke keer zeiden de mensen bij SunTrust ‘als je ons nog dit of dat kunt aantonen, dan komt het zeker in orde’.

We dachten dat we, als we na een maand terugkwamen uit Nederland, direct zouden kunnen tekenen en hup, het nieuwe huis intrekken. Niet dus. Weer meer documenten waren nodig, nog meer garanties. Weer langer wachten. De situatie begon precair te worden. Op 23 september zouden we normaal gezien moeten tekenen. Die datum kwam ineens met rasse schreden dichterbij. Maar de hypotheek leek verder weg dan ooit.

Een van de speelplaatsen in Glen Lake, bij het meer.Het was inmiddels zo dat we bij de verkoper om uitstel moesten vragen. Steeds als we nieuwe papieren naar SunTrust stuurden, moesten we weer een week of langer wachten om te horen of het nu eindelijk naar wens was. Afgelopen zaterdag kregen we het bericht dat ze ons geen definitief ‘ja’ of ‘nee’ konden geven, maar als we zouden wachten tot januari en Rob zijn salaris in de USA ontvangt, zouden we zeker heel snel een hypotheek toegekend krijgen. Maar zoveel tijd hadden we niet: er waren immers ook andere mensen met belangstelling voor het huis. Als we het nu niet voor elkaar kregen, ging het over en het huis naar de andere mensen. Weg investeringen, weg tijd, weg huis.

Er gloorde nog een klein sprankje hoop aan de horizon. Toen bleek dat we over het jaar 2008 onze belastingen in de VS hadden betaald, konden we daarvan een kopie aan SunTrust geven. Met die informatie zou het misschien toch nog lukken. Op het hoogste niveau moest die beslissing genomen worden en vandaag, dinsdag, zouden we een antwoord krijgen. We hadden er inmiddels een hard hoofd in.

De dag begon en vorderde gestaag. Nog altijd niets. Dat hadden we al zo vaak meegemaakt en in het verleden betekende dat nooit iets goeds. Toen ik om 16.45 mijn e-mail checkte, was er nog altijd geen bericht. Om half zes kwam Rob thuis. Hij had kort daarvoor met SunTrust gesproken en had eindelijk de verlossende woorden te horen gekregen: jullie zijn GOEDGEKEURD. Het huis is van ons! Ge-wel-dig! Een last die van onze schouders valt en een heel spannende gebeurtenis. Ons eerste huis, een thuis voor Alexander, een tweede thuis overzee voor onze familie en vrienden. Binnenkort geopend: casa Hanssen!

Ik kan het zelluf

Nu Alexander ruim 8 maanden is en een heus persoontje begint te worden, krijgen we te maken met dingen die hij duidelijk wel en niet wil. Qua eten zijn we erachter dat hij het liefst verse dingen eet en hij kan ook heel goed onderscheid maken tussen wat papa en mama eten en wat hij zelf op zijn bord heeft liggen. Tot voor kort ging dat nog wel, maar inmiddels bestaat er een duidelijke wens om te eten wat de pot schaft. Als de borden op tafel komen, zie je hem kijken en controleren of we wel allemaal hetzelfde voor ons neus hebben.

En dat niet alleen, Alex wil bovendien een eigen lepel. Zelf scheppen, hoera! Natuurlijk ontbreekt het de kleine mop nog aan de nodige motoriek en coordinatie, maar we boeken vooruitgang. Dat het daarbij af en toe een flinke rommel wordt nemen we dan maar voor lief.

De Hopduvel

In De HopduvelAan het eind van onze vakantie zijn we op de valreep nog een dag in Gent geweest en hebben daar onze vrienden Aster en Kurt gezien, samen met hun dochters Helena en Johanna. Ze hadden voor Alexander een loopfietsje meegenomen, een heel leuk ding waar hij direct enthousiast op reageerde! Zoals de laatste tijd wel vaker het geval is, gilde hij de hele tent bij elkaar toen Helena bij hem ging zitten om samen met het fietsje te spelen.

We hadden afgesproken om samen te gaan lunchen en onze Gentse vrienden wisten nog wel een leuk eetcafe dat we echt eens gezien moesten hebben. Zodoende volgden we Asters auto richting De Hopduvel. We reden eerst fout en toen de auto een tweede keer stopte en Aster kwam aansnellen, leek het er even op dat we het niet zouden vinden en een alternatief moesten zoeken. Maar een voorbijganger bood hulp: na even te informeren bleek dat het cafe zijn gevel geschilderd had en om onduidelijke redenen het bord bij de deur had verwijderd. We stonden er vlakbij!

In De HopduvelEenmaal binnen bleek al snel dat Kurt en Aster geen woord overdreven hadden, het was met recht een HEEL bijzonder cafe te noemen. Van boven tot onder stond het vol met de gekste dingen. De lampen waren geconstrueerd uit diverse geweien, stoelen en banken waren goud gespoten om het een barokke schijn te geven, beelden en afbeeldingen uit alle windstreken sierden zowel het cafe als het terras en overal stonden wandlange boekenkasten vol maffe boeken in verschillende talen. Echt de moeite waard om eens naar toe te gaan als je Gent nog eens aan doet.

De menukaart bestond feitelijk uit vele pagina’s vol bieren, gevolgd door een kort lijstje ‘slappe dranken’ en een handjevol gerechtjes die je kon bestellen. Maar zoals wel vaker het geval in Belgie, moet je je niet door eenvoud laten bedriegen. Achter de simpele namen gingen heerlijke hapjes schuil, vergezeld van een verfijnde presentatie die je hier in Amerika wel kunt vergeten. Rob heeft heerlijk gesmuld van een Oostends vispannetje en ik had zelf een niet te versmaden vegetarische quiche met geitenkaas en gekarameliseerde appeltjes. Ook Alexander vond het prima; hij zat in een antieke kinderstoel met telraam en liet met zijn gegil aan iedereen weten dat hij zeer tevreden was. Moest ik ooit nog eens een brochure voor de stad Gent maken, dan zou De Hopduvel zeker op de lijst met niet te missen plaatsen komen!

Een dag van 30 uur

Alex is full of anticipationHoewel we voor ons gevoel nog maar net aangekomen waren, zat onze maand in Nederland er al weer op. De laatste dagen stonden veelal in het teken van afscheid nemen en de terugkeer naar de USA. Makkelijk was het allemaal niet. Alexander had het prima naar zijn zin en voor ons was het fijn weer dicht bij familie en vrienden te zijn. Het weer was geweldig en we zijn er vaak op uit getrokken, zowel dichtbij als verder weg. Je zou bijna vergeten hoe heerlijk het is gewoon even naar de bakker te lopen of te fietsen en daar vers brood te halen, iets wat we echt wel zullen missen. Maar het moeilijkste is natuurlijk dat we onze familie moeten missen, vooral de papa’s en mama’s of in het geval van Alex zijn opa’s en oma’s. Bij deze nog eens heel veel dank aan iedereen, dat we zo hartelijk ontvangen zijn en dat iedereen zo lief en gul voor Alex is geweest. Het is een heel bijzondere maand voor ons geweest.

Maar goed, zoals het spreekwoord al zegt, aan alles komt een eind en zo zaten we zondag voor dag en dauw al in een taxi richting het vliegveld. Alexander was ’s morgens om 5.15 samen met ons opgestaan en viel in de taxi mooi in slaap. Inchecken in Brussel was wat gedoe, maar omdat Rob een elite-klant is, hebben ze ons het nodige werk uit handen genomen. Daarna door de paspoortcontrole en security check en bij de gate duurde het niet lang voordat onze ouders allebei nog eens gebeld hadden. Yee-haw! Daddy shows how to ride the see-sawAlexander liet er geen gras over groeien en begon direct met het charmeren van de andere passagiers. Een gepensioneerde dame, op weg naar haar dochter in Atlanta, zei al snel dat hij ‘een felleke’ is. Met veel plezier bleef ze naar hem kijken en tegen hem babbelen, en aan het eind van de vlucht feliciteerde ze ons met onze ‘wonderbaby’.

Eenmaal aan boord van vlucht DL125 naar Atlanta zaten we gelukkig weer op dezelfde plaats, dat wil zeggen met een mandje voor onze neus waar Alex lekker in kon zitten en slapen. En je raadt het nooit, maar slapen deed hij! Twee keer anderhalf uur en daarna nog eens drie kwartier. Tussen het dutten door was meneertje erg goed geluimd en liet dat merken door af en toe flink te gillen van plezier. Wie hem ook maar een blik gunde kon rekenen op een overdonderende lach en we mochten dan ook vaak horen wat een schatje ons kindje toch is.

Four generationsEenmaal in Atlanta begon het al goed: onze buggy was nergens te vinden en het duurde even voordat ze die weer ergens gevonden hadden. Daardoor stonden we achteraan in de rij bij immigratie, wat toch al altijd zo lang duurt. De dame aan de balie was gelukkig heel vriendelijk, eindelijk eens een pluspuntje. Rob had al een auto gereserveerd bij Avis, met het idee dat we dan snel weg zouden zijn en flink wat tijdwinst konden maken. Je moet echter nogmaals door de security check, ook al is Atlanta je eindpunt. Bij de Delta balie informeerden we uit beleefdheid de beambte dat ze onze vlucht naar Greenville mocht annuleren en dat we per auto verder zouden reizen. De dame reageerde nogal paniekerig, dat kon zomaar niet! Veel gebel en gezanik later vertelde ze ons dat we toch moesten vliegen, of toch in ieder geval onze bagage. Wat een flauwekul allemaal, ik ken zoveel mensen die zonder iets te zeggen in een huurauto zijn gestapt, zelfs Rob heeft dat in het verleden al eens gedaan. We legden onze koffers dus toch op de band voor de mensen met eindbestemming Atlanta…

Family portrait!En wat denk je? Een of andere overijverige medewerker heeft onze koffers er tussenuit gevist en alsnog op het vliegtuig naar Greenville gezet. We stonden al weer enige tijd op onze koffers te wachten maar toen we na drie kwartier nog met lege handen stonden, is Rob eens gaan informeren. Men kon in de computer zien dat de koffers waren ingecheckt op de vlucht naar Greenville. Hartelijk dank hoor, maar niet heus. Toen dus maar zonder koffers naar de balie van Avis. Die sturen je met een pendelbus mee en zetten je een heel eind verder af bij het kantoor. Daar moesten ze nog op zoek naar een kinderstoel, waar ook weer een kwartier overheen ging. Nee, echt lekker liep het allemaal niet. Het was al na vieren eer we eens op weg konden en tot overmaat van ramp waren er wegwerkzaamheden rondom Atlanta die ons een stevige file opleverden. Grrr..!!

Onderweg zijn we maar even gestopt voor een broodje bij Subway en hebben we een handvol boodschappen meegenomen bij de supermarkt, en daarna zijn we doorgereden naar het vliegveld in Greenville. Vijf minuten later begon daar de bagageband te draaien en kwamen onze koffers aanrollen. Tot zover onze tijdwinst. Bij de taxibalie moest wederom gezocht worden naar een kinderstoel, nog meer tijdverlies en iedere minuut duurt verschrikkelijk lang als je zo moe bent. Even na negenen draaide de taxi de oprit op. In het schijnsel van de koplampen werd al snel pijnlijk duidelijk dat onze tuinman het de afgelopen maand mooi voor gezien had gehouden: het onkruid stond manshoog! Maar dat is van later zorg, eerst naar bed…