Peuterpraat #15

Onze favoriete snoepkont had weer veel praats

Het is al weer even geleden, maar hier is weer een bundeling uitspraken van boef Alex:

Alex zit in de speelkamer met een stapel boeken naast zich. Hij heeft er al een aantal uit. Voordat ik iets tegen hem kan zeggen, roept hij me al toe:
“I read three books! I’m busy mom, I’m very busy!”

Op een willekeurig moment constateert Alex, in alle bescheidenheid:
“Me, I’m the best.”

Als Alex even geen zin heeft om iets te doen (bijvoorbeeld als je hem vraagt iets naar de speelkamer te brengen), tovert hij een ‘verslagen’ blik tevoorschijn en bekent:
“I’m too small. My hands are too small.”

Vandaag verraste Alex mama door te zeggen:
“Mama, you’re a funny bear.”

“Alex, are you a monkey?”
“Nooooo! I am not a monkey! (denkt even na) Nova is a monkey. Nova is a baby monkey.”

“Als Alex was geboort, Alex was very little.”

“I’m very lief today.”

We nemen een keer een andere afslag naar huis dan gebruikelijk. Roept Alex: “I can’t see my house! This way buddies!”

“Sit down oma!” commandeert Alex, wanneer er een bobcat aan het werk is waar ze volgens hem naar moet komen kijken.

“Oma, I need a knuffel.”
“Oma geeft Alex een kus.”
“Nee! I need beestjes!”

Ik heb Alex uitgelegd dat Nova nu geen baby meer is, maar een ‘toddler’ (peuter). Aan tafel laat hij zijn gedachten erover gaan.
“Mama, we have a toddeler.”
“Ja, Nova is een toddler.”
Nova begint op dat moment een beetje te huilen.
“We have a sad toddeler!”

Alex komt ’s morgens uit bed. Helaas heeft hij in bed geplast en niet veel later poept hij op de vloer. Met een sip gezicht constateert hij:
“Today is not a good day.”

Alex komt de trap af met een haarband van Nova op zijn hoofd.
“I am helemaal mooi!”

Advertenties

Het mag geen naam hebben

Alexander: enig in z'n soort

Onlangs is met veel bombarie de lijst met populairste namen van 2011 bekend gemaakt. Hier wordt in de media altijd veel gewag van gemaakt en een hoop filosofie op losgelaten. Waarom is naam X ineens zo populair? Bijbelse naam Y is plotseling drie plaatsen gezakt, betekent dat de ontkerkelijking van het land?

Ik weet niet precies welke namen in Nederland momenteel populair zijn, maar ik verwacht dat er veel overeenkomsten zijn. In de USA ziet de lijst er voor jongens als volgt uit:

1. Jacob
2. Mason
3. William
4. Jayden
5. Noah
6. Michael
7. Ethan
8. Alexander
9. Aiden
10. Daniel

En voor meisjes:

1. Sophia
2. Isabella
3. Emma
4. Olivia
5. Ava
6. Emily
7. Abigail
8. Madison
9. Mia
10. Chloe

'Nova' zal wel snel in populariteit stijgen

Als je het zo bekijkt, zijn het eigenlijk verrassend normale namen in de top 10. Dat stemt een mens wel hoopvol, want als je toch ziet wat voor verschrikkelijke namen mensen hun kinderen durven te geven! Ik snap best dat je je kind uniek vindt, maar dat betekent nog niet dat je ze moet vernoemen naar een vreemd stuk fruit, een obscure stripheld of erger nog, een willekeurige verzameling letters.

Bij het kiezen van een naam heb ik wel eens ergens gelezen dat je iets moet kiezen waar je kind zich niet voor hoeft te schamen als hij of zij later een belangrijke functie heeft en zich vaak aan anderen moet voorstellen. Toen ik gisteren in de lokale krant de namen zag van de kinderen die dit jaar van de middelbare school in Boiling Springs geslaagd zijn, vroeg ik me af of de ouders van Akeyia, LaShawnda, Shanikqua, Norveisha, Da-Quesha, La Bresha, Bometta en Tre’Anthony daar ook rekening mee hebben gehouden.

Een boef van bijna 14 maanden

Boeven in het zand

Er zijn weinig dagen die voorbij gaan zonder dat we ons afvragen: “Waar heeft Alex die boevenstreken eigenlijk van?” Want voor zover wij begrepen hebben van onze eigen ouders, waren wij allebei rustige babies (en later peuters en kinderen). Het blijft ons zodoende verbazen dat onze grootste aap zoveel schurkenstreken tevoorschijn tovert.

Maar wat er bij Alex ook de oorzaak van is, datzelfde gen heeft Nova ook meegekregen. Het was natuurlijk al eerder duidelijk dat ze een ondernemende tante is (zeker toen ze eenmaal mobiel werd rond maandje 6) maar nu mevrouw kan lopen is het hek helemaal van de dam. Haalde ze eerst de potjes kruiden alleen uit de kast en gooide ze dan op de vloer, nu gaat ze ermee aan de haal en gooit ze buiten op het terras, brengt ze naar de speelkamer of het kantoor. Er is al een pot kaneel en een bus peper gesneuveld, want Nova weet blijkbaar ook hoe ze de zaak open moet maken.

De ondeugd straalt er vanaf

De nachtlampjes worden uit het stopcontact getrokken, willekeurige voorwerpen liggen ineens in de vuilnisbak, Alex’ treinbaan is alleen veilig als hij de deur van zijn kamer dichthoudt, boeken worden onverbiddelijk op de grond gegooid, kasten zijn om in te klimmen, de trap is een mooi hulpstuk om speelgoed naar beneden te smijten, Nivea smeert ze op de muur (en de rest eet ze op) en wc rollen kun je zo mooi afdraaien.

Toen ik gisteren had gestofzuigd, wilde Nova blijkbaar ook eens met het apparaat aan de slag. Ze drukte op de ‘aan’-knop en toen het apparaat niks deed, liep ze met de stekker naar het stopcontact, probeerde het ding in te pluggen en liep toen terug naar de stofzuiger om nog eens te proberen of het ding aan wou gaan. Soms staan we er gewoon versteld van hoe bijdehand ze is. Dus ondanks de vele boevenstreken in ons huis waar we geregeld vermanend voor moeten optreden, staan we minstens net zo vaak achter onze hand te proesten van het lachen, in de hoop dat de kleintjes het niet zien! Ze halen samen heel wat uit (en meestal dingen die ze snel moeten afleren), maar het zorgt wel voor een zeer levendige boel bij ons thuis!

Rust…

Dit blogbericht schrijf ik, vreemd genoeg, in alle rust. Alex en Nova slapen, Rob is een avond Dungeons and Dragons spelen met vrienden en opa en oma Eindhoven zijn vanmiddag weer op het vliegtuig naar huis gestapt. Het is stil in huis, en na de dolle boel van de afgelopen vier weken is het dus ijzingwekkend rustig.

Alex heeft er lol in

Als ik terug denk aan vorig weekend, kan het verschil niet groter zijn. Op zaterdagmorgen was de ‘graduation ceremony’ (afstudeerceremonie) op de peuterspeelzaal van Alex. De kindjes van vijf beginnen in augustus officieel aan hun eerste schooljaar en zodoende kregen zij een ‘diploma’ uitgereikt. Hiervoor mochten ze een heuse zgn. cap en gown aan, een afstudeertenue dat iedereen die wel eens iemand ziet afstuderen in een Amerikaanse film voor de geest zal kunnen halen. De kindjes van drie en vier hadden een aantal liedjes ingestudeerd om het geheel leuk aan te kleden. Het was dus Alex zijn eerste optreden!

Om 10.00 begon het feest en de ukkies stonden mooi opgesteld. Alex had er aanvankelijk niet zo’n zin in en trok een pruillip. Maar eenmaal tussen zijn klasgenootjes kwam hij toch op gang. Zijn juffrouw Pam had flink haar best gedaan en het was af en toe lachen tot tranen aan toe zoals die ukkepukken hun show afdraaiden. Alex werd per lied enthousiaster en we hoorden hem zingen over kleuren, dagen van de week, maanden in het jaar, nummers en vaardigheden. Een genot om naar te kijken en na afloop was er lekkere taart toe. Hartstikke mooi allemaal!

Van de peuterspeelzaal reden we vervolgens door naar het cultureel centrum in Mauldin. In een krantje hadden we gezien dat hier een expositie was van een aantal modeltreinenclubs. Je mocht er gratis naar binnen om te bekijken wat ze allemaal in huis hadden. Alex wist niet dat we dit zouden gaan doen, maar oh, wat was hij onder de indruk. Als het aan hem had gelegen, waren we de hele dag gebleven. Het was ook echt leuk opgezet, veel knopjes om op te duwen en zowel Alex als Nova mocht Thomas de Trein een keer besturen. Het cultureel centrum zelf lag in een aardig hoekje dat fraai aangekleed was in het groen, ook de moeite waard om een paar kiekjes te nemen.

Alex is soms een echte grote broer

Van Mauldin was het nog maar een klein stukje naar Greenville en aangezien we toch al een eind op weg waren, leek het ons wel aardig om naar de dierentuin te rijden. We stopten eerst bij een Thais restaurant waar we heerlijk (en pittig!) geluncht hebben. Daarna was het door naar de beestjes. Alex wilde eerst de speeltuin in waar de beide kleintjes nog een hele poos geroetsjt en geschommeld hebben. Net toen we dachten dat Alex het moe was, wilde hij toch ineens naar de dieren, dus hup, ook dat nog erachteraan. Je kunt je vast wel voorstellen dat de twee moppies op weg naar huis heel, heel diep geslapen hebben.

Zij aan zij maakten Nova en Hugo er een vrolijke knoeiboel van

Zondag was het moederdag en onze plannen om naar Biltmore te gaan, vielen erg letterlijk in het water. De regen viel onophoudelijk maar buiten dat hadden we nog een extra verrassing: de kleine Hugo van onze Vlaamse vrienden Wim en Ann was in de loop van de nacht op bezoek gekomen. Volledig onverwacht had zijn (naar later bleek) zusje Lucie zich aangekondigd en zodoende hadden we een extra kleintje onder onze hoede. We zijn toen naar het kindermuseum in Greenville gereden, waar de hummels zich fantastisch geamuseerd hebben op een verder nogal troosteloze dag.

Alex vindt het prachtig

Het idee om dan maar op maandag naar Biltmore te gaan, liep ook mis. Het regende nog erger dan de dag ervoor, dus we moesten weer op zoek naar een binnenactiviteit. We zijn dus maar naar Charlotte gegaan, waar het Discovery Place ligt. Je zou kunnen zeggen dat het ook een soort kindermuseum is, maar de proeven zijn zo opgesteld dat ook volwassenen er een hoop lol aan kunnen beleven. Verder is er een klein aquarium bij en een stukje tropisch regenwoud en een theater waar je 3D films kunt bekijken. Zoals verwacht waren we kort na openingstijd daar en vlak voor sluitingstijd de deur uit, veel ervaringen en lachsalvo’s rijker. Om de avond makkelijk (en lekker!) af te sluiten, zijn we aansluitend uit eten geweest bij Olive Garden. Hier hebben we heerlijk Italiaans gegeten met een smakelijk glaasje wijn erbij.

Zicht op de bergen

Op dinsdag hebben we nog flink in de tuin gewerkt en het huis wat onder handen genomen. En met het nadere afscheid waren er wassen te draaien en koffers om in te pakken. Op woensdag is Alex zoals gebruikelijk naar school gegaan en zijn wij, zonder Rob, doorgereden naar Asheville om uiteindelijk toch nog naar Biltmore te gaan. Het bloemenfestival loopt er ten einde en na de tulpen, azalea’s en rhodondendrons was het nu de tijd van de rozen. Het voordeel van de regen was natuurlijk wel dat alles er bijzonder fris en groen bij lag! Van regen was verder niks meer te merken, een heerlijk temperatuurtje, af en toe een briesje en zalig kuierweer. Alleen Nova was niet helemaal in haar hum, de eerste kiezen komen eraan en ons poppetje heeft er weer flink veel last van. Om 16.00 precies stonden we bij de peuterspeelzaal voor de deur om Alex op te pikken. Na het eten, dat we voor het gemak bij restaurant Applebee’s hadden gehaald, hebben opa en oma nog leuk gespeeld met de kleinkinderen op de oprit. Bovendien hebben we het traditionele familieportret geschoten, want dat hoort er altijd bij. Woensdagavond kregen opa en oma nog even mee hoe een fikse onweersbui er hier aan toe gaat. Binnen de korste keren staat de wereld blank en de flitsen volgen elkaar in hoog tempo op. Het internet ligt eruit en zoals dat bij ons gaat: het water komt de keuken in. Daar moet nu ECHT iets aan gedaan worden.

Het is dus stil in huis. Erg stil. En ik mis mijn ouders en schoonouders met wie we allebei zulke fijne weken hebben gehad. Ik kijk al weer uit naar de volgende keer dat we elkaar zien. En tot die tijd… hebben we gelukkig foto’s, filmpjes en Skype!

Hollen, rennen, vliegen

O, wat gaat de tijd soms akelig snel voorbij. Het aanstaande weekend is al weer het laatste met opa en oma Eindhoven en het voelt of ze er nog maar net zijn. De drukke dagen zijn om voor je het weet en het zal volgende week donderdag heel erg vreemd zijn als het ineens weer stil is in huis. Maar daar denken we nu nog maar even niet aan, we hebben nog een week om samen volop dingen te ondernemen.

Hollands boodschappen doen in Helen

Het afgelopen weekend zijn we op vrijdag naar het plaatsje Helen in Georgia gereden, een dikke 2.5 uur bij ons vandaan. Het is een heel bijzonder plaatsje, want het is geheel in Duitse stijl. Dat betekent vakwerkhuizen, Duitse straatnamen (denk Edelweiss strasse) en Duitse restaurants (met Duits bier). Dat was wel even een bijzondere ervaring toen we Helen binnenreden! Het is niet verschrikkelijk groot en waarschijnlijk vooral interessant voor toeristen, maar het was prachtig aangelegd en er was voor zo’n klein gehucht eigenlijk een boel te doen. Bovendien brak de zon door zodra we parkeerden, het had onderweg bijna de hele tijd geregend.

Insmeren tegen de Helense zon

Na aankomst zijn we eerst maar iets gaan eten, zigeunerschnitzel voor de ene helft van het gezelschap en jagerschnitzel voor de andere helft. Daarbij hadden we rode kool, spaetzle en frietjes, echt een Duits bordje voor onze neus. Hoewel het niet 100% authentiek was, was het toch erg lekker en vooral meer dan genoeg, dus met ronde buikjes liepen we het plaatsje weer in. Al wandelend kwamen we langs een parkje met een watervalletje, een prieel en een speeltuin, erg mooi aangelegd en een paradijs voor de kleintjes, die er wel aan toe waren om hun benen even te strekken. En nu Nova loopt is er natuurlijk geen houden meer aan, ze wil voortdurend op pad!

Na het nodige schommelen, klimmen en klauteren zijn we doorgelopen naar een ‘museum’ met modeltreinen. Een meneer die lang geleden vanuit Duitsland in de Verenigde Staten terecht was gekomen, had zijn passie voor modeltreinen en zijn heimwee naar Duitsland met elkaar verenigd door een heleboel lokaties uit Duitsland na te bouwen en daar treintjes tussen te laten rijden. Er was duidelijk met veel liefde aan gewerkt en Alex was dolgelukkig dat we naar de treintjes gingen kijken, iets was we hem van tevoren ook beloofd hadden. Na het museumbezoek wilde hij dan ook stante pede naar huis om met zijn Thomas tafel te spelen, maar ja, dat ging natuurlijk niet.

Kijk nou eens!

Verder hebben we lekker rondgekuierd, foto’s geknipt en zelfs een Hollands winkeltje bezocht, waar je voor torenhoge bedragen echte Nederlandse producten kon kopen. Aan het eind van de middag viel Nova in slaap en hebben we nog een ijsje gegeten, waarna we weer in de auto zijn gestapt om verder te rijden naar Atlanta. Even buiten Helen zijn we eerst nog gestopt bij Anna Ruby Falls, een zeldzame dubbele waterval. Opa, oma en Rob zijn hier naar toe gegaan voor de nodige foto’s, terwijl ik bij de twee slapende ukkies in de auto ben geble ven.

De rit naar Atlanta was nog wel zo’n anderhalf uur en beide kinderen hebben al die tijd geslapen. Toen we om een uur of zes incheckten in ons hotel, moesten we dus nog iets bedenken om ze weer enigszins moe te krijgen! Gelukkig lag er niet al te ver weg een winkelcentrum, waar we dan maar naar toe zijn gegaan. Nova was eerder op de dag een schoen verloren, dus we moesten voor haar op zoek naar een nieuw paar. Het centrum was tot 21.00 open en rond die tijd stapten we inderdaad weer buiten, met twee kinderen die nog steeds vreselijk wakker waren. Eenmaal terug in het hotel sliep Nova uiteindelijk om half elf en Alex een kwartier later.

Bij de touch pools in het aquarium

Op zaterdag stond er ook iets moois op het programma, namelijk een bezoek aan het aquarium. Het aquarium in Atlanta is het grootste van de wereld en echt zeer indrukwekkend. We waren er vlak na openingstijd en binnen de kortste keren was het verschrikkelijk druk. Om 11 uur zijn we naar de eerste dolfijnenshow van de dag geweest, een echt spektakel met lichtshow en musical en natuurlijk een aantal dolfijnen die de meest fantastische buitelingen maakten. Alex bekeek alles ademloos en Nova vond het steeds opnieuw klinkende applaus bijzonder vermakelijk; ze klapte vrolijk mee en als het volgende applaus te lang op zich liet wachten, begon ze zelf alvast.

De beluga's dartelden vrolijk rond

Urenlang hebben we rondgekuierd in het aquarium en gekeken naar roggen, haaien, beluga’s en walvishaaien. Het ene bassin is nog fraaier dan het andere. ’s Middags hebben we ook nog een 4D film gezien die zich uiteraard afspeelde in de onderwaterwereld. Alex keek ook door zijn speciale bril en vond het zo bijzonder dat hij de 4D effecten zoals verneveling en het schudden van de stoel niet eens merkte. De dag vloog voorbij en het was te merken dat de kleintjes moe werden. Net na vier uur ’s middags reden we uit de parkeergarage weg en een goede tweeenhalf uur later reden we thuis de oprit weer op. We hebben toen maar Chinees gehaald omdat we geen fut meer hadden om nog te koken.

Vliegeren en knuffelen gaat goed samen

Op zondag zijn we in Spartanburg gebleven. We zijn ’s morgens op het Milliken terrein nog eens gaan proberen om de vlieger de lucht in te krijgen, en warempel, het lukte nog ook. Helaas was de wind niet constant en kwam de vlieger ook net zo vaak weer naar beneden, maar we hebben het project van opa en Alex in ieder geval een keer in de lucht gezien.

In het centrum was Spring Fling in volle gang, een soort braderie met veel eten en ritjes voor de kinderen. Het was behoorlijk warm op de straat, het asfalt weerkaatste het rijk aanwezige zonlicht. De attracties bleven niet beperkt tot de podia, ook het volk wat rondliep was behoorlijk uniek. Bij de kinderattracties heeft

Doe nog maar een rondje!

Alex aardig wat rondjes gedraaid in een zweefmolen, helikopter, ‘reuzenrad’ en een treintje. Met name het treintje was een groot succes, maar hij vond het sowieso allemaal prachtig. Nova mocht mee in de helikopter en oh, wat vond ze het geweldig. Twee durfals, die kleintjes van ons!

Het volgende weekend staat inmiddels al weer voor de deur en ook nu zijn er plannen, hoewel we niet zo ver van huis gaan als de vorige keren. Hou de blog dus in de gaten!

Even bijwerken

Het is weer zover, tijd voor een blogbericht met een aantal filmpjes om de achterstand weg te werken. Het eerste filmpje is Nova in de hotelkamer in Asheboro, waar ze zich amuseert met het koelkastje op de kamer.

Het tweede filmpje zijn beelden van Alex in de dierentuin in Asheboro. Het is zijn eerste ervaring met hinkelen en op het eind zijn er nog wat commentaren te horen bij het flamingo-verblijf.

Het derde filmpje bevat erg belangrijke beelden, namelijk bewijs dat Nova loopt! Het filmpje is van afgelopen weekend en inmiddels loopt ze nog veel beter. Maar het is leuk om de prille stapjes te zien en de blijdschap en verwondering om haar eigen nieuwe kunstje.