Peuterpraat #22

Chef Animal in da house!
Kampioen kletsen

In de achtertuin staat een pot met aarde en de kinderen zitten hier, ondanks geregeld waarschuwen, regelmatig in te wroeten. Op een gegeven moment is het weer zover en Nova zit onder de zwarte aarde.
“Nova! Jukkie pukkie! Niet met je handen in de pot!”
Nova loopt met een handjevol potgrond terug naar de bak. Alex gaat naar haar toe, legt zijn hand op haar schouder, zet zijn stoutste gezicht op en zegt:
“Let’s do it again, Nova!”

“Als I have my juicebox op, dan I will a little bit pee.”

“My broek zegt ‘rettettettettet’.”

Alex heeft enig gevoel voor drama: “I have bwoed! I have echt bwoed!” (nadat hij zijn hoofd ergens licht tegen gestoten heeft)

Een gesprek over een insect in de tuin.
“Er zit een beestje op de handschoen.”
“Is de beestje dood?”
(het insect valt op de grond en rent weg)
“Nou, het beestje was dus niet dood.”
“Why?”
(Mama, een beetje moe van de zoveelste waarom-vraag van de dag) “Dat moet je maar aan het beestje vragen.”
“Hey! …. Hey!… HEY!… (teleurgesteld) He say nothing. Hij zei niks.”

Alex heeft een beetje gel in z’n haar.
“My hair is bumpy!”

Op de boerderij. Alex is op het mobiele toilet geweest.
“Is het gelukt?”
“Uh, ja. Er was ook een beestje op het potje. Die zat poep te eten.”

Alex heeft in de gaten dat we een alarminstallatie hebben. Hij snapt alleen nog niet waarom je het ‘aan’ zet, als je weggaat en ‘uit’ wanneer je terugkomt. Het houdt hem hoe dan ook wel erg bezig. Als mama hem ophaalt van school:
“Was het leuk op school? Ik heb je gemist hoor!”
“Is de alarm aan?”
“Ja, het alarm is aan. Wat heb je allemaal gedaan vandaag?”
“Als de vreemde mensen willen binnenkomen, dan de alarm gaat af. En dan komt de plietsie en de fire truck en de vreemde mensen zijn heel stout en moeten in time out.”

Mama heeft boterhammen gesmeerd. Alex pakt er eentje van haar bord.
“Mama, you eat two boterhams and I eat de eentje die ik heb gepikt.”

De kindjes staan hun tanden te poetsen in de badkamer en Nova kijkt vol belangstelling hoe Alex dat doet. Giechelt Alex:
“Hihi, Nova doet heel naughty naar mij.”

Papa is op zakenreis naar Florida.
Alex: “Why is daddy in Flory?”
Mama: “Om daar een verhaal te vertellen.”
Alex: “So everybody can sleep!”

Alex speelt buiten met zijn speelgoedkantensnoeier, wanneer er een aantal luid kwetterende vogels overvliegen.
Mama: “Waar zouden de vogels het toch over hebben?”
Alex: “Ze zingen ‘Alex, this way met de grasmaaier’!”

Alex vertelt over school.
“A b c k, dat had Stoney geleerd.”
“Bedoel je b a c k?”
“No. Ik bedoel b a b k c d f b.”
“Zo! En wat beyekent dat woord?”
“Imagination.”

“als we straks thuis zijn, zullen we de auto maar eens wassen. Hij is zo vies!”
“I can do that mommy. I can wash de raams en you wash de deurs.”

Alex zit een beetje te rommelen met zijn eten.
“I zit lekker te kwoeien.”

Alex zoekt in de biebtas naar een boek.
“I zit in de tas te wroeten.”

Tegen een jongetje in de bieb:
“I’m three. Next I’m going to be four. Then I’m going to be five. A zero and a one is ten.”

Nova heeft een vieze broek. Ze komt aanlopen, klopt zachtjes op haar achterwerk, zet haar liefste snoet op en zegt: “Poep!”

Van A naar B

Eind augustus begon Alex met zijn eerste serie zwemlessen. Vanavond heeft hij zijn derde reeks afgerond en hij zit nu al op niveau B! Dit is overigens niet te verwarren met de Nederlandse diploma’s A en B, maar dat neemt niet weg dat we het toch erg bijzonder vinden dat onze kruimel al helemaal zelf kan zwemmen. Nog geen kilometers natuurlijk, maar kleine stukjes. Waar hij nu aan moet gaan werken is sterker worden, want het komt nog wel eens voor dat de stroming in het water te sterk is en Alex zodoende flink moet trappelen om niet weg te drijven. Hoe dan ook, de zwemjuf was erg onder de indruk en wij natuurlijk ook. In het filmpje zie je beelden van de voorlaatste les uit de oktober-serie.

Denver Downs Farm

IMG_1457
Bij aankomst zag het er nog niet zo florisant uit.

Nu het hoogseizoen is bij de boeren, dankzij de goede appeloogst en de pompoenen die massaal worden ingeslagen, maken we daar flink gebruik van door er in de weekenden op uit te trekken naar een van deze boerderijen. Rob had op de radio iets gehoord over de Denver Downs Farm in Anderson en daar waren we nog niet eerder geweest, dus hoppa, er naar toe!

Deze boer had een iets andere opzet dan de vorige waar we geweest waren. Daar draaide het echt om de appels en de appelprodukten, met allerlei activiteiten erom heen (zoals een hooiwagentocht en speeltoestellen). Maar Denver Downs heeft geen boomgaard, zij verdienen hun geld voornamelijk met slachtvee.

Toen we de auto parkeerden naast het grote veld wist ik niet zo goed wat ik ervan moest denken. Zo van een afstandje leek het niet vreselijk veel soeps. De entree was 12 dollar per persoon en het regende ook nog een beetje. Tja. Toch maar naar binnen, we hadden er tenslotte een uur voor gereden. En maar goed ook, want het was geweldig leuk en de kinderen hadden er de tijd van hun leven.

IMG_1520
Nova heeft aardig wat meters gemaakt in het mini-doolhof.

Van oude autobanden waren heel vernuftig schommels gemaakt in de vorm van een paard, die bovendien alle kanten opdraaiden. Nova is verzot op schommels, maar deze vond ze helemaal fantastisch. De eerste 20 minuten hebben de kinderen dus op een schommel gezeten! Daarna was het een rondje op de ‘cow train’, karretjes achter een tractor waarmee je een paar rondjes werd rondgereden. De kindjes bij mama op schoot, gelukkig waren ze lief voor elkaar en werd er eens niet geduwd en getrokken. Het was lekker even rennen in het mini-doolhof en we maakten een tochtje op de hooiwagen en kwamen zodoende door het pompoenenveld, en omdat het inmiddels mooi was opgeklaard, hadden we fraai zicht op de bergen.

IMG_1502
Alex had al snel een dump truck veroverd in de mais-bak.

Terug op het veld dook Alex de hooischuur in, waar hij met de grootste lol aan touwen slingerde. Dat was totdat we de ‘zandbakken’ zagen, waar geen zand in zat maar mais. Oh, wat was dat een feest. Ruim drie kwartier zaten de ukkies te graaien en te grabbelen, te rollen, scheppen en ‘zwemmen’. Later bij de McDonalds lag het onder onze tafel nog bezaaid met maiskorrels. Alex mocht zich nog heerlijk uitleven op een reusachtig springkussen, jammer dat je zoiets niet in je achtertuin kunt neerzetten.

Met allerlei planken en verbindingsstukken kon je huisjes bouwen, er waren klimgeitjes (met jongen) die je eten kon geven via een emmertje op het bovenste plateau, zodat je de beestjes naar boven kon zien klauteren. Bij de ouderwetse waterpompen was het flink werken om de rubberen eendjes te laten zwemmen van de ene naar de andere kant. En er lagen bergen hooibalen waar je fijn overheen kon lopen, of in het geval van Alex, springen, want tussen de een en de ander zat nog een aardig gat voor zo’n manneke. Het was op het laatst nog een keertje door het mini-doolhof, waar Nova absoluut niet meer uit wou en eigenlijk wilden ze allebei niet weg, want we moesten Alex onder luid protest en met dikke tranen meenemen naar de auto. Zoals hij het zelf zei: “I want to live here!” We kunnen dus wel stellen dat het een succes was.

Skieten, Willy!

Het was een heerlijke dag vandaag en hoewel het kwik maar 21 graden aanwees, voelde het in de volle zon een stuk warmer aan. De kinderen profiteerden ervan door lekker buiten in de tuin te spelen terwijl wij de barbecue demonteerden. Tja, na 3 jaar trouwe dienst waren er zoveel onderdelen aan vervanging toe dat we volgend jaar beter een nieuwe kunnen kopen.

Toen ook het gras gemaaid was en de tuin nu min of meer winterklaar is, was het tijd voor ontspanning. Papa haalde de Nerf pistolen tevoorschijn en Alex weet al precies hoe ze werken. Vandaag mocht hij voor het eerst helemaal zelf schieten en dat ging al aardig. Je kunt op het filmpje in ieder geval zien dat hij het met de nodige toewijding doet. En op het pas gemaaide grasveld zijn de schijfjes weer snel teruggevonden!

Brrr! Herfst!

IMG_1441
Kou of geen kou, Nova vindt schoenen erg leuk maar niet aan haar voeten.

Het is even schrikken, want het heerlijke herfstweer is plotseling omgeslagen in kou! Afgelopen zaterdag was het nog genieten van 30 graden, maar in de loop van de nacht kwam een koufront uit Canada met veel bombarie een eind maken aan de aangename temperaturen. Zondag haalden we de 20 nog, maar vandaag en gisteren blijft het kwik steken op 13 graden. Dus wat krijgen we plotseling? Lange broek, lange mouwen, dichte schoenen en sokken aan. En dat is echt wel eventjes wennen. Gelukkig staan voor de rest van de week weer betere temperaturen op het programma en zou het weer 25 graden moeten worden. Hopelijk wel, want anders moet ook de kachel nog eens aan!

 

Peuterpraat #21

IMG_1387
Deze kletskous krijgt binnenkort geduchte competitie van zijn zus

Alex grossiert nog steeds in rake vondsten. Dit is alweer de 21ste aflevering van Peuterpraat en Nova begint ook voorzichtig mee te doen. Dat kan nog interessant worden!

Alex is buiten het huis aan het wassen met een spons.
“Wat ben je aan het doen?L
“I’m cleaning the house.
“Is het nodig? Hoe komt het dat het vies is?
“Because we played much much and put dirties on it.
En even later:
“The sun will be very happy!” (omdat hij geleerd heeft dat natte dingen opdrogen door de warmte van de zon)

Aan het spelen met het keukentje.
“Nova, here is your eat eat.”

Een andere weggebruiker haalt een levensgevaarlijke manoeuvre uit.
Mama: “Nou ja!”
Alex: “Nou ja!”
Nova: “Naja!”

Alex is behoorlijk gefascineerd door het gegeven dat er een tijdsverschil is tussen de plaats waar hij woont en de plaats waar opa en oma wonen. Om het hem nog eens uit te leggen, gebruik ik mijn hand als ‘aarde’ en een bal als de ‘zon’, zodat hij kan zien hoe de aarde wegdraait van het licht. Na mijn uitleg hoop ik dat hij het een beetje begrijpt.
“Snap je nu waarom het bij opa en oma avond is en bij Alex niet?”
Alex fronst en heeft hele andere dingen onthouden van de uitleg. “Dat is geen zon! Dat is een bal!”

“Mijn rug doet pijn.”
“Hoe komt dat?”
“Van het eten van de ketchup.”

Op weg naar huis.
“I don’t like this road.”
“Waarom vind je deze straat niet leuk?”
“Omdat ik die niet leuk vindt.”
“Oh. Hoe komt dat zo?”
“Ik ben mad van deze road.”
“Mad? Wat is er gebeurd dat je boos bent op deze weg?”
“Because I love this road!”

We zijn in de dierentuin en komen bij het verblijf van de bavianen.
“De aap heeft rode billen! Hij heeft een pets gehad!”

Nova, aan het eind van elke maaltijd: “Kwa!” (= klaar!)

“I need sun!” Zegt Alex beteuterd nadat hij water op zijn kleren heeft geknoeid.

Alex knoeit vruchtensap op zijn broek. In plaats van de gebruikelijke paniekreactie zegt hij kalmpjes: “The sun will dry it.”

“Zombies are nice.”

Alex heeft op school een vriendinnetje, Charlie. Op de speelplaats rennen ze hand in hand rondjes rond het speeltoestel. Ik hoor Charlie roepen: “We’re getting our exercise!” Als ik Alex ’s middags ophaal, vraag ik ernaar.
“Was je samen aan het rennen? Waarom eigenlijk?”
Alex heeft het heel anders beleefd dan zijn maatje.
“We were running away from the monsters!”

Als er iets nieuws of ongebruikelijks in de planning zit, helpt het vaak om ruim van tevoren al e.e.a. te bespreken. Zo is de weerstand het minst.
“Nova moet binnenkort naar de dokter en dan krijgt ze een prikje.”
“Why?”
“Dat is zodat ze niet ziek wordt.” (het gaat om de griepspuit)
“Papa en mama krijgen ook een prik, en Alex ook.”
Alex, zeer beteuterd:” I don’t want a prikje.”
“Als je je prik hebt gehad, gaan we daarna naar McDonalds.”
Mokkend:”Ik hoef geen McDonalds.”
“Zonder prikje word je ziek en dan kun je niet zwemmen.”
“Ik word niet ziek mama.”
“Ha! Dat denk jij!”
“No, you think it!”

Op televisie ziet Alex een simulatie van een vliegtuigongeluk.
“Het vliegtuig is helemaal kapot!”
Even later, bezorgd:”Nu kunnen opa en opa niet komen.”
Nog twee tellen later: “Gaat het vliegtuig nu naar de body shop?”

Vreemde maten

IMG_1383
Alex is 3 1/4 voet, ofwel 99 cm.

We wonen inmiddels al weer bijna vijf jaar in de USA, dus veel dingen die in het begin vreemd waren, zijn inmiddels gewoon geworden. De afstanden lijken minder groot, de auto’s minder bombastisch, de huizen minder gigantisch en het bestellen in een restaurant minder gecompliceerd. Maar toch, er blijft iets wat lastig is en veel omrekenen vraagt.

Dan bedoel ik maten. Inhoudsmaten, lengtematen, volume, je weet wel. Hoe groot, klein, lang of kort is iets? Hoeveel zit er in een verpakking? Amerikanen blijven stug volharden in het gebruik van hun imperiale systeem en daar zit totaal geen logica in. Een Amerikaans pond (lb) is 454 gram, dus net iets minder dan een normaal pond. De kleinste maat daaronder is een ounce (oz), ca 30 gram, dus een lb is 16 oz. Maar als ik bij de slager om 4 oz gesneden ham vraag, weet geen mens hoeveel dat is. Je moet dat aangeven met ‘1/4 lb ham’, en dan maar hopen dat je ongeveer krijgt waar je om gevraagd hebt.

Het valt ons nog eens te meer op nu we geregeld op de boerderij te vinden zijn om appels te halen. Die inhoudsmaten slaan helemaal nergens meer op. We gaan zelf plukken, dus dan is de vraag natuurlijk ‘hoeveel’? Wilt u een zak voor een peck of een bushel? Pfff… waar hebben ze het over?! Deze maten worden specifiek gebruikt voor verse groenten en fruit en een ‘peck’ past vier keer in een ‘bushel’. Een bushel is het equivalent van 4 gallon en een gallon is vierenhalve liter, dus de zak Mutsu appelen die we afgelopen weekend gekocht hebben, was 18 liter. Snap je het nog? Overigens hebben we het zaakje thuis gewoon op de weegschaal gezet en hadden we uiteindelijk een kleine 9 kilo. Kijk, dat is nog eens een maat waar je wat aan hebt!