Lunchmuziek

Spartanburg LibraryVicki heeft me al een aantal keer gevraagd om mee te gaan naar ‘Sandwiched In’, een concert in de bibliotheek van Spartanburg tijdens het lunchuur. Elke twee weken treedt daar een groep op, het is altijd een verrassing welke soort muziek het is maar wat vast staat is dat het altijd wel geslaagd is. De muzikanten zijn professioneel bezig en er wordt altijd voor een lunch gezorgd door de bibliotheek, dus daar kan het alvast niet aan liggen.

Alexander gedroeg zich al de hele ochtend voorbeeldig, dus ik veronderstelde dat het wel zou kunnen. We zijn eerst naar het Cleveland park geweest om Emma en Alex wat te laten spelen. Vicki is met Alex een paar keer van de glijbaan gegaan en ik heb hem lekker laten schommelen. Het was maar goed dat het nog in de ochtend was, want de zon stond al weer flink te branden. Zoals Emma het zegt: de roze glijbaan is zo heet, je moet je benen optrekken als je er vanaf gaat, anders doet het pijn.

Om kwart voor 12 lag ons poppetje heerlijk te slapen in de autostoel, en omdat hij rond de middag meestal een uurtje slaapt, dacht ik dat hij het grootste deel van het concert met gesloten ogen zou meemaken. Maar zodra een medewerker van de bibliotheek enthousiast het gezelschap Wishing Chair aankondigde, gingen zijn ogen open en was Alexander klaarwakker. Ik dacht dat hij zich gauw genoeg zou vervelen en moeilijk zou gaan doen, dus zocht snel naar een deur waar ik naar buiten kon glippen zonder de andere aanwezigen te storen.

Wishing Chair: Folk and RollDe twee dames van Wishing Chair zetten in en wauw, daar stond een strakke act op het podium! Een beetje folk, een beetje country, twee zangeressen met zeer goede stemmen en een heel resem aan instrumenten dat ze perfect beheersten. Ze zochten veel interactie met het publiek en konden goed improviseren met de suggesties die uit het publiek kwamen.

Maar wat me nog het meest verbaasde is dat Alex zich tijdens het hele concert keurig heeft gedragen! Hij zat op mijn knie heerlijk mee te hobbelen op de muziek en keek zijn ogen uit. We zaten dicht bij het podium dus hij kon het prima volgen allemaal. Zodoende heb ik het hele concert kunnen volgen, echt de moeite waard en heb ik na afloop een cd gekocht en door beide dames laten signeren ‘Voor Alex’. Een hartstikke leuke middag!

Vast voedsel

Carrots everywhere! Sinds enige tijd zijn we iedere dag bezig met het introduceren van vast voedsel aan onze kleine boef. We hebben het al geprobeerd met havermoutpap voor babies, animal crackers, appelmoes en wortelpuree. Alexander vindt de animal crackers heerlijk om op te sabbelen en het liefst pakt hij je hand beet om het hele koekje z’n mond in te duwen. Het is dus oppassen geblazen met die dingen. Een ander groot succes is de wortelpuree. Sinds afgelopen maandag heeft hij het echt door en hapt hij de puree van de lepel af. Natuurlijk is het een heerlijke knoeiboel, maar hij geniet er echt van en zit lekker te smullen. Ook konden we het weer niet laten om er een filmpje van te maken!

Een echte Amerikaan

Een aantal weken geleden hebben we voor Alexander een Amerikaans paspoort aangevraagd, zodat we deze zomer eens naar Nederland kunnen reizen. Het kostte natuurlijk het nodige papierwerk, maar als je de formulieren correct invult en zorgt dat je steeds alle benodigde papieren bij je hebt, valt het eigenlijk reuze mee allemaal. Volgens de dame van het postkantoor die onze aanvraag behandelde zou het paspoort toegestuurd worden per post en we kregen een statusnummer mee zodat we online konden zien hoe ver het er mee was.

Alex mag zich nu echt een Amerikaan noemen.Toen Rob op maandag eens keek of het paspoort van Alex al bijna onze kant op kwam, zag hij tot zijn verbazing dat deze de status ‘delivered’ had. Volgens de website was het document afgelopen vrijdag afgeleverd. Nu hadden we afgelopen vrijdag helemaal geen post, dus we wisten 100% zeker dat we het paspoort niet ontvangen hadden. Rob heeft met het postkantoor gebeld, die beloofden om op zoek te gaan en ons iets te laten weten. Vandaag, dinsdag, hadden we nog niets teruggehoord, dus ben ik eens bij het postkantoor binnengestapt. Ze zouden er snel werk van maken en ik moest een telefoonnummer achterlaten zodat ze konden bellen. Omdat ik met Vicki op stap was, gaf ik het nummer van Rob.

Toen we rond half twee ’s middags bij ons voor de deur stonden zei Vicki: “Hee, Rob is thuis!”. Toen ik haar vroeg hoe ze dat in vredesnaam wist antwoordde ze dat hij achter ons geparkeerd stond. En jawel, daar kwam hij aanlopen met het paspoort van Alex in zijn hand. Op de envelop stond het verkeerde huisnummer en de persoon die het ontvangen had, was zo vriendelijk geweest om het netjes bij de post terug te bezorgen. Dat probleem is gelukkig opgelost, want het is niet zo’n fijn idee dat er een belangrijk document ergens rondslingert.

De tijd vliegt…

Zoals de soap ‘Days of our Lives’ bij het begin van elke aflevering zegt: als zand in een zandloper, zo zijn de dagen van ons leven.

Je knippert met je ogen en ineens is er een week voorbij. We zullen de afgelopen week dan maar in een bericht proberen samen te vatten. Het vorige weekend was het Paasweekend, dus Rob had fijn drie dagen vrij. Goede Vrijdag viel nogal in het water, vrij letterlijk, want het was verschrikkelijk noodweer. Op Paaszondag zijn we in de botanische tuin in Clemson geweest. Daar was het heerlijk On Biltmore's front lawnweer en hebben we ons zelfs verbrand in de zon. We hadden Alexander natuurlijk ingesmeerd met een factor 50, dus die had nergens last van, behalve een mooi tintje achteraf!

Rob had afgelopen vrijdag ook een vrije dag genomen, zodat we op ons gemak naar Biltmore konden gaan. Onze jaarkaarten verlopen binnenkort, dus we wilden nog een keertje profiteren van een bezoek aan de mooie tuinen. We hadden gedacht dat het rustig zou zijn op een doordeweekse dag, maar niets was minder waar! Het puilde uit van de mensen die allemaal kwamen genieten van het Festival of TulipsFlowers. De azalea’s stonden nog net niet in bloei, maar in plaats daarvan stonden er overal tulpen. Het leek wel de Keukenhof. De zon scheen uitbundig en ja hoor… weer verbrand. Alex heeft er ook van genoten: de bonte kleurenpracht trekt echt zijn aandacht en andersom mag hij zich ook verheugen op de nodige complimentjes en af en toe een kneepje in been of arm. Menig Biltmore-bezoeker werpt behalve op de bloemen ook graag een blik in de kinderwagen.

Op zaterdag waren we uitgenodigd op een verjaardagsfeestje. De dochter van Pedro en Cathy, Reese, werd 3 jaar en hield een echt meisjesfeestje met als thema ‘prinsessen’. Het imposante huis was omgetoverd in prinsessenstijl en de uitgenodigde kinderen (maar liefst 35) waren verkleed als prins, prinses of ridder. De kinderen werden lekker beziggehouden terwijl de ouders onder genot van hapje en drankje de vrolijke boel stonden te bekijken. Jaja, bij Pedro thuis weten ze hoe je een feestje moet On Pedro's porchgeven. Het was weer een echt internationale bedoening met gasten van velerlei komaf: Belgisch en Filippijns (gastheer en -vrouw), Frans,  Duits, Guatamalaans, Canadees, Mexicaans, Engels en dan nog een paar zotte Hollanders natuurlijk. Alex was natuurlijk nog te klein om echt mee te doen, maar een aantal van de aanwezige meisjes kwam maar al te graag even naar hem kijken of aan hem zitten!

Op zondag waren we uitgenodigd bij Wim en Ann. Zij zijn onlangs vanuit Belgie ook in de buurt komen wonen en hadden net hun appartement betrokken. Ze zitten nu een fraaie loft in Greenville en hadden voor ons een heerlijke brunch bereid. Mmmm… dat was echt lekker en gezellig, bijna alsof we weer in Gent waren! Belgen weten toch echt wel hoe je gasten moet verwennen, hoor. Alex heeft zich de hele middag goed gedragen en heeft het appartement flink bestudeerd, en ook nog een poosje bij Ann op schoot geslapen.

Het weekend had helaas ook een verdrietig randje: Robs tante Els is, na een tijdje met haar gezondheid gesukkeld te hebben, op zaterdagmorgen overleden. Ze heeft een mooi leven gehad maar de laatste tijd ging het echt niet zo goed met haar. Hoewel de familie natuurlijk erg bedroefd is, is het voor Els zelf goed dat ze nu rust heeft.

Een actief baasje

It's weird, but I think I like it We merkten de laatste tijd dat Alexander niet meer zo tevreden was in de bouncer en de schommel heeft hij nooit interessant gevonden. Deze speeltjes bieden hem niet genoeg uitdaging, dus op de schommel was hij van begin af aan al niet zo tuk. De bouncer heeft sinds een week min of meer afgedaan. Alle mogelijkheden waren onderzocht en hij beheerste alle trucs die er in verstopt zaten. Was hij eerst ontzettend uitgelaten als hij in z’n wipstoel werd gezet, nu begon hij al na enkele minuten te mopperen. Kortom, het werd hoog tijd voor iets nieuws.

Als je maar vaak genoeg op de kinderafdelingen van warenhuizen komt, bij Babies R Us en grote broer Toys R Us, winkels als Baby Depot en USA Baby, dan kun je niet om dingen als de Exersaucer en de Jumperoo heen. Dit zijn zeer interactieve speeltjes waar de baby in zit en rond kan draaien en springen, nog voor hij kan lopen. Fisher Price heeft hier een mooie collectie van en we hadden al snel een leuke Jumperoo gevonden, uit de nieuwe reeks ‘Precious Planet’. We hebben geen idee of deze dingen in Europa ook te krijgen zijn, maar we hebben in ieder geval een filmpje gemaakt van Alexanders eerste minuutje in zijn nieuwe toestel. We krijgen de indruk dat het hem wel bevalt.

Met dank aan Dolly

Dolly Parton's Imagination LibraryEnige tijd geleden hoorden we van de Dolly Parton Imagination Library, een mooi initiatief opgezet door countryzangeres Dolly Parton. Dit initiatief stuurt elke maand een gratis boek naar kinderen onder de 5 jaar die hiervoor zijn aangemeld. We waren erg benieuwd hoe en of dit zou werken en toen Alexander geboren was, hebben we hem aangemeld voor deze ‘boekenclub’.

In 1996 kwam Dolly met het idee dat alle kinderen in haar thuisstaat Tennessee toegang zouden moeten hebben tot boeken, die ze samen met hun ouders kunnen lezen. Dit voorlezen aan jonge kinderen door de ouders is namelijk een eerste opzet naar een liefde voor boeken, lezen en daarmee leren. Ze vond dat alle kinderen, rijk of arm, die kans moesten krijgen. Wat begon als een klein initiatief in een deel van Tennessee vond al snel gehoor in de rest van de staat en daarbuiten, en voila, de Dolly Parton Imagination Library was geboren.

Een echte klassieker!Gisteren zat het eerste boekje dan eindelijk in de brievenbus, de klassieker ‘The Little Engine That Could’. Ik heb het direct aan Alex voorgelezen en met zijn grijpgrage handjes had hij het boekje al snel te pakken. Niet alleen dit boekje valt in de smaak, ook de vele andere boekjes die zijn eigen bibliotheekje inmiddels rijk is. Met die liefde voor boeken zit het dus wel snor!

Virusje?

Het komt niet vaak voor, maar vandaag was het zover: Alexander had een ‘sick day’. Vanmorgen vroeg begon hij flink over te geven en kwam alle melk er weer uit. Het arme ventje was behoorlijk uitgeput en viel daarna in slaap. Toen hij met honger wakker werd en gegeten had, leek het even goed te gaan, maar helaas kwam na 3 kwartier alsnog  een deel weer terug.

Na nog een poos geslapen te hebben en weer een rondje eten, ging het overgeven over in diarree. Och, het arme kind! Ondanks al het ongemak, bleef hij er redelijk vrolijk bij. Tussen het verschonen van de luiers door had hij voor ons toch een mooie lach over.

Gelukkig is het in de loop van de dag allemaal een stuk beter geworden en houdt hij nu alles weer gewoon binnen. Nu kunnen we hopelijk op zondag alsnog naar de botanische tuin in Belmont, NC wat we eigenlijk voor vandaag gepland hadden.

Een kort Amerikaantje

Deze zomer willen we, als alles goed gaat, een keer naar Nederland reizen voor een vakantie. Om Alexander mee het land uit te krijgen heeft hij een paspoort nodig. Hiervoor moesten we eerst geboortecertificaten aanvragen en daarvoor moesten we eerst de nodige tijd wachten tot er wat Amerikaanse bureaucratie was afgehandeld.

TGI Friday!Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover: we hadden alle papieren in huis en Rob had op internet al de nodige formulieren gevonden, uitgeprint en ingevuld. Het enige dat we nog nodig hadden waren een paar pasfoto’s en die konden we volgens onze informatie ter plaatse laten maken. Zodoende stonden we ’s morgens vroeg in het postkantoor van Spartanburg om daar het volgende bureaucratische proces in gang te zetten.

De dame aan het loket was, zoals wel eens vaker gebeurt, erg gecharmeerd van ons zoontje. Ze was erg vriendelijk en behulpzaam. De pasfoto’s stelden eerlijk gezegd niet zo veel voor. We hebben zelf wel eens betere foto’s van ons kind gemaakt! Rob moest Alex vasthouden voor een wit scherm, maar onze uk sliep en hoefde niet eens zijn ogen open te hebben voor de foto! Gelukkig deed hij net op dat moment zijn oogjes open en krijgt hij voor de komende vijf jaar een paspoort waar hij met een wel zeer slaperige blik op staat.

Nadat alle formaliteiten waren afgehandeld en we 100 dollar gedoneerd hadden aan de staat South Carolina, kregen we een statusnummer mee en hoeven we nog maar een week of zes te wachten tot er een paspoort in de brievenbus valt. Met het statusnummer kunnen we tussendoor checken hoe ver men er al mee is. Al met al een vrij pijnloos proces, mits je maar op voorhand goed leest wat je allemaal nodig hebt. Nu nog een Nederlands paspoort…

Een suikeroom op bezoek

Alex and Chretien Toevalligerwijs is, net als vorig jaar in maart, Chretien bij ons op bezoek. En net zoals vorig jaar is een congres in onze ‘buurt’ de reden van zijn trip. Vorig jaar was het een conferentie in Florida, deze keer was hij zelfs nog iets dichterbij, namelijk in Atlanta. Met een huurauto was Chretien na 3 uurtjes rijden in Boiling Springs. Jammergenoeg heeft het de eerste dag van zijn bezoek aan een stuk geregend en moesten we ons amuseren met een paar gehuurde dvds en natuurlijk ons eigen topvermaakje, Alexander.

Op zondag was het gelukkig weer droog en zijn we een dagje naar Asheville geweest. We zijn de toeristische route gereden over highway 176, via Hendersonville waar we een, inmiddels traditioneel, bezoek aan het Black Bear Cafe hebben afgelegd. Eenmaal in Asheville is het heerlijk weer voor een Family portrait at the Flying Frog barwandeling door het stadscentrum.

Van een collega heeft Rob gehoord dat er een leuke gallerie is met werk van lokale kunstenaars. De uitgezette route die we lopen, de Woolworth walk, komt hier al snel langs. Er is inderdaad veel leuk werk te zien en Chretien koopt er een wel heel bijzondere snijplank. We zijn benieuwd of hij daar als hij weer thuis is zijn groenten en fruit op durft te snijden. Later op de middag eten we iets op een terrasje waar de zwangere serveerster geen genoeg kan krijgen van onze kleine knul.

Op maandag maken we er een winkeldagje van. Chretien kan niet terug naar Nederland zonder hier de nodige jurkjes voor zijn petekindje Serena te kopen. Bij de nieuw ontdekte Burlington Coat Factory vinden we een enorme schat aan kinderkleertjes. Jammer dat we dit maanden gelegen niet al ontdekt hebben… aan de andere kant misschien maar beter ook.

Op dinsdag zijn we in Greenville te vinden. Het Reedy River Falls Park ligt er schitterend bij, vol bloesem en met een woest stromende waterval. De overvloedige waterval van de afgelopen tijd komt dit park echt ten goede. Het is lekker weer om wat rond te kuieren en foto’s te knippen met ons ‘nieuwe’ toestel, een oude Canon die we van mijn ouders cadeau hebben gekregen. Chretien’s bezoek zit er dan al weer op en op woensdagmorgen vertrekt hij, tegelijk met Rob, richting Atlanta. De tijd vliegt!