Project patio: stap ?

Het natte beton is inmiddels al flink lichter geworden

We kunnen inmiddels wel stellen dat we een beetje uitlopen met de bouw van onze patio. Wat een klus van 5 dagen had moeten worden, duurt inmiddels al bijna 4 weken. Het weer heeft voor het nodige uitstel gezorgd, waardoor alle werkers van hun schema raakten en nu gebeurt alles met grote intervallen. Vorige week vrijdag heeft de elektricien alle bedrading voor zover mogelijk klaar gemaakt en de betonmensen hebben 1.20m nieuw beton gestort. Het oppervlak van de patio is nu 18,5 vierkante meter, of 14×14 voet.

Opa en oma arriveren op Paaszondag en kunnen volgende week ‘meegenieten’ van de voltooiing van de patio!

Rondom de borders wordt eerst gegraven en later vandaag beton gestort

Ondanks dat de schermen er nog in moeten, kunnen we toch wel buiten zitten. Het dak houdt al veel zonlicht tegen zodat je niet direct in de zon kijkt als je in de achtertuin zit. Maar volgende week zou het geheel dan toch af moeten raken: de plafondventilator erin, lampjes, de gemotoriseerde schermen… tja, dat is toch net even mooier.

Vandaag wordt er ook gewerkt maar dat heeft met de patio niet zo vreselijk veel te maken. Er liggen borders in de tuin en die krijgen vandaag een sjieke betonnen sierrand. Om me heen wordt momenteel druk gegraven en zoals te verwachten is het een prachtige rommel, lekker modderig door de regen van gisteren. Maar verbeteringen aan je huis komen met puin en troep, en als het goed is, is deze klus vandaag geklaard en ziet het er vanavond heel mooi uit.

Advertenties

Madam gaat onder het mes

Tegen onze verwachtingen in is Nova vandaag toch ‘goedgekeurd’ voor haar ingreep morgen! De albuterol heeft in de afgelopen 24 uur goed werk verricht en het hoesten aanmerkelijk verbeterd, zodat haar longen goed klonken en er geen zorgen hoeven te zijn. Morgenvroeg om 6.30 moeten we ter plaatse zijn. Vrienden hebben aangeboden om op Alex te passen terwijl we daar zijn, dus dat is alvast een zorg minder. We zullen morgen een update plaatsen zodra dat lukt.

In eerste instantie ziet ze het nog wel zitten

Update: Het was dinsdag al vroeg dag, want we moesten ons om 6.30 melden bij de Ambulante Zorg. Nova was als tweede aan de beurt en dus moesten we vroeg aan de bak. Om 5.40 ging de wekker; we hadden alles al zoveel mogelijk klaargezet zodat we vlot de deur uit konden. Om 6 uur ’s morgens stond Alex bij buren voor de deur. Alex vond het reuze leuk en was zodoende klaarwakker. Ook Nova was uitgeslapen en ze keek met belangstelling toe hoe broerlief werd afgezet.

Al voor half zeven waren we bij de Ambulante Zorg, maar we kenden het nog van de vorige keer en hoefden niet te zoeken, dus alles ging vlot. Rond 10 voor 7 lag Nova in het ziekenhuisbed en het circus kwam op gang. Bloeddruk meten, temperatuur, gewicht, controlevragen, de hele santekraam. De procedure werd vanuit diverse standpunten met ons doorgenomen, met de verpleging, met de anesthesie en de KNO arts zelf. Nova begon goedgemutst aan het proces maar naarmate de tijd vorderde, kreeg ze duidelijk bedenkingen. Toen het eenmaal tijd was om onder het mes te gaan, snikte ze zielig en wilde ze niks liever dan eten en naar huis toe. Ach gossie.

De ingreep zou ongeveer 20 minuten duren maar dat werd een beetje langer. Later hoorden we dat dat niet aan de arts lag, maar dat men veel moeite had gehad om het infuus aan te leggen. Nova is nog zo klein en ze konden nauwelijks een ader vinden. We zagen dan ook dat ze wel een keer of 8 geprikt hadden voordat het gelukt was (Nova’s handen en armpjes zitten vandaag dan ook onder de blauwe plekken). Dat de neusamandelen zijn weggehaald bleek een goede stap, de arts zei dat ze gigantisch waren en hij was danig onder de indruk. Ook haar keelamandelen zijn erg groot, zei hij al, maar ze is nog erg klein om die ook nog eens weg te halen.

Bijkomen gaat niet vanzelf

Toen de narcose begon uit te werken, mochten we Nova weer zien. Bij mama op schoot mocht ze verder wakker worden. De verwachting was dat dat 20 minuten zou duren; in plaats daarvan werd het meer dan een uur. Op den duur kreeg ze een zuurstofmaskertje op om het proces wat te bespoedigen, maar zelfs dat hielp niet erg. Van het ene op het andere moment was ze dan toch bij haar positieven en begon ze te drinken. Ze had morfine gekregen dus over pijn hoorden we nog niks. Het infuus zat nog wel in haar arm en daar was ze niet zo happy mee. Het was dan ook een hele opluchting toen dat eenmaal werd verwijderd.

Tegen half elf mochten we dan toch eindelijk naar huis. Nova leek wakker en goedgeluimd. In de auto viel ze al weer snel in slaap en eenmaal thuis heeft ze nog tot 14.00 op de bank liggen slapen! Dat zijn we niet gewend van onze meid. Eenmaal wakker hebben we samen een film gekeken en daarna is ze gaan spelen. Met behulp van een pijnstiller ging, en gaat, het haar heel goed. De grootste uitdaging zal zijn dat ze zich voorlopig een beetje koest moet houden, wat ook niet makkelijk is als je broer je voortdurend uitdaagt. Gelukkig is het weer allemaal achter de rug en nu hopen we maar dat het op lange termijn positieve gevolgen heeft.

Peuterpraat en Kleuterklets #35

Vrolijke praatjes van onze twee boeven.

Terwijl we vandaag afwachten of Nova wordt goedgekeurd voor haar ingreep morgen, hebben we iets vrolijks om de tijd door te komen. Rond de middag hebben we een afspraak bij de KNO arts, die moet beslissen of haar verkoudheid en hoest reden zijn om de geplande operatie uit te stellen of niet. Bovendien regent het vandaag dat het giet, dus we kunnen wel iets grappigs gebruiken!

Alex hoort het nummer Thunderstruck van AC/DC voor de eerste keer. Bij het horen van het kenmerkende stemgeluid van de zanger zegt hij:
“I think a baby sings this song.”

Het mooie van vijf zijn, is dat je op een willekeurig moment je hand tegen je oor houdt en de volgende zakelijke mededeling doet:
“I’m getting a call from Batman.”

Een wonderlijk compliment:
“Mom, you’re as soft as a cornflake!”

Nova, na een bad:
“My hair is wet. I want new hair.”

Op weg naar Toys R Us zucht Alex:
“I wish everything was one dollar. Then we wouldn’t have to pay two dollars.”

Na het zien van de Lego Movie is Alex helemaal hoteldebotel van het verhasl en de figuurtjes. We proberen een relatief goedkope set te bemachtigen bij de speelgoedwinkel, maar helaas, deze heeft ze niet. Het filiaal in Greenville heeft ze wel, dus we vragen Ann of ze voor ons wil kijken. En met succes, want later volgt het bericht dat ze is geslaagd.
“Alex, de mama van Hugo heeft Cloud Cuckoo Land voor je gevonden. Ze zal het aan de papa van Hugo geven en die geeft het dan weer aan jouw papa. Het duurt nog een paar dagen, maar Emmett is onderweg, ok?”
Alex is zeer verheugd. Een poosje later merkt hij op:
“We really need to ask Hugo if he wants to come and play.”
“De mama van Hugo gaat de Lego meegeven aan zijn papa en zijn papa werkt bij jouw papa. Het komt echt wel goed Alex.”
Als Rob ’s avonds uit zijn werk komt, is Alex bijzonder blij om hem te zien.
“Dad, did you see de papa van Hugo today?”
We leggen uit dat de papa van Hugo op zakenreis is en binnenkort weer terugkomt. Alex geeft echter niet op.
“Dad, are you going back to work after dinner?”

“Mama, I love you to the end of the earth and then I will still love you!”

Alex heeft zeer hoge testresultaten gehaald op school. Trots:
“I’m as smart as a cow.”

Alex wil graag kip bij zijn avondeten. Mama legt een lapje in de pan en bakt. Alex is tevreden.
“Thank you, mom. That’s so very kind of you.”

Nova heeft slecht gegeten dus twee tellen nadat we van tafel zijn, wrijft ze al over haar buikje.
“I hungwy.”
“Tja Nova, dan had je beter moeten eten. Je mag nog een stukje komkommer, of aardbeien of een wortel.”
“Wottel!”
Het klinkt heel enthousiast; mama is enigszins verbaasd. Zodra er een wortel wordt geschrapt, corrigeert Nova:
“No, THAT one.” (Ze wijst naar een doos paaschocolade, verpakt in een doos in de vorm van een wortel…)

Nova heeft de wortel toch opgegeten. Ze komt vragen om een tweede.
“Wottel gone! It’s in my billen.”

Nova zingt het liedje ‘Baby’ van Justin Bieber. Alex denkt daar het zijne van.
“That song is already extinct. Last week it went to the doctor and the doctor just couldn’t help it anymore, so it died.”

Het is bijna 9 uur ’s avonds en Nova komt uit haar bed geslopen. Als ze naast papa en mama staat, probeert ze ons voor de gek te houden:
“Good morning mommy and daddy!”

Nova zing het themanummer van de film Madagascar:
“I like to moon it, moon it.”

We kijken naar een programma over een trein met diner arrangement. Alex:
“Mostly I like chicken and french fries and ketchup. My dream come true is McDonalds.”

Nova laat een flinke wind en moet er heel hard om lachen.
Alex: “Ewww! That’s stinky!”
Nova: “I’m not stinky, I’m a princess!”

Alex, met nogmaals een wonderlijk compliment:
“Mommy, I love you as much as a cow loves another cow!”

De kinderen zijn in de speelkamer. We horen Nova ineens hard huilen. Alex komt twee tellen later naar buiten rennen.
“Wat is er gebeurd, Alex? Weet jij waarom Nova huilt?”
“I didn’t do it!”
“Dus jij hebt je zusje geen pijn gedaan?”
“Nee, umm… a little bat was flying around and landed in Nova’s hair and that is why she is sad.”

Alex, enigszins beteuterd: “I’m only 3 humans long.”

Alex is met zijn vieze schoenen door het huis gerend om naar de brievenbus te gaan. Als mama hier naar vraagt, beweert hij het volgende:
“I did not run with my vieze schoenen door het huis. I went through the yard and sprong over the fence and that’s how I got here.”

Papa en mama zitten Games of Thrones te kijken als de kindjes naar bed zijn. Op het moment dat Brienne of Tarth een gevecht aangaat met drie mannen (en het zeer overtuigend wint), duikt Nova van achter de bank op:
“Chop, chop, chop. That’s not nice!”

Alex komt zijn beklag doen.
“Nova picked the wooden blocks out of the closet without asking! Can she please have them?”

Nova is in de speeltuin bij McDonalds. Sommige dingen zijn nog net een beetje hoog en dan heeft ze een zetje nodig. Als het zover is, roept ze:
“Help me! Help me!”
Bij gebrek aan directe respons probeert ze een alternatief:
“Ayuda me!”(= Spaans voor ‘help mij’)