Songfestival

Een keer per jaar is het groot feest als het songfestival weer op televisie is. Veel mensen vinden het verschrikkelijk, maar wij moeten altijd weer vreselijk lachen om de vele camp, kitsch en beroerde engelse accenten. We maken ons allang niet meer druk om de politieke spelletjes die er gespeeld worden, maar liggen gewoon in een deuk om de eindeloze parade van ‘sterren’ die over elkaar heen struikelen om het meest op te vallen. Dit jaar had Griekenland zoals vanouds een gezellige bijdrage en ook Alex kon het wel waarderen, zoals blijkt uit onderstaand filmpje.

Dankzij het internet kunnen wij het songfestival op verschillende plaatsen bekijken. We hebben de computer aan de tv gekoppeld en alles dus mooi in breedbeeld kunnen zien!

Zwarte weduwe

Zwarte Weduwe

Iedereen is wel bekend met de term ‘zwarte weduwe’. Het wordt vaak gezegd als beschrijving van vrouwen die verschillende echtgenoten om zeep helpen, maar ook in meer metaforische zin, bijvoorbeeld voor een type vliegtuig, een achtbaan en een bekende stripfiguur. In Nederland is Florrie Rost-Van Tonningen, echtgenote van een NSB-voorman, ook bekend als de Zwarte Weduwe.

De term verwijst naar een type spin die wereldwijd voorkomt, maar die vooral in warmere gebieden te vinden is. Het vrouwtje van de Latrodectus mactans is beduidend groter dan haar echtgenoot en deze laatste heeft in het ‘huwelijk’ niet bijster veel inspraak.

Deze beestjes houden van warm weer

Ik ben er al vaak voor gewaarschuwd en ik ben er altijd bedachtzaam op, maar vandaag zat er dan toch echt een exemplaar op onze drempel. Eenvoudig te herkennen en een absolute gruwel voor iemand die panisch is voor spinnen. Maar nog groter dan mijn angst voor deze kruipers, is de schrik dat Alex, die vrolijk aan het spelen was en totaal geen angst kent, door dit beestje gebeten zou worden, met zeer onplezierige gevolgen. Een welgemikte stoelpoot deed het insect even in elkaar kruipen, net lang genoeg om naar binnen te spurten en de spuitbus met gif te halen. Daarna heb ik er flink op los gespoten en Alex kwam inderdaad op het tafereel af. Hij begon al over de drempel heen te klauteren om te zien wat er allemaal loos was. Een uur later staat het kippenvel nog op mijn lijf, maar de wereld is in ieder geval weer een zwarte weduwe armer.

Ballenjongen

Alex heeft tot op heden nog maar erg weinig belangstelling voor de televisie (gelukkig maar!), maar nu Roland Garros begonnen is, vindt hij het best interessant om even een poosje naar tennis te kijken. Hij klapt braaf als er een punt wordt gemaakt en doet net alsof hij zelf ook met een racket slaat. Ineens loopt hij weer volop met ballen te sjouwen en we hebben een paar plastic rackets gehaald waarmee hij al druk in de weer is geweest. Wie weet, in 2026 of zo, staat hij zelf op Roland Garros!

Van au naar wauw

De eerste "oorlogswond"

De dag begon vandaag een beetje anders dan we gepland hadden. In onze voorbereidingen voor een tripje naar Biltmore, gleed Alex uit in de douche terwijl hij zijn vinger in het doucheputje had gestoken. Door zijn val schraapte hij een flink stuk vel van zijn ringvinger en dat bloedde als een rund. Alle huidlagen waren weg en we zaten naar een groot gat te kijken. Alex wist niet wat hem overkwam en we mochten er ook niet aankomen, dus zo goed en kwaad als het kon hebben we een lapje om zijn hand gehouden en zijn we naar de eerste hulp gesneld.

Gelukkig was er geen kip en konden we snel bij een verpleegster en dokter terecht. Het zag er allemaal lelijk uit maar gelukkig viel het uiteindelijk mee. Een tetanusprik had hij een maand geleden nog gehad, de wond werd schoongemaakt en afgeplakt met een speciale pleister waarvan we nog een stapeltje hebben meegekregen. De komende 5 dagen moeten we de boel goed verzorgen en dan komt alles weer goed. Geen hechtingen dus, maar de dokter waarschuwde al dat die dag in de toekomst nog wel komt.

Een taveerne in Antler Hill Village

Na van de schrik bekomen te zijn, zagen we geen reden om niet alsnog naar Biltmore te rijden. We zijn hier weliswaar anderhalve week geleden nog geweest, maar dit weekend werd het Antler Hill Village officieel geopend. Dit stuk hadden we nog niet eerder gezien en we hadden gehoord dat het voor kinderen erg leuk is. Dat was zeker niet gelogen, Alexander vond het daar prachtig. En het was ook echt heel mooi gemaakt, een soort minidorpje met oude landbouwwerktuigen, dieren, live muziek en ouderwetse spellen, dit alles fraai aangekleed in Biltmore stijl. Alex vond van alle dingen die hij gezien en gedaan heeft de met een touwtje aan elkaar verbonden conservenblikken nog wel het mooiste. Toen we hem hier eindelijk wegsleepten, zette hij het flink op een brullen om zijn ongenoegen duidelijk te maken!

Regenlaarzen

Toen we vorig jaar in Nederland waren, kreeg Alex van opa en oma een paar Jip en Janneke regenlaarsjes cadeau. Nu is Alex erg verzot op al zijn schoenen, dus hij sleept er heel wat mee af, zo ook met zijn laarsjes. Ze zijn nog wat aan de grote kant, maar na een fikse regenbui eerder deze week (er viel toen 37 millimeter in een paar uur tijd) vond ik het wel een goed moment om ze een keer uit te proberen.

Niet moe te krijgen

Toen mijn ouders hier net aankwamen, duurde het niet zo lang of ze moesten erkennen dat Alex een wel erg bezig kereltje is met genoeg energie om ons allemaal bezig te houden. Meestal blijft hij de hele dag doorstuiteren en daar word je af en toe best een beetje moe van. In het onderstaande filmpje weet Alex opa en oma goed bezig te houden voordat hij naar bed moet.

Voor de goede orde: dat waren precies 15 buitelingen.