Kerst 2012

Christmas tree 2012
Hoeveel cadeaus?!

Oooo… wat zijn de kindjes dit jaar braaf geweest! Althans, als we Santa mogen geloven. Want wat heeft de beste man een boel cadeaus voor ze onder de boom achtergelaten vannacht! Alex en Nova hadden er geen haast mee, Nova werd pas om 8.15 wakker en samen hebben we Alex om half 9 eindelijk een beetje wakker gekregen. Maar toen mama vertelde dat Santa was geweest, vloog hij naar beneden. Jawel hoor! Een heleboel pakjes! Het kostte wel een uur om alles uit te pakken, en minstens net zo lang om de rommel op te ruimen. Maar het is niet erg dat het buiten nat en somber is, we komen de dagen wel eventjes door!

(een filmpje voor de liefhebbers, het duurt 21 minuten)

Advertenties

Een groene kerst

Wanneer er geen sneeuw ligt, spreekt men wel van een groene kerst. Twee dagen geleden zijn we nog een keertje naar Conestee Park in Greenville gereden en daar zagen we dat we de groene kerst heel letterlijk mogen nemen: vanwege de ontzettend zachte winter zijn er al weer verschillende bomen en planten aan het uitlopen. In het filmpje kun je zien dat het op bepaalde plaatsen wat groenig is; dit is jong groen! Aan de bomen zie je fijne knopjes zitten, dus de natuur is helemaal in de war. Wie niet in de war zijn, zijn Alex en Nova. Die weten namelijk precies wat ze willen: de speeltuin! Lastig hoor, dat papa en mama eerst nog even willen wandelen…

Zwemmen bij laag water

De zwemlessen van Alex werken ver door, want Alex oefent ‘droog’ in de speelkamer en Nova doet hem hartstochtelijk na. Ze heeft van de lessen het een en ander onthouden, met name het stukje ‘alligator, alligator, one, two, three, alligator, alligator, jump to me’. Na ‘jump to me’ springen de kinderen tijdens de zwemles in het water; Nova daarentegen springt van een stoel af in je armen. Na verloop van tijd is het geduld voor het versje een beetje op en springt ze pardoes van de stoel, in het volste vertrouwen dat ze wordt opgevangen. Dat levert af en toe spannende momenten op, maar gelukkig gaat het nog steeds goed. Helaas hebben we vernomen dat het Swim Center waar Alex les heeft in het najaar zal sluiten, dus voor Nova zullen we een andere oplossing moeten zoeken als ze oud genoeg is!

Peuterpraat #24

Bro and sis being silly together
Alex en Nova wensen iedereen een Merry Christmas!

Men zegt altijd ‘vrolijk kerstfeest’ en ik kan me niks vrolijkers voorstellen dan de uitspraken van onze kleintjes. Vandaar een kerst-editie van Peuterpraat! Geniet van de tijd die je samen doorbrengt, ook al is het buiten misschien troosteloos. Je hebt elkaar en dat is eigenlijk alles wat telt. Fijne feestdagen!

Alex luistert niet zo goed en dan gebruikt mama de ‘een, twee, drie’-methode. Wanneer hij zijn handen moet gaan wassen en hij niet luistert, begint mama te tellen:
“Een…”
Nova: “Tee! Die!”

Tja, soms weten wij ook niet precies hoe hij erbij komt:
“Mommy, I love you in the morning. But I don’t love you in the darkness.”

Dat we het even weten:
“I vind chocolate milk heel lekker. If you drink my chocolate milk, I will be very mad.”

Alex zit in de auto. We staan bij een stoplicht en hij kijkt naar het passerende verkeer.
“A yellow car! Wat is DAT nou voor onzin?!”

Fijn om te weten:
“I will not hit you with a shovel, mommy.”

We zijn in de speelkamer. Alex gaat naast mama op de grond liggen. Zijn gezicht staat een beetje triest.
“Wat is er Alex? Is alles goed?”
“I’m sad.”
“Waarom ben je sad?”
“Because Nova made a poop en het stinkt.”

Bedtijd. Alex moet zijn tanden poetsen maar heeft duidelijk geen zin.
“I can’t do it mom. You do it.”
“Waarom kun je je tanden niet poetsen?”
“Mijn handen doen het niet meer. De battery is bijna leeg.”

We zijn in de speelkamer en Nova pakt iets van Alex af. Hij pakt het vervolgens terug en Nova gooit zichzelf in protest op de vloer.
Alex: “Oh! Dikke drama!”

Alex wil de houten blokken hebben, dus mama moet ze uit de kast halen. Er staat nogal wat ander speelgoed bovenop, dus er moet eerst e.e.a. verplaatst worden. Alex staat ongeduldig te roepen dat hij zijn houten blokken wil.
“Even geduld Alex, mama kan niet toveren.”
“Ik wel, ik kan wel toveren.”

Alex trekt een conclusie:
“Papa, ik ga heel slim zijn.”
“Oh ja?”
“Ja, want ik ga heel veel naar school!”

Alex leert over onregelmatige meervoudsvormen. In de auto husselt hij een aantal dingen door elkaar.
“One geese, two indians. One house, two towns.”
Mama: “One pig, two?
“Three!”

We kijken op Netflix welke aflevering van Diego we gaan kijken. Bij het browsen komt steeds een plaatje in beeld. Als Alex een plaatje ziet van een ijsbeer, zegt hij vastbesloten:
“That is a mooie Diego for me.”

Na het kerstfeest op school is Alex erg druk. Aan tafel maant papa hem om wat rustiger te doen.
“Alex, je bent te wild.”
“Ik ben niet wild!”
“Dat is erg brutaal, Alex.”
“Ik ben niet metaal!”

Na een reprimande:
“I AM luistering!”

Een speeltje is zoek, mama probeert het te vinden. Na een poosje geeft mama het zuchtend op.
“It’s ok mommy, we komen het wel een keertje tegen.”

Nova wenst iedereen een vrolijke kerst:
“Mimi tata!”

We staan al drie kwartier in de rij voor de kerstlichtjes op Roper Mountain. Alex merkt nuchter op:
“It looks like a drukke dag.”

We wandelen een eindje door het nieuw aangelegde stuk in onze wijk. Alex gaat liever naar de speeltuin:
“A playground is mooier for me than playing in the woods.”

Alex ziet een auto met een quad erachter.
“Hey! Een baby auto!”

Alex weet hoe je kerstcadeaus verzekert:
“Mama, I’m going to be very nice. I’m not going to bite, I’m not going to slaan, I’m going to share my toys with Nova, I’m going to share my playdoh with Nova, I’m not going to be naughty. I love you so so much!”

Kwaad

Amerika is, zoals bij velen bekend, het land van de onbegrensde mogelijkheden. Vaak is dat iets positiefs, maar helaas kan het ook helemaal de verkeerde kant op gaan. Vandaag is zo’n dag, want terwijl ik dit schrijf probeert elke inwoner van dit land tevergeefs te begrijpen wat er vandaag is gebeurd. Een onbeschrijflijk gruwelijke en laffe daad die minstens 30 doden tot gevolg heeft, waaronder 20 zeer jonge kinderen.

In de loop van de ochtend ving ik per ongeluk twee minuten van het nieuws op, iets wonderlijks want meestal gaat de televisie overdag nauwelijks aan. Al snel begreep ik dat het om iets serieus ging; het was bij een basisschool en er was een verklaring van een getuige. Op dat moment was er sprake van vermoedelijk twee doden, maar er werd ook gezegd dat er ten minste 100 schoten gelost waren. Dan slaat direct je hart sneller en zakt de moed ver in je schoenen. Met afgrijzen volgde ik de berichtgeving die in vrij hoog tempo de huiskamer binnenkwam.

De verslaggevers van CNN kwamen nauwelijks uit hun woorden, de verbijstering klonk door in hun stemmen. Sommige reporters deden verslag met tranen in hun ogen. Na de middag kwam president Obama in beeld, een persconferentie waarin hij duidelijk aangeslagen zijn verdriet uitsprak en af en toe een traan moest wegvegen. Want ook hij voelt op dat moment wat elke ouder voelt: enorme verslagenheid en de machteloosheid dat zo’n onbeschrijflijk kwaad bestaat, een onmens die zo gruwelijk laag kan gaan dat hij zo veel jonge levens beeindigt. Je moet er niet aan denken wat de ouders van deze kinderen doormaken. Cadeaus die straks onder de boom blijven staan, jonge mensen die nooit zullen opgroeien. Hoe bestaat het?

Zoals meestal bij dit soort gruweldaden klinkt het ‘het is zo’n rustig plaatsje, er gebeurt anders nooit wat’ en ‘niemand zag het aankomen’. Dat wordt opgevolgd door ‘dit mag nooit meer gebeuren’ en ‘hoe kunnen we dit voorkomen?’. Dat is een heikel punt, want als je zoiets echt wilt aanpakken, zul je ervoor moeten zorgen dat mensen niet meer zo eenvoudig aan pistolen, geweren en ammunitie kunnen komen. Veel Amerikanen ervaren het echter als hun recht zich te mogen verdedigen. Maar ik denk dan, als niemand een geweer heeft, is dat toch ook niet nodig? Het zal een hele strijd zijn om de vergunningen rondom het verkrijgen en bezitten van wapens in dit land te veranderen. Het is zelfs niet ondenkbaar dat we nog zo’n afschuwelijke massamoord moeten verwerken voordat het zover is. Tot die tijd houden we onze kinderen extra stevig vast en denken we aan de ouders die dat na vandaag niet meer kunnen.

Wie is er klaar voor kerst?

De ene goedheiligman is geweest, de volgende lacht ons op elke straathoek toe. Aan kerst kun je niet ontsnappen in dit land: alle tuinen en huizen zijn versierd, de winkels staan vol met cadeaus en mensen die ze kopen, de kerstmuziek dreunt uit elke speaker die je tegenkomt. Als je niet van kerst houdt, zijn dit kwaaie tijden voor je.

Bij ons staat de boom al enkele weken, want traditioneel komt die tevoorschijn in het weekend volgend op Thanksgiving. De kinderen vinden het helemaal geweldig, zoals dat hoort, want ze weten dat als ze lief zijn, de kerstman over een poosje het nodige komt brengen. Ik sta toevallig op goede voet met Santa, dus ik weet dat het weer erg druk wordt onder de boom dit jaar.Nog even afwachten of Alex en Nova de komende weken engeltjes of bengeltjes zijn…

Een kersttraditie is de jaarlijkse kerstparade, waar drommen mensen op afkomen. We zijn er dit jaar voor het eerst naar toe geweest, met de juf van Alex samen. Miss Pam en Bella hadden het ook nog niet eerder gezien, dus we waren allemaal erg benieuwd wat er precies te zien was. We stonden in de buurt van het eindpunt, bij het treinstation van Spartanburg en het stond rijen dik. Met de kleintjes gingen we voor de meute zitten op de straat, zodat ze in ieder geval iets konden zien.

We moesten even geduld hebben voordat er iets te zien was, maar rond zeven uur kwam de politie voorop en de rest erachteraan. Het varieerde van rijk versierde wagens tot simpelweg bedrijfsauto’s die een bordje hadden opgehangen met een kerstwens erop. Er zaten ook drumbands tussen, soms nog flinke groepen die samen lekker veel herrie maakten. Al met al duurde het een goed uur voordat de hele stoet voorbij was. Weer een ervaring rijker!

Allemaal leuk

Here. I want to go here..
Kerst komt eraan, maar de sneeuw waarschijnlijk niet.

We hebben er een fantastisch en extra lang weekend opzitten, dus ik zal proberen het bijbehorende blogbericht een bijpassende stijl mee te geven. Allereerst moet ik het weer vermelden. Wat een on-ge-loof-lijk mooi weer voor het eerste weekend van december! Op zaterdag waren we met korte mouwen in de speeltuin, de lucht strak en blauw, 24 graden, simpelweg genieten van de zon en onze spelende kinderen. We hebben de rest van de dag wat boodschappen gedaan, want op zondag zouden we overdag weg zijn en ’s avonds kwam onze loge aan. En tegen die tijd moest alles wel een beetje in orde zijn natuurlijk.

Eens in de maand kunnen klanten van Bank of America op vertoon van hun bankpas gratis naar binnen bij EdVenture, het kindermuseum dat in Columbia ligt. Hier waren we een keertje eerder geweest, maar er was sindsdien weer erg veel veranderd, niet in de minste plaats Alex en Nova zelf! Nova kon bij het vorige bezoek nog nog niet eens lopen, dus voor haar was het pas echt feest. Samen met haar broer dook ze de ‘boerderij’ in, klom ze op de tractor, ze plukten samen perziken uit de bomen en verzamelden melk en eieren.

These kids know how to shop
Samen druk in de weer
Die gingen vervolgens naar de supermarkt, waar ze driftig in de weer waren met boodschappen doen en afrekenen. Bij de machines was erg veel veranderd sinds de vorige keer, er waren diverse nieuwe hoekjes bijgekomen en die moesten van onder tot boven bekeken worden. Het viel ons op hoe Alex en Nova al fijn samen kunnen spelen, vooral omdat Nova echt belangstelling vertoont voor auto’s en andere dingen met een motor erin. Later hebben ze pizza’s gebakken in het keukentje, in het bibliotheekje gespeeld, over het menselijk lichaam geleerd, muziek gemaakt en het winterdorpje bezocht, waar Alex de grootste lol had met het sneeuwballenkanon. Als bijzonder activiteit waren er verschillende korte voorstellingen waar een groep studenten (die vaker optraden als ensemble) relatief korte, bekende muziekstukken speelden die geschikt zijn voor kinderen. Wij zijn gaan kijken naar hun interpretatie van Peter en de Wolf. Het duurde ongeveer een kwartiertje en Nova zat zeer aandachtig te luisteren. Voor Alex duurde het net even te lang, al heeft hij zonder morren de hele voorstelling uitgezeten. In het filmpje kun je een stukje van de muziek beluisteren.

In de auto vielen de kinderen allebei in slaap, wat normaal niet zo handig is zo laat op de middag, maar in dit bijzondere geval niet zo heel erg. Mijn oom Rene, de jongere broer van mijn moeder, moest voor zaken in Charlotte zijn en kwam zodoende een nachtje bij ons logeren. Hij arriveerde in de duisternis, maar had desondanks het gevoel een film binnen te rijden. Dit werd de volgende ochtend bij daglicht nog eens versterkt. Het ging redelijk goed met de jetlag dus we hebben op maandag een pittig programma afgewerkt! Eerst even spieken bij Walmart: het gigantische van de winkel waarnemen en tevens een blik werpen op de afdeling diepvriesgroenten, uit zakelijke overwegingen.

As weird as it sounds, this is Alex and Nova with their great uncle
Zomaar een (oud)oom op bezoek, wie had dat gedacht!

In drie kwartier reden we verder door het glooiende landschap richting de bergen in North Carolina, waar we Chimney Rock bezochten. Dit blijft altijd een indrukwekkende bestemming, ongeacht het seizoen. De natuur is er puur en ruig, ondanks het feit dat het miniscule plaatsje commercieel wordt uitgebuit. Daar merk je op een maandag trouwens weinig van, de overige bezoekers kun je op een hand tellen.

Alex mocht nog een keertje naar de ‘gem mine’, een moderne variant op het goudzoeken. Je koopt een emmer zand en dat schep je beetje voor beetje in een zeef. De zeef hou je in stromend water en als je geluk hebt, komen er waardevolle stenen boven. Nou, geluk had Alex zeker, er zaten een paar aardige knotsen tussen, waaronder een vuistgroot stuk amethyst. Wat een joekel!

Looks who's peeking from the tree
Alex, Nova en Rene, meteen goede vrienden

Zoals bijna traditioneel het geval is, aten we bij het Old Rock Cafe een typisch Amerikaanse lunch en omdat het zulk mooi weer was, kon dat nog buiten op het terras ook. Op 3 december buiten lunchen in je korte mouwen, niet gek he? Met een goed gevulde maag konden we zodoende Chimney Rock op. Er is de laatste tijd hard gewerkt aan het vernieuwen van de paden op en rond de rots en dat was te zien. Het zag er allemaal fantastisch uit en de paden zijn minstens twee keer zo breed als voorheen. Helaas zijn nog niet alle werkzaamheden afgerond en was de wandeling naar de basis van Hickory Nut Falls afgesloten. Dat resulteerde in een gereduceerd toegangstarief en een aanpassing van de plannen. Met de lift zijn we naar de rots gegaan waaraan het plaatsje zijn naam ontleent, de mannen zijn via de nieuwe trappen weer afgedaald naar de parkeerplaats, mama met de kindjes terug met de lift. Nova vond het stampen in de tunnel maar wat leuk en de kinderen klauterden allebei, bovenop Chimney Rock, zonder enige angst op de grillige rotsen. Na de uitzichten bewonderd te hebben, zijn we een stukje teruggereden naar de lager gelegen parkeerplaats, waar het Woodland Adventure begint, de kinderwandeling die allebei de kleintjes nog gelopen hebben (Nova met een beetje hulp van papa). Toen we rond 16.00 uur terug reden naar huis, viel Nova binnen 10 tellen in slaap, haar eerste dutje van de dag, en ze had het wel verdiend. Ook Alex hield zijn ogen niet open en eenmaal thuis sliep hij verder op de bank.

Na een snelle en simpele maaltijd reden we naar Inman voor ons jaarlijkse bezoek aan Hollywild. De kerstlichtjesroute door het dierenpark is weer geopend en we waren om kwart over zes bij de poort. We konden zo doorrijden naar binnen, op dit vroege tijdstip was het nog lekker rustig en dat was een groot verschil met andere jaren, toen we tot wel een uur met de auto moesten aanschuiven om binnen te komen. Rene wist niet wat hij zag, een ontelbare hoeveelheid kerstlichtjes in elke denkbare vorm en dat tussen de wilde dieren. Zelfs naast de grote Amerikaanse auto’s is een Holsteiner nog een flink beest en we waren wijs genoeg om de ramen dicht te houden, zodat ze hun tong niet naar binnen konden steken op zoek naar een snack. Nova zat bij Rene op schoot te wijzen naar alle beesten, Alex was inmiddels ook weer wakker en lachte zich rot om wat hij allemaal zag. Het blijft elk jaar weer bijzonder! In het kerstdorp aan het eind stonden nog eens een heleboel dieren, die te gevaarlijk zijn om in de grote weide te laten loslopen. En eerlijk gezegd denk ik dat een watusi een behoorlijk kras en/of deuk in je auto kan maken, dus dat is misschien maar beter ook. Alex en Nova hebben de geitjes te eten gegeven, Nova kreeg er weer geen genoeg van en bleef zelfs de lege flesjes nog vol enthousiasme aan de dieren aanbieden. Op hetzelfde enthousiasme kon Santa niet rekenen; bij het zien van de beste man schudde ze driftig haar hoofd. Mooi niet!

Zo vloog de dag dus om en moest Rene weer terug naar Charlotte, want tenslotte moet er ook nog gewerkt worden deze week. Maar het was zeker erg bijzonder om elkaar op deze manier te zien en om de kinderen met hun oudoom te zien spelen. Afhankelijk van het succes van dit werkbezoek komt er wellicht nog een vervolg, dus wie weet zien we elkaar snel nog eens.