Dippy Doe maar niet

Bij Aquabest zitten verschillende attracties voor groot en klein, en omdat het zondag niet zo droog bleek te zijn als voorspeld zijn we daar eens naar toe gegaan voor een bezoek aan Dippy Doe. Dit is een overdekt speelpaleis voor grote en kleine kinderen en we hadden gedacht dat Alex zich daar mooi een paar uurtjes kon vermaken.

Met enig enthousiasme is hij naar binnen gegaan, maar dat enthousiasme verdween al snel. Om de een of andere reden vond hij er he-le-maal niks aan, kroop hij bij ons op schoot en pakte ons bij de hand en sleepte ons weer richting de uitgang. We hebben het een half uur geprobeerd maar het werd ons wel duidelijk dat we hem echt geen plezier deden door te blijven. Gelukkig waren ze bij de kassa erg begripvol en kregen we ons geld weer terug. Helaas, dat was geen succes.

We zijn ’s middags dan maar naar de kinderboerderij in Uden gereden. Het was inmiddels droog en zowaar zonnig en ook hier duurde het eventjes voordat Alex ontdooide. Hij had dan ook weer weinig geslapen en met een heel serieus gezicht zat hij alles te bekijken. Na een tijdje kwam hij dan toch los, iets wat ook in het speeltuintje duidelijk werd. Er was weer veel zand en toebehoren, dus meneertje was helemaal in zijn nopjes. We zijn bijna tot sluitingstijd gebleven!

Op maandag staat een bezoek aan de Efteling op het programma, het weer belooft dan in ieder geval droog te zijn. Nu maar hopen dat Alex er niet net zo over denkt als bij Dippy Doe vandaag.

Advertenties

Eindelijk Eindhoven

Het heeft even geduurd, maar inmiddels zijn we dan eindelijk in Nederland terecht gekomen. Het vliegen met Alex ging over het algemeen vrij goed, hij heeft zich het grootste deel van de tijd keurig gedragen! De vlucht van Atlanta naar Amsterdam zat tot de laatste stoel vol, dus we hadden veel minder plaats dan we gedacht hadden (vanwege de problemen de dag ervoor waren veel mensen omgeboekt en de nog lege stoelen dus gevuld). In plaats van een paar lege plaatsen naast ons hadden we dus een paar stevige kerels naast ons zitten, wat de toch al beperkte ruimte er niet veel beter op maakte.

Alex heeft onderweg nog geen 4 uur geslapen, dus we waren benieuwd hoe dat verder zou gaan als we eenmaal aan zouden komen. Het vliegtuig stond drie kwartier te vroeg al aan de grond en onze bagage, die de dag ervoor nog naar Detroit was gestuurd, zat samen met ons op dezelfde vlucht. Het duurde gelukkig ook geen eeuwigheid voor de koffers van de band kwamen rollen en daarna konden we door de douane en eindelijk naar de opa’s en oma’s.

Alex moest eens met z’n ogen knipperen want hij kende zijn grootouders natuurlijk wel, hij was alleen niet gewend om ze in 3D te zien! Maar het duurde niet lang of hij zat vrolijk bij ze op schoot en was de gangmaker van het gezelschap. Met z’n allen hebben we even koffie gedronken op het vliegveld en de kleine boef van top tot teen bestudeerd. Alex vond het allemaal prima en ook de Bob de Bouwer ballon die hij nog kreeg viel goed in de smaak.

Van het vliegveld was het richting Eindhoven en na een half uurtje rijden vielen de oogjes van Alex toch nog even dicht. Eenmaal aangekomen dook hij direct op het vele speelgoed dat voor hem klaarstond, alle grootouders hadden weer goed hun best gedaan om het nodige te verzamelen. De camera’s knipten er driftig op los en Alex brabbelde dat het een lieve lust was.

Toen opa en oma Meijel weer richting huis waren vertrokken, zijn we met Alex nog naar de speeltuin geweest. Het was in dezelfde speeltuin dat hij ruim een jaar geleden voor het eerst met zand heeft gespeeld en ook deze keer heeft hij zich weer prima met zand vermaakt. De vele schepjes die er lagen vond hij prachtig, wat hem betreft had hij 2 uur lang gegraven en zand verplaatst! Al voor het avondeten viel de kleine man uitgeput in slaap en het leek er even op dat hij al vroeg aan een lange nacht zou beginnen. Maar na drieenhalf uur zat hij ineens weer rechtop en vond hij het weer tijd om te spelen. Vroeg naar bed gaan zat er voor een zeer vermoeide papa en mama dus helaas niet in.

Een vloek op vliegen

Het komen en gaan naar het gebied waar we wonen is niet echt iets dat doorgaans vlekkeloos verloopt. De natuur gooit nog wel eens roet in het eten (soms letterlijk) en ook deze keer is het weer prijs. Vanmorgen stonden we om 11.00 op het vliegveld, zijn met veel moeite ingecheckt en gekeurd en vol verwachting hoe het met Alex zou gaan en zijn tweede vlucht naar Europa.

Om 12.44 zouden we vertrekken, maar rond 12.30 begonnen de eerste sombere berichten. Wegens slecht weer in Atlanta werd de vlucht uitgesteld naar 14.15. Hier kwam later nog eens 20 minuten bij, en nog eens 20 minuten. Plotseling moesten we heel snel instappen omdat we dan toch toestemming hadden gekregen voor vertrek. Daar zaten we dan, gepropt in het kleine en overvolle vliegtuig. Te wachten. En wachten. En wachten. Want we zaten dan wel, maar de piloot kreeg steeds te horen dat het vertrek opnieuw werd uitgesteld. Tot overmaat van ramp bleek er opeens een technisch mankement te zijn, reden we terug naar de gate en moesten we weer uitstappen. Het bleek nog erg onzeker of we nog wel naar Atlanta konden vliegen vandaag.

Bij de balie zijn we gaan informeren naar onze opties, want inmiddels was het duidelijk dat we onze aansluitende vlucht naar Amsterdam niet zouden halen. We hadden de mogelijkheid om een dag later te vertrekken, of te wachten of de vlucht naar Atlanta alsnog zou gaan (geen garanties) maar dan vast komen te zitten in Atlanta omdat de late vlucht naar Amsterdam was volgeboekt, of proberen via een andere stad toch naar Amsterdam te vliegen. Maar helaas, vluchten naar Amsterdam waren er genoeg, maar geen mogelijkheden om in de overstapplaatsen te komen. Onze enige optie was de wachtlijst voor een vlucht naar Detroit, die om 18.30 zou vertrekken. Die zat in principe vol, maar als er iemand niet zou komen opdagen, konden we die stoelen krijgen.

Natuurlijk hadden wij weer het ‘geluk’ dat iedereen braaf aanwezig was en nadat we extra lang mochten wachten (want ook deze vlucht was vertraagd), konden we huiswaarts keren. Dat wil zeggen, nadat we onze tickets alsnog hadden omgeboekt naar de vlucht van donderdag. We moesten ook onze koffers nog even ophalen, en dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Na een half uurtje wachten bleken onze koffers nergens te vinden te zijn en men vermoedt dat ze alsnog naar Detroit zijn vertrokken. Het is dus maar hopen dat die in Amsterdam terecht komen en dat we ze daar dan terug kunnen vinden.

Het enige positieve aan vandaag waren de vele complimenten die we mochten ontvangen over Alex. Iedereen vond dat we een heel lief zoontje hebben dat zich keurig gedroeg ondanks het lange wachten en de saaie omgeving. Tja. Hopelijk is hij morgen weer zo braaf.

Tornado?

Over enkele uren begint onze reis naar Nederland en uitgerekend nu krijgen we te maken met noodweer. We zaten net naar buiten te kijken naar de lucht die constant verlicht werd door onweer, zonder de donderslagen. Op dat moment belde de buurvrouw om ons te waarschuwen dat we tot 3 uur vannacht onder een ‘tornado watch’ vallen, dus kans op een tornado. Dat verklaarde voor ons ook veel, want zo’n vreemd verschijnsel hadden we nog niet eerder gezien. Op het filmpje kun je zien hoe het tekeer gaat.

Baby #2, week 16

16 weken alweer!

De tijd vliegt en onze allerkleinste spruit is al weer ruim 16 weken onderweg. Met de reis naar Nederland in het verschiet waren we erg benieuwd of we met een tweede jongetje of misschien een meisje te maken hebben, want dat zou betekenen dat we misschien al wat kleertjes in de juiste kleur zouden kunnen meebrengen.

Vandaag was het tijd voor een routine controle en ze hadden ons gezegd dat, als het niet te druk was, we een korte echo konden doen om het geslacht te bepalen. Welnu, we hadden geluk en het was inderdaad niet zo druk vanmorgen. Een tweede vereiste was natuurlijk dat de baby wilde meewerken, en laat die kleine uk nou net prins(prinses?)heerlijk liggen te slapen. Het kostte dus wat moeite om de juiste hoek te vinden maar uiteindelijk konden we toch met 90% zekerheid vaststellen om welke kleur het gaat.

De rest zag er ook goed uit, een mooi gezond kindje met een hartslag van 156bpm, prachtige beelden van het hartje, de diverse botten in armen en benen, altijd prachtig om te zien en opnieuw een geruststelling dat het nog steeds goed gaat. De kleine laat al flink van zich horen met schoppen en stoten, het is er eentje met stevige beenspieren! Je zou dus denken dat het een jongen is? Maar nee hoor, het is een meisje!

Rockster in de dop

Een paar maanden geleden hebben we al eens een filmpje op de blog gezet van Alex die zijn danskunsten laat zien. Sindsdien is hij weer veel danspassen rijker geworden en zijn zijn dansjes een stuk ingewikkelder geworden dan simpel rondjes draaien. Het maakt niet zo veel uit welke muziek je laat horen, als het een beetje vrolijk is, hopt hij al snel door de kamer en bovendien heeft hij geen rust totdat iedereen staat mee te swingen. Ook gisteravond was het weer prijs op de klanken van zigeunerpunkband Gogol Bordello.

Gaan met die kraan

Genieten van de graafmachines

Voor wie van bouwwerkzaamheden houdt (en de grote machines die daarbij horen) zijn het op dit moment gouden tijden. Om ons heen wordt volop gebouwd en vandaag zijn ze begonnen de grond aan de overkant te bewerken. Met een kraan worden bomen omver gegooid en een bulldozer ruimt de boel mooi op en maakt alvast een begin met nivelleren en kleiner onkruid ruimen. Het geluid van zware motoren is de hele dag te horen en Alex vindt het maar wat mooi.

Vanmorgen vroeg al zijn we verderop in de straat gaan kijken en hoewel het allemaal vreselijk interessant is, is het ook wel een beetje eng. Als de grote bulldozer dichterbij komt, kruipt Alex voor de zekerheid achter mijn benen en piept dan om een hoekje zodat hij toch vooral niks mist. Maar inmiddels hoeven we de voordeur maar open te zetten om van al het gegraaf te genieten, want  het gebeurt op dit moment pal voor de deur. Blijkbaar moeten ook de laatste lots in de wijk eraan geloven en krijgen we, vroeg of laat, toch buren aan de overkant van de straat.