Peuterpraat #19

Onze vrolijke kletskous

Jaja, onze Alex is flink op dreef en zijn opmerkingen over de wereld om hem heen worden steeds interessanter. Genieten jullie nog een keertje mee?

Het smaakt Alex niet zo: “Deze keer zijn de mandarijntjes not so very lekker.”

Mama leest een bord voor dat naast de weg staat bij een kerk. “What a friend we have in Jesus.”
Alex vraagt: “Who is a friend of cheese, mom?”

We rijden in de auto in het noorden van Georgia. We besluiten naar een McDonalds te gaan zodat de kinderen een happy meal kunnen eten. Nova slaapt dus we gaan door de McDrive.
Alex: “I want to eat inside de donalds.”
Mama: “Nova slaapt, dus we eten in de auto.”
Alex: “No, I need to go inside.”
Mama: “We zullen het zo doen. Als Nova slaapt eten we in de auto en als ze wakker is gaan we naar binnen.”
Alex: “Nova!!! You need to wake up so I can eat in de donalds!!”
(ondanks verwoede pogingen bleef zuslief overigens toch slapen)

Alex eet een waterijsje. Nova heeft liever iets anders en omdat ze een lastige eter is, moeten we vaak nieuwe dingen proberen.
Alex: “What is Nova eating, mom?”
Mama: “Nova heeft een rice krispie treat.” (een snack van gepofte rijst)
Alex eet rustig zijn ijsje op en komt daarna naar mama toegesneld.
“I need a christmas treat too, mom! I need a christmas treat too!”

Aan het eind van de maaltijd heeft Alex geen trek meer in de dingen die nog op zijn bord liggen.
Alex: “I’m very full, mommy. Mijn buikje is vol.”
Mama: “Ok Alex. Wil je ook geen pudding?”
Alex: “I’m very full.”
Even later ziet hij zuslief meesmullen met de yoghurt van mama. Blijkbaar verandert Alex op slag van mening.
“Mama, mijn buik is a little bit empty. Daar past pudding.”

Nova zit aan tafel. Nadat ze eerst veel stampij gemaakt heeft om eten te krijgen, zit ze nu haar eten rondom zich op de grond te gooien. Mama is er niet erg over te spreken.
Mama: “Nova, ik ben heel boos op jou.”
Alex: “Me too. I’m very mad.”
Alex loopt vervolgens naar Nova toe en zegt bestraffend:
“Mama heeft net gestofzuigd!”

Etenstijd. Nova smijt zoals gebruikelijk met eten. Mama wordt er behoorlijk moe van en zucht. Alex kan haar gedachten mooi verwoorden:
“Nova, ik ben het helemaal beu!”

Etenstijd. Nova kiept haar bord om en graait en knijpt in haar maaltijd.
Alex: “Nova, je maakt er een puinhoop van!”

Alex heeft een levendige fantasie. Hij kondigt aan dat hij met Duck (een figuurtje uit een tekenfilm) op vakantie gaat.
Mama: “Waar ga je naar toe op vakantie?”
Alex: “Naar Bi-Lo.” (= een lokale supermarkt)

Alex wijst naar zijn elleboog. “Mama, hier is my elbow.”
Alex wijst naar zijn andere elleboog. “En hier is nog een elbow.”
Alex wijst naar zijn knie. “En hier is NOG een elbow!”

Alex ziet een foto van de oma van mama. Wat volgt is het gesprek hieronder:
“Who is that, mommy?”
“Dat is de oma van mama.”
“Where is he?”
“De oma van mama is er niet meer.”
“Waar is he naar toe?”
“De oma van mama is dood.”
“Why?”
“De oma van mama was heel oud.”
“Mijn oma niet. Mijn oma is nieuw. En heel mooi.”

Alex heeft een spin getekend.
“I made a spider! En this is his web.”
Hij denkt even na.
“We have to look on the computer!”
“Wat wil je op de computer doen?”
“I have to find the website!”

Advertenties

Zwemheld op sokken

De afgelopen weken heeft Alex met heel veel plezier zwemlessen gevolgd. Jammergenoeg zit het er al weer op. Alex heeft een soort diploma gekregen waarop staat wat hij allemaal geleerd heeft en dat is heel wat! Schoolslag, borstcrawl, rugslag, watertrappelen, voorwerpen uit het water vissen en van de duikplank springen. Dat is toch al heel wat als je 3 bent. Natuurlijk kan Alex nog niet zelfstandig in een groot bad zwemmen, daarvoor moet hij nog wel een beetje meer oefenen. Gelukkig bestaat die mogelijkheid, in de maand september gaan we verder met lessen, twee keer per week. Onze knul kan niet wachten! We zijn heel
benieuwd of hij aan het eind van de volgende serie met iets meer lef van de duikplank af durft. Maar ook al gaat Alex voetje voor voetje naar het eind van de plank, als hij uit het water komt, vliegt hij meteen weer terug voor nog een sprong!

Een weekendje in de Smoky Mountains

Op 13 mei van dit jaar zag de tweede telg van Wim en Ann, Lucie, het levenslicht in Spartanburg Regional Hospital. Die dag (en nacht) pasten wij op hun oudste, de kleine Hugo en hoewel een simpel ‘dankjewel’ volstaan had, overrompelden Wim en Ann ons met het aanbod ons als dank te trakteren op een paar dagen in een chalet in de bergen. Dit weekend was het halsoverkop zo ver en na een haastige planning vertrokken we vrijdagmiddag naar Blairsville in het noorden van Georgia.

Geen afwasmachine dit weekend, hoe gaan we dat overleven?

Na een rit van een krappe drie uur kwamen we aan bij de Chocolate Moose, een chalet met 4 slaapkamers en 2 badkamers, een flinke keuken, eetkamer en buitendek met schommel, schommelstoelen, zithoek en jacuzzi. Het was kortom echt afzien daar, zo ver van alle moderne gemakken verwijderd… Toen Wim en Ann met kinderen en oma (de moeder van Ann is op dit moment op bezoek) arriveerden, had Alex al gekozen welke kamer ‘van hem’ was. Rond 19.00 zaten we allemaal om de tafel voor ons eerste maal en toosten we op een feestelijk weekend ter ere van de kleine Lucie (die overigens al weer bijna drie maanden oud is – wat vliegt de tijd). Voordat we nog maar aan tafel zaten, had Alex zijn nieuwe ‘oma’ al geadopteerd, iets wat makkelijk te begrijpen is als je plotseling zo’n hartelijke grootmoeder te leen krijgt.

Bepaald niet lelijk hier

De kinderen hadden de grootste lol en Alex was erg gelukkig met de jacuzzi, waar hij in totaal drie keer in heeft gezeten. Nova op haar beurt kreeg geen genoeg van de schommelbank, dat was haar geliefde stekje. De eerste avond maakten we plannen voor de zaterdag: ’s morgens een wandeling in Vogel State Park en ’s middags naar een wijnproeverij en eventueel, als het zo uitkwam, konden we nog naar een modeltreinenmuseum dat in de buurt was. We waren zo wijs geweest om Alex op voorhand niets te vertellen, want als je op vakantie bent weet je immers niet precies hoe je dagen gaan uitpakken.

Na een stevig ontbijt reden we zaterdagmorgen in een minuut of 10 naar Vogel State Park, een flink natuurgebied met heel wat recreatiemogelijkheden. De Smoky Mountains deden hun naam eer aan deze ochtend, want de beroemde mist hing erom heen en het is deze mist die ervoor zorgt dat het lijkt of de bergen roken. In de loop van de ochtend trok de mist op en bij elke bocht rond het meer waar we wandelden, werd de lucht blauwer en het uitzicht fraaier. De kinderen vermaakten zich prima met stenen in het water gooien (iets wat Alex aan Hugo geleerd heeft dit weekend – of zijn ouders daar ook blij mee zijn is zeer de vraag) en liepen hun korte beentjes moe op de ca. 1 mijl rond het water. In de buurt van de parkeerplaats werd Alex plots gestoken door een wesp, iets wat terecht dikke tranen opleverde. Het laatste stukje hebben we hem gedragen en terug bij de auto zijn been verzorgd. Het bezoekerscentrum had een middeltje tegen insectenbeten en in mama’s tas zat nog een pleister van Cars. Na de nodige kussen en knuffels en een zakje troostchips, reden we terug naar het chalet voor de lunch.

Hoe krijg je een peuter en een kleuter enthousiast?

Even voor 14.00 stonden we bij het treinmuseum. Hoewel, echt een museum was het niet, het was een volslagen uit de hand gelopen hobby die zoveel bekijks trok dat het nu min of meer werd uitgebaat. De hobbyist in kwestie, een heer van ruim in de 80, vertelde hoe het geheel tot stand was gekomen. Als kleine jongen droomde hij al van een grote treinbaan en toen hij 70 was, was het eindelijk zover. Toen we na zijn uitleg naar de ruimte werden gebracht, waren we inderdaad zeer onder de indruk. De beste man had, met hulp, vele replica’s gemaakt van bekende plaatsen in Georgia en ook enkele uit North Carolina (bijvoorbeeld Biltmore House). Je kon overal tussendoor lopen en je verbazen over de eindeloze details waar duidelijk met veel liefde en plezier aan gewerkt was. Alex vond het natuurlijk adembenemend en wilde absoluut niet meer weg, maar ook Hugo vond het prachtig. Hij stond te klappen en springen als er weer een treintje voorbij kwam en alleen dat al was de vrijwillige bijdragen (ten goede komend aan lokale goede doelen) meer dan waard. Voor Alex was een het mooie troost voor de wespenbeet die heus wel pijn deed. Nova en Lucie hebben alles gemist, want zij waren beide in diepe rust.

Wijntje, kaasje, zonnetje, helemaal top

Van de treintjes was het een stukje rijden naar een wijnproeverij waar witte wijnen werden gemaakt. Gezamenlijk probeerden we een flesje en het was heerlijk zitten onder de druivenranken met een fris glaasje in de hand, een lekker kaasje op tafel, prachtig uitzicht op de bergen, af en toe een licht briesje, goed gezelschap en het gegiechel van de spelende kinderen. Als je dan nog geen vakantiegevoel krijgt, weet ik het ook niet meer. Op de weg terug naar de Chocolate Moose pikten we wat boodschappen mee voor een barbecue op het dek. Het was er ’s avonds fantastisch weer voor en na het eten waren de kinderen helemaal uitgeteld.

Dat de kleinsten erg moe waren, bleek op zondagochtend wel, want we waren pas om 8 uur op. Bij ons is dat het equivalent van ‘heel lang uitslapen’. Ontbijten en vervolgens de auto’s weer inruimen en helaas weer gedag zeggen tegen ons vrolijke verblijf in Blairsville. Voor de zondag hadden we gekozen voor het bekijken van de Tallulah Gorge in Tallulah Falls in Georgia. Het was nog wel zo’n vijf kwartier rijden omdat het grotendeels over binnenwegen moest, maar het was wel een erg fraaie rit. Het was flink slingeren door de bergen en dat leverde op den duur een probleem op: Alex gooide zijn hele ontbijt er weer uit en dat op de ochtend dat hij 3 boterhammen en een potje yoghurt had gegeten. Het was om die reden dat we Wim en Ann kwijtraakten (het idee was dat wij hen zouden volgen). Gelukkig hadden we het adres van onze bestemming in onze telefoon geprogrammeerd en hoefden we maar te luisteren naar de GPS, dus wat kon er mis gaan?

Ook mooi, maar bepaald geen Tallulah Gorge

Welnu, een hele hoop dus. Het ging een hele poos goed, totdat we volgens de GPS ergens naar rechts moesten waar geen rechts was. Vervolgens werden we de bossen ingestuurd, een grindpad op, kwamen we bij een gesloten hek en we slingerden heel steil naar beneden op een weggetje waar je absoluut niet kon omdraaien. Natuurlijk was de telefoonontvangst nihil, dus niet alleen hadden we aan de GPS niet veel meer, het was ook bijzonder moeilijk om te communiceren met de andere helft van het gezelschap. Toen we bij de kampeerplaats aankwamen, waar wij dachten wel door te kunnen rijden naar het bezoekerscentrum van het park, stonden we aan de rand van het Yonah meer, in Tugalo park, zo stond op een bord te lezen. Er konden misschien 10 kampeerders staan en het was duidelijk niet waar we moesten zijn. Mondjesmaat kregen we uit het andere kamp wat sms’jes binnen met een adres dat we moesten inprogrammeren, een dame aan het meer vertelde hoe we terug moesten komen bij de hoofdweg en uiteindelijk hadden we weer voldoende bereik om het Tallulah Gorge park te bereiken. Daar bleek natuurlijk dat we entreegeld contant moesten betalen, terwijl we geen cent bij ons hadden en de dichtstbijzijnde pinautomaat lag bijna 10 km verderop bij een pompstation, wat best lastig is als je tank bijna leeg is. Uiteindelijk is Wim ons komen redden, want anders hadden we daar nu waarschijnlijk nog gestaan.

Met enige vertraging begonnen we dus aan onze wandeling door de spectaculaire Tallulah Gorge, een kloof van 2 mijl (3.2 km) lang en 1000 voet (ruim 300 meter) diep.  De uitzichten waren bijzonder mooi en dankzij een warme, heldere dag konden we ook ver kijken. In de diepte zagen we verschillende hangbruggen die onderdeel waren van diverse wandelingen in het gebied rond de kloof. Om helemaal af te dalen naar de bodem van de kloof moest je niet minder dan 630 traptreden af (en niet geheel onbelangrijk, daarna weer terug op) dus we hebben ons beperkt tot de best begaanbare stukken met zicht op de bovenkant van de Gorge. Wim, Ann en Rob zijn het eerste deel van de trappen afgegaan, een slordige 350 traptreden en dat is  best even puffen als het 30 graden is.

Na het bewonderen van het natuurschoon was het inmiddels al bijna half vier en gezien de lange terugreis tijd om afscheid te nemen. Via een pompstation en een McDonalds zijn we tegen 19.00 weer thuis aangekomen. Een heerlijk weekend dat veel te snel om was, maar het geeft ons zeker nieuwe ideeen voor bestemmingen in de toekomst. Dank aan Wim en Ann, het was super!

Zwembad-pret

Alex vindt zijn zwemlessen niet alleen geweldig leuk, hij neemt het ook bijzonder serieus. Toen de derde les gisteren wegens onweer wederom niet doorging, wilde hij zijn zwemkleren niet uittrekken en er dan maar in slapen als in een pyjama. En ons tripje naar de bergen dit weekend kon alleen zijn goedkeuring wegdragen op voorwaarde dat er geen lessen gemist zouden worden. Bij deze wat beelden van Alex in het Swim Center.

Waterrat

Alex let goed op wat de juf zegt

Het is niet hetzelfde als leren lopen of een eerste woordje, maar toch, als je kind naar zijn eerste zwemles gaat, besef je maar weer eens hoe groot hij al wordt, hoe veel hij kan en wat hij snel en makkelijk leert. Vorig jaar ging Alex nog steeds mokkend naar het zwembad, dit jaar heeft hij er reuze lol in en krijgen we hem er nauwelijks uit. En al snel zei hij tegen ons: “I want to learn how to swim!”

We gingen gauw op zoek naar een plaats waar hij op zwemles kon, want iedereen die wel eens met jonge kinderen te maken heeft, weet dat ze heel snel van mening veranderen. Maar helaas, het kon niet eerder dan 6 augustus, alles zat al volgeboekt. Dat was ruim een maand geleden, maar toen gisteren de eerste les was, stond Alex nog steeds te popelen van ongeduld. Zijn mening was helemaal niet veranderd, sterker nog, dankzij al het zwemmen en synchroon duiken op televisie tijdens de Olympische Spelen was zijn wens alleen maar vuriger geworden.

Wat was het dus een deceptie dat de eerste les niet doorging! Arme Alex, daar stond hij dan, in zijn zwembroek en vol ongeduld om het water in te gaan. Maar buiten onweerde het en om veiligheidsredenen wordt er tijdens onweer niet gezwommen. In plaats daarvan mocht hij naar een film kijken over veiligheid in het water, iets wat toch wel bij de cursus hoorde, maar als je 3 bent en niks liever wilt dan het bad in is dat mooi flink balen.

Gelukkig was er vanavond geen wolkje aan de lucht en we waren op tijd bij het Spartanburg Swim Center. Alex roetsjte van links naar rechts en stuiterde in het rond terwijl we wachtten op 18:45. Samen met vier andere kindjes ging hij samen met een badmeester en badjuffrouw eindelijk naar het water toe. Eerst op de rand zitten, spetteren met de benen, een duikbril op en daarna al snel, hop, kopje onder!

Alex heeft er enorm veel plezier in

De eerste les was vooral een speelse kennismaking met het water en erop gericht om de kinderen over hun schrik voor het ‘nat worden’ heen te helpen. Dus vaak even onder water zodat ze niet meer bang zijn om een paar druppels in hun snoet te krijgen. Alex deed het ongelooflijk goed, helemaal nergens bang voor, aandachtig luisteren en steeds mooi meedoen, een droomstudent. Het eerste begin van de schoolslag werd ook al gemaakt en tot twee keer toe moest hij van de badjuf naar de badmeester toe ‘zwemmen’, waarbij hij heel eventjes zelf in het water lag.

We hebben met veel plezier gekeken en zijn heel benieuwd hoe Alex zich verder ontwikkelt in het water. Als hij zo door blijft gaan als vandaag, kunnen we alvast met een scheef oog naar de zomerspelen van 2024 kijken.

Missen

Wij missen hen ook

Een dialoog met Alex die niet in de Peuterpraat stond, maar wel degelijk met enige regelmaat plaatsvindt, is de volgende:

Het is bedtijd en Alex zit vol verhalen.
“I need to go to the airport, I go to opa en oma. En I bring a koffer.”
“Wat ga je meenemen in de koffer?”
“Eh… a little bit rijst… and chicken… en ketchup.”
“Moet je geen kleertjes meenemen als je op reis gaat?”
“Ja, a little bit kleertjes. En three shovels. En Thomas en Brewster en Irving en Spencer en Salty.” (dat zijn treintjes)
Alex denkt nog even na.
“Opa en oma need to find me on the airport. I stay with opa en oma in a bed. Opa en oma build a bed for me. En I share my eat with opa en oma. I bring spoons. Nova blijft bij papa en mama en Alex bij opa en oma. En daarna gaat Alex weer naar huis.”

Dit gesprek, en vele variaties daarop, hebben we de laatste tijd vaak moeten voeren. Laatst was ik de auto aan het stofzuigen en stond zijn stoel naar voren geschoven. Verheugd concludeerde Alex: “Opa en oma komen!”, omdat hij nog goed wist dat zij steeds op de achterbank zaten. Wanneer hij boos is, mokt hij: “I go to my other home!” (waarmee hij het huis van opa en oma bedoelt). Het houdt hem bezig dat opa en oma ver weg wonen. Als hij vraagt waar de Olympische Spelen zijn en we vertellen hem dat het in Londen is, ‘vlakbij opa en oma’, verwacht hij zijn grootouders elk moment op televisie te kunnen zien. En soms kan het niet duidelijker: “I miss opa en oma.”

Het mag duidelijk zijn: Alex mist zijn grootouders. Allevier. Hij weet dat ze een bed voor hem hebben. Hij weet dat je er met een vliegtuig naar toe kan. Hij weet dat ze hem dolgraag zien. Maar hij snapt absoluut niet waarom het steeds zo lang moet duren. Het heeft dus drieenhalf jaar geduurd, maar nu zijn we op het punt dat we zijn verdriet om zijn ‘afwezige’ grootouders echt kunnen merken. En dat doet een moederhart pijn. Het zal nog wel even duren voordat hij begrijpt dat wij degenen zijn die ver weg wonen en waarom dat zo is. Tot die tijd put hij gelukkig enige troost uit het feit dat hij omringd is met speelgoed en kleding van zijn grootouders en dat ze op die manier toch altijd dichtbij hem zijn.