Strak in het pak

Het is al weer een jaar of 6 geleden dat we voor Rob voor het laatst een pak hebben gekocht. Nu hij al een dik jaar met Alexander rondsjouwt, kan hij goed merken dat zijn schouders iets breder zijn geworden en de jasjes van zijn beide kostuums zodoende te strak om de armen zitten.

Op televisie zien we geregeld reclames voorbij komen van Joseph A. Banks, een zaak die gespecialiseerd is in kostuums en overhemden. Dat was niks teveel gezegd: toen we vanmiddag eens gingen kijken, hadden ze inderdaad een mooie verzameling in de winkel hangen. Waar we ook benieuwd naar waren was of de aanbiedingen, die ze altijd zeggen te hebben, echt bestonden. Het lijkt namelijk te mooi om waar te zijn.

De verkoper wist van wanten en heeft Rob opgemeten. Zo wisten we precies de goede maat en konden gaan zoeken naar verschillende kleuren en de belangrijke vraag: wel of geen streepje. Uiteindelijk hebben we drie pakken gekozen, een marineblauw, een grijs en een antracietgrijs met een streepje erin. Je kreeg vandaag drie pakken voor de prijs van een en het maakte verder niet uit welk pak je koos.

Omdat we nu toch bezig waren, hebben we maar meteen twee overhemden erbij gekocht en twee nieuwe dassen. Onze verkoper was in een gulle bui en liet ons die ook hebben voor half geld. Zelfs de kosten voor het inkorten van de broeken vielen reuze mee: 8 dollar per stuk. We zijn heel benieuwd hoe het er allemaal uitziet als we later deze week de kostuums kunnen gaan ophalen.

Omdat we van deze pakkenparade (nog) geen foto’s hebben, bij deze enkele filmpjes van Alex om de boel wat aan te kleden.

Ziek

Elke ouder maakt het ongetwijfeld vaak genoeg mee, maar de eerste keer dat je kind echt ziek is, is toch echt erg akelig. Alex was vorig weekend al geveld door het Noro-virus dat momenteel veel slachtoffers maakt in South Carolina en nog maar net bekomen kreeg hij er nog onbekende ziekte overheen. Het Noro-virus was een typisch maag-darm-virus dat na een dag of twee wel weer over gaat. Maar toen Alex op maadag nog steeds ziek was, hebben we maar eens contact opgenomen met de kinderartsenpraktijk.

Bij gebrek aan flinke koorts hoefden we niet langs te komen en moesten we er vooral op letten dat Alex genoeg vocht binnenkreeg. Het waren nog wat naweeen van Noro. Moest het tegen woensdag nog steeds niet beter zijn, dan werd het tijd om eens bij de dokter langs te gaan.

De diarree en het overgeven waren inmiddels allang verleden tijd, maar Alex was nog steeds lamlendig. Onze druktemaker wilde alleen maar de hele dag tegen je aan liggen, met een enkele opleving tussendoor. Nog steeds geen koorts, wel verhoging. Af en toe at hij een hapje maar zorgwekkender was dat hij steeds minder dronk.

Op donderdag begon het echt problematisch te worden. Alex gloeide helemaal en tot overmaat van ramp was de batterij van de thermometer leeg. Rob zat in Houston en de auto stond in Charlotte, dus dat maakte het ook lastig om bij de dokter te komen. Volgens de kinderartsenpraktijk was het niet zo erg als hij niet at, zolang hij maar genoeg vocht binnenkreeg. Maar dat was nu net het hele eieren eten, Alex dronk nauwelijks. Alles kwam uit de kast, elk vruchtensapje dat we in huis hadden, melk, water en spa rood. Hij moest er allemaal niks van hebben. Op enkele slokjes appelsap in de ochtend na, dronk hij op donderdag helemaal niks. Hij hield zijn lippen stijf op elkaar, schudde ‘nee’ als je met een flesje in de buurt kwam en hield zijn handen voor zijn gezicht. Probeer daar maar eens een beker water in te krijgen.

’s Avonds was het zo dramatisch dat er alleen onder dwang, onder hevig protest en met een pipet enkele millilitertjes water in zijn mond gedruppeld konden worden. Alex voelde zich duidelijk ellendig en ook zonder de thermometer was wel duidelijk dat hij nu flinke koorts had. Na overleg met de ziekenhuis kwamen we tot de conclusie dat Alex opgenomen moest worden. Voordat ik Vicki belde om te vragen of ze met me meeging, checkte ik nog een keer de luier: hoera, Alex had geplast! Met de pipet kreeg ik er nog wat water in en ik besloot voor optie B te gaan: als het rond 3.00 niet beter met Alex ging, moest hij alsnog naar het ziekenhuis.

Na een lange, onrustige nacht begon Alex dan toch weer enkele slokjes water te drinken, niet verschrikkelijk veel, een kleine 100 ml over de hele nacht. Maar het begin was gemaakt. Zodra de kinderartsenpraktijk vrijdagmorgen open ging, heb ik direct gebeld om een afspraak te maken. Rond half tien zaten we bij dokter Lucy. Die zag dat het kleine keeltje van Alex vuurrood was, en dat verklaarde waarom hij niet wilde drinken: het deed gewoon verschrikkelijk zeer. Dat nam niet weg dat hij nog steeds dringend vocht tot zich moest nemen en de dokter adviseerde zoete thee. Dat wil zeggen, ijsthee met veel suiker, zoals dat hier in het zuiden van Amerika veel gedronken wordt. Alex had inmiddels een temperatuur van een dikke 40 graden, dus we hoopten maar dat het zou werken.

En warempel! De hele dag heeft Alex teugjes thee gedronken! Wat een geweldig gezicht om je kind weer te zien opknappen. Natuurlijk had de Motrin (kinder-ibuprofen) daar ook mee te maken, een geneesmiddel waar hij veel beter op reageerde dan de Tylenol (kinder-acetaminofen) die we tot dan toe gebruikten. De koorts ging in de loop van vrijdag nog diverse keren flink de hoogte in en ook ’s nachts hebben we nog wat warme uurtjes gekend, maar gelukkig dronk Alex flink van de thee en ook gewoon water. Vrijdagavond kwam Daniel een ovenschotel brengen die Vicki gemaakt had, zodat we ons over het eten geen zorgen hoefden te maken. Wat een superhelden zijn het toch!

Tweede helft

Op donderdag moet Rob een halve dag werken, dus we blijven een beetje in en om het huis. Sjraar heeft nog het nodige te klussen, dus daar is dan mooi de tijd voor. ’s Avonds zijn we uitgenodigd voor een dineetje bij onze vrienden Daniel en Vicki.Vicki heeft heerlijk gekookt en het smaakt prima! Ook Alex smult mee. Hij is bovendien blij om zijn vriendinnetje Emma weer eens te zien. Emma is onder de indruk van Alexanders vorderingen. Ze merkt op dat hij al heel hard kan lopen en haar misschien zelfs nog wel kan inhalen. Na het eten wil Emma graag dat Riek haar een boekje voorleest. Dat is natuurlijk een engelstalig boekje, dus Riek heeft haar Engels even flink kunnen oppoetsen.

Met de groeten uit Chimney Rock

Op vrijdag gaan we een dagje naar het in North Carolina gelegen Chimney Rock. Hier zijn ze het vorige jaar ook geweest, maar toen is de beroemde rots niet beklommen. Deze keer bekijken we de woeste rivier en gaan daarna de berg op. Het is zeer rustig en ook de toegangsprijs is verlaagd. Vanwege sneeuw en ijs zijn de wandelpaden niet toegankelijk en krijgen we korting. We zijn de enige bezoekers en kunnen dus ongestoord foto’s maken en alles bekijken. Het is een schitterende dag, heerlijk weer en een prachtige blauwe lucht. Je kunt een heel eind weg kijken. Alexander dribbelt van links naar rechts. Riek vindt het maar eng om hem zo dicht bij de rand te zien! Ook op Chimney Rock zelf stuitert hij vrolijk rond. Al die grote stenen zijn erg interessant! In de souvenirwinkel nemen we nog wat snuisterijen mee en opa past er een heel grappige hoed, die hij niet koopt (maar we hebben er gelukkig wel een foto van).

Op weg naar huis eten we een ijsje bij Bru’sters, het eerste ijsje van het jaar. Ook Alex krijgt er eentje en hij zit er heerlijk mee te knoeien. Iedereen krijgt van hem een hapje, hij vindt het niet erg om te delen. Qua eten heeft hij niet zo’n beste dag, het zijn steeds maar muizenhapjes die hij binnenkrijgt. Gewoon geen honger? Maar ’s avonds krijgt de kleine boef ineens diarree en dat duurt de hele nacht en zaterdag voort. Hij is er een beetje ellendig van. Steeds als hij een beetje eet, komt het er niet veel later al weer uit. Tot overmaat van ramp begint hij dan ook nog over te geven. Nee, echt geen lolletje. ’s Avonds zit de wasmachine vol met kleine kleertjes. Gelukkig is hij op zondagmorgen weer helemaal fit, net op tijd om opa en oma uit te zwaaien. Want de week is al weer om en het bezoek loopt op z’n eind. Een hele fijne week, die om is gevlogen. Hopelijk kunnen we het heel snel nog een keer over doen.

Bij de beesten af

In de Riverbanks Zoo

Op woensdag is het mooi, open weer, lekker zonnig en een goede dag om er op uit te trekken. We rijden naar de dierentuin in Columbia, de Riverbanks Zoo and Botanical Garden. Een heerlijke dag om buiten te zijn, ook al waait er een geniepige koude wind. Alex slaapt de hele heenweg in de auto, want hij was om 5.30 al wakker. Tegen de tijd dat we in de dierentuin zijn, is hij uitgerust en klaar om flink rond te stappen.

Voor ons is het al weer het vierde of vijfde bezoek aan deze zoo, dus we beginnen de weg al aardig te kennen. Op deze doordeweekse dag is er geen mens, er loopt maar een handjevol bezoekers rond. Er staat dus nergens iemand in de weg en we kunnen alles goed zien. Alex leeft zich lekker uit en rent van links naar rechts. Behalve de dieren komt hij nog een heleboel andere interessante dingen tegen die even onderzocht moeten worden. Pas om een uur of drie valt hij uitgeput in slaap, waardoor hij het ritje met de trein, van de botanische tuin terug naar de zoo, helemaal mist. Gelukkig was hij op de weg naar boven wel wakker.

Op weg naar huis pikken we in Columbia nog een koffietje mee bij Starbucks en terug in Spartanburg eten we een lekker hapje bij Thai Taste. Jazeker, u leest het goed, Riek en Sjraar hebben vanavond gegeten in een Thais restaurant. En de borden gingen helemaal leeg, dus waarschijnlijk smaakte het niet eens zo verkeerd.

Kleine klusser

Samen met oma in het peuterhoekje

Op maandag zijn we eens naar de plaatselijke Gamma gereden om daar wat inkopen te doen. Speciaal voor opa hebben we wat klusjes laten liggen, zodat hij zich, behalve met Alex, ook nog een beetje kan amuseren met Amerikaans gereedschap. Bovendien zijn er klusjes die je beter aan een professional kunt overlaten.

Op maandagmiddag hadden we nog een paar uurtjes over en zijn we nog een keertje terug gegaan naar Monkey Joe’s, waar Alex een dikke maand geleden zijn eerste verjaardag heeft gevierd. Opnieuw heeft hij zich uitgeleefd op de springkussens en in het peuterhoekje. Alex wist nog goed hoe alles werkte en kon niet wachten om op de opblaasbare kastelen te kruipen.

Samen komen we er wel uit

Opa en oma waren onder de indruk van zijn energie en gebrek aan slaap. Je zou denken dat een hummeltje dat zo druk is de hele dag wel vaker een dutje zou doen, maar Alexander vond een half uurtje slapen wel weer voldoende. Toen opa en oma hem ’s avonds een badje hadden gegeven, viel hij dan ook als een blok in slaap en heeft hij tot 6.30 doorgeslapen. De hele nacht in zijn eigen bed!

Op dinsdag moest papa gaan werken, dus een mooie gelegenheid voor opa om te klussen. Alex helpt maar al te graag, dus hij heeft weer heel wat afgesjouwd in de garage. En het resultaat mag er zijn, want het ziet er nu een stuk opgeruimder uit!

Daar zijn ze dan

Alex laat oma zijn schildpad zien

De ellende rondom de sneeuw lijkt vandaag, maandag, al weer een lange tijd geleden. Toch was het nog maar zaterdag dat Rob met zijn ouders uit Atlanta kwam rijden, een rit van een dikke 5 uur vanwege een lange file die al in Georgia begon. De verwachte aankomsttijd werd dus bijgesteld naar 14.00. Tegen de tijd dat de rode Pontiac de oprit opkwam, was de sneeuw al weer voor een groot deel verdwenen en was het moeilijk voor te stellen dat er een halve dag geleden zo veel problemen door veroorzaakt werden.

Alexander moest er eens twee tellen naar kijken maar zat al snel bij opa en oma op schoot. Ze hadden voor hem een ballon van Thomas de Trein meegenomen, en daar maak je natuurlijk snel vrienden mee. Toen na de lunch de koffers open gingen en daar het ene na het andere cadeau uit kwam, was het natuurlijk dubbel feest. Bovendien waren de koffers zelf ook reuze interessant: je kunt fijn met de ritsen spelen en er zelf in gaan zitten!

In de loop van de dag heeft Alex zijn opa en oma al zijn speeltjes laten zien, in de speelkamer en elders in het huis. Toen we ’s avonds in de supermarkt stonden, kreeg hij zelfs nog een paar nieuwe speeltjes erbij. Het leek wel of hij al weer jarig was!

Inmiddels zijn de logees al weer twee nachtjes in Hotel Hanssen en al aardig gewend aan de nieuwe tijdzone. Op zondag zijn we bij de hobbywinkel geweest, in de botanische tuin, hebben we lekker geluncht bij Panera en zijn daarna nog even doorgereden naar het outlet centrum in Gaffney. Jaja, opa en oma hebben een druk programma deze week.

Op wat buien op maandagmorgen na ziet het er voor deze week eigenlijk best mooi uit. Open en zonnig weer en geen neerslag meer. Laten we hopen dat de weermannen het deze keer goed hebben en niet weer met een onverwachte sneeuwstorm op de proppen komen.

Winter

De vorige sneeuw is nog maar net weg!

Het is een winter met hoofdletters dit jaar, want al voor de derde keer valt er flink wat sneeuw in South Carolina. Sinds het om een uur of drie begon te vallen, is het helemaal wit buiten. Er ligt na enkele uren al meer dan de vorige twee sneeuwstormen bij elkaar. De televisie bericht achter elkaar door dat je echt de straat niet moet opgaan, omdat de wegen zeer gevaarlijk zijn.

Maar… Rob is toch aan de lange rit naar Atlanta begonnen. Zijn ouders zijn daar gestrand op het vliegveld omdat hun aansluitende vlucht naar Greenville geannuleerd is. Arme Rob, vanmorgen is hij nog uit Atlanta komen rijden van een zakenbezoek en nu is hij al weer terug. We zullen wel zien of het wel verstandig is om ook nog terug naar huis te komen, of dat hij beter weer kan overnachten in Atlanta. Wordt vervolgd!

Zo'n dikke laag is ongehoord in dit deel van het land

UPDATE: Na 3 uur rijden heeft Rob nog een goede 70 mijl te gaan tot het vliegveld. Het sneeuwt nog steeds en het is niet meer te doen om ook nog eens 4 tot 5 uur terug te rijden. Het is dus verstandiger om in Atlanta te blijven overnachten. Alex zal nog een nachtje langer op zijn opa en oma moeten wachten.

UPDATE 2: Terwijl Rob op weg was naar Atlanta heb ik alvast een hotelkamer in de buurt van het vliegveld geboekt. Gelukkig maar, want er zijn ruim 1100 vluchten geannuleerd en veel mensen zijn onverwacht op zoek naar een slaapplaats. Het is verschrikkelijk druk in het hotel! Rob is doodmoe van het ingespannen rijden en Sjraar en Riek natuurlijk van een lange reis met complicaties. Maar iedereen is veilig en dat is uiteindelijk het belangrijkste. De sneeuw zorgt voor veel overlast, maar eerlijk is eerlijk, de wereld is vanmorgen adembenemend mooi!

UPDATE 3: Terwijl Rob en zijn ouders onderweg zijn, met een verwachte aankomsttijd van 12.00 – 12.30, vermaakt Alexander zich met de verse sneeuw. Opa hoopt al dat ze vanmiddag nog samen een sneeuwpop kunnen maken.