Het schooljaar zit erop!

Een heel jaar hard gewerkt voor zijn diploma!

Ik denk dat in Nederland de schoolbanken nog een paar weken gevuld blijven, maar hier is het gedaan met school. Het eerste schooljaar van Alex, zijn Pre-K jaar, zit erop en vanmorgen is hij ‘afgestudeerd’. Tijdens een informele ceremonie, waarbij de kinderen overigens wel in een zogenaamde ‘cap’ en ‘gown’ verschenen, hebben Alex en zijn klasgenoten laten zien wat ze het afgelopen jaar allemaal geleerd hebben. Natuurlijk hebben we het allemaal vastgelegd, wat nog niet eenvoudig is als je helemaal in de verkeerde hoek zit en je kind in de meest ongelukkige positie staat om te filmen. Maar goed, we hebben ons best gedaan en hopelijk krijg je toch een beetje een idee wat zich heeft afgespeeld.

Alex heeft overigens gemengde gevoelens over de vakantie. Hij gaat zijn juffen en klasgenootjes zeker missen en hij kijkt nu al reikhalzend uit naar Kindergarten, het eerste officiele leerjaar (Pre-K is iets vrijwilligs) en tevens het begin van lange schooldagen, elke dag van half 8 tot 2 en ongetwijfeld met heel wat meer huiswerk dan dit jaar het geval is geweest. Deze mama gaat tijdens de zomervakantie nog eens extra genieten van haar kleine man, die ineens niet meer zo klein is. Maar o, wat zijn we trots op hem!

Voorlezen

Onze kinderen zijn dol op boeken en elke avond moet er absoluut voorgelezen worden voor het slapen gaan. Als mama niet snel genoeg is, begint Alex dan maar zelf. Een favoriet boek is dat van Pete the Cat en Alex heeft het al zo vaak gehoord dat hij zijn zusje het boek helemaal zelf kan voorlezen!

Slip ’n slide

Zo gaat het achter elkaar door…

De zomer is misschien nog niet officieel begonnen, maar toch al enige tijd in volle gang. We hebben de lente maar heel even gezien, het ging al snel van midden twintig naar in de dertig en op een verdwaalde dag na kijken we iedere dag hoe het kwik de 34 haalt. Uitstekend weer voor waterpret dus. Bij een sportwinkel in de buurt heb ik een zogenaamde Slip ’n Slide gevonden, een soort waterglijbaan die je in het gras legt. Je koppelt de tuinslang eraan en tadaah… dikke pret. De kinderen vinden het in ieder geval prachtig!

Een jaar geleden…

IMG_4268_resizeVandaag is het precies een jaar geleden dat een noodlottig ongeval het leven van heel veel mensen op z’n kop zette. Voor zo veel mensen geldt dat ze die dag drie mensen hebben verloren en voor iedereen zal het zo zijn dat 19 mei voor altijd een beladen datum zal blijven. Iedereen weet nog wat hij op dat precieze moment aan het doen was, toen het verschrikkelijke nieuws zich begon te verspreiden. Voor veel mensen geldt dat ze nog altijd zoeken naar een uitleg, een reden, een verklaring. Ook voor ons is het nog een dagelijkse strijd om de zin te zien in dit voorval. Vooralsnog overheerst boosheid en onbegrip, leegte en gemis. Wie weet, in een verre toekomst, kunnen we ooit accepteren wat er is gebeurd. Niet vergeten of vergeven, slechts accepteren.

Al een jaar lang staan we er mee op en gaan we er mee naar bed. Het blijft door je hoofd spoken. Hoe heeft het zo verschrikkelijk mis kunnen gaan en waarom treft zoiets twee ontzettend lieve mensen en een onschuldig kind? Het is zo vreselijk oneerlijk. Als ik nu lees over verkeersongevallen, slaat de schrik me om het hart. Hoe herkenbaar zo’n plotseling verlies, ontwrichte gezinnen en families, en totale wanhoop. En die eeuwige vraag die blijft terugkomen: waarom?

Vandaag denken we aan Riek, Sjraar en Ize, net zoals elke dag. Vandaag denken we aan Moniek en Erik, Sanne en Robin. Net zoals elke dag. Vandaag denken we aan de families Daems en Hanssen, net zoals elke dag. En we denken aan de vele vrienden en buren, die iedereen zo gesteund hebben en dat nog altijd doen. Riek, Sjraar en Ize, voor altijd in onze harten.

Dans recitals

Vorig jaar in november is Nova gestart met balletlessen. Juf Lauren komt ervoor naar haar kinderdagverblijf, waar Nova elke ochtend enkele uurtjes naar toe gaat. Vanaf de eerste keer was het een grote hit, sterker nog, het is nog altijd Nova’s hoogtepunt van de week. Het is wonderlijk hoe goed de kleine dreumes al meedoet en de vele verschillende passen onthoudt en niet te vergeten, ook thuis opvoert. Ze heeft er reuze lol in en dat straalt er vanaf.

Hier is ze net over de schrik heen.

Na enige tijd werd Alex aangestoken door haar enthousiasme. Gevraagd wat voor een activiteit hij wilde doen nu dat de zwemlessen zijn komen te vervallen (het Swim Center is afgebroken nadat de gemeente geen subsidie meer wilde verlenen), koos hij direct voor dansles. Zo gezegd, zo gedaan. Elke dinsdagmiddag gaan we naar de dansstudio van juf Lauren waar hij een uur lang de grootste lol heeft samen met zo’n 7 andere kindjes.

Dit weekend hadden beide kinderen hun ‘dans recital’, een speciaal moment waarop ouders en andere belangstellenden mogen komen kijken wat hun kleintjes allemaal geleerd hebben de afgelopen tijd. Voor Nova was dit op vrijdagavond en voor Alex op zaterdagmorgen. Nova was heel opgetogen dat ze zomaar op vrijdag mocht dansen. Gehuld in haar balletpakje en met haar ‘special shoes’ aan, togen we naar de dansstudio…

We waren royaal op tijd maar toch stond alles al bijna vol. De dansruimte was stampvol met ‘publiek’ en buiten dat waren er ook veel onbekende kindjes van een ander dagverblijf. Nova klapte meteen dicht, ze wilde niet meer. Toen de juf vertelde dat ze een les zou doen zoals ze normaal doet, dachten we dat ze wel zou ontdooien, maar Nova bleeft stokstijf staan. Alex ging naar haar toe en bracht haar naar haar plaatsje toe. Daar fluisterde Nova juf Lauren iets in het oor en zij vroeg vervolgens of Alex nog bij zijn zusje wilde blijven staan en meedoen. Alex knikte en onder veel ‘oeh’ en ‘ahh’ van het vertederde publiek ging hij opnieuw bij Nova staan.

Tijdens de recital van Alex maakt Nova gebruik van een herkansing…

De les begon en Alex deed prima mee. Nova niet, zij bleef staan en bewoog niet. Het was duidelijk dat ze helemaal onthutst was. Toen alle kinderen moesten gaan zitten en ze bleef nog steeds staan, zette Rob haar zachtjes op de grond. Dit was de spreekwoordelijke druppel en Nova barstte in tranen uit. Ze bleef een poosje bij mama en keek toe. Na verloop van tijd leek ze meer te ontspannen en kwam er een oefening waarvan ik weet dat ze die erg leuk vind. Alle kindjes moesten eerst met hun rug tegen de muur gaan zitten en toen ik vroeg of Nova erbij wilde, knikte ze. En jawel, ze liep er naar toe, zette zich en haar gezicht klaarde ineens op. Ze was over de schrik heen en deed de rest van de les mee. Alex gaf er niet veel later de brui aan, het was tenslotte ook niet zijn groep.

Tijdens het resterend half uur hebben we gelukkig nog vrolijke beelden kunnen maken. En toen we op zaterdagmorgen terug gingen voor het optreden van Alex, was ze opnieuw helemaal opgetogen dat ze mocht dansen. We legden haar uit dat het nu de beurt aan Alex was en dat ze mocht kijken vandaag, maar niet meedoen. Desondanks wilde ze perse haar balletschoenen aan. Het optreden van Alex was voor een veel knusser publiek, alleen de kinderen van zijn groep en de ouders en familie die was gekomen, nog niet de helft van de avond ervoor. Toen de kinderen hun plaatsen innamen, ging Nova er gewoon bijstaan en juf Lauren betrok haar er direct bij. Er was geen houden meer aan, Nova deed mee en dat was dat.

Ze kunnen zo lief zijn samen

Alex deed heel goed zijn best tijdens de voorstelling en maakte indruk! Ongelooflijk hoe veel hij in de afgelopen maanden geleerd heeft. Behalve dans leert hij ook nog eens tapdans en hij kan als geen ander een mooie ‘tap’ uit zijn schoen krijgen. Van schroom was geen enkele sprake en Nova was in deze groep de kleinste maar zeker niet de minste. Na het optreden kwam er een oma naar mij toe die vertelde dat ze zo van onze kindjes genoten had. Ze lieten zich ook weer van hun beste kant zien, lief naar elkaar, behulpzaam en tijdens het wachten hielden ze elkaar vast. Bij de vrije dans dansten ze samen, heel leuk om te zien.

Na afloop waren er snacks en drankjes en dat lieten de kleintjes zich goed smaken. Enkele andere kinderen kwamen er bij zitten en zo hadden ze het heel gezellig. Voor Nova gaan de lessen tijdens de zomervakantie gewoon door en Alex kan, als hij wil, vrij binnenlopen op bepaalde momenten voor schillende typen dansles. Er zijn zelfs enkele danskampen als hij zou willen! Voorlopig zullen de dansschoentjes dus nog wel regelmatig tevoorschijn komen.

Vakantiebeelden

Bij een vrolijke vakantietijd horen ook de nodige beelden. Hieronder vind je een aantal filmpjes die gemaakt zijn in de afgelopen weken.

Nova met opa en oma in de tuin:

Alex helpt met het schilderen van zijn kamer:

Alex zit bij opa op de nek in het NC Arboretum:

In het Arboretum kun je ook een dinosaurus besturen:

De kinderen hebben fraai zitten schilderen voor papa’s verjaardag:

Nu het schooljaar bijna is afgelopen, mocht Alex laten zien wat hij allemaal geleerd heeft de afgelopen maanden:

Een korte impressie van Linville Falls:

In ons berghutje:

Een klein podium in de Daniel Boone native garden leent zich voor veel fantasie:

Dansen bij McDonalds:

En daarna, hoppa, het zwembad in!

Alex begint al wat woordjes te lezen:

Op vakantie met opa en oma Eindhoven

Vrolijke gezichten bij Linville Falls.

Vandaag is, na meer dan drie weken feest, alweer het verdrietige moment gekomen om afscheid te nemen van opa en oma Eindhoven. Wie denkt dat er met twee extra hulpen in huis veel tijd overblijft om aan de blog te werken, heeft het helemaal mis. We zijn de volledige vakantie lang met z’n allen van hot naar haar gesjeesd, elke dag boordevol activiteit, grote en kleine bezigheden, en niet te vergeten de grotere uitstapjes tijdens de weekenden. Het is goed te begrijpen dat de tijd is omgevlogen, maar desondanks onbegrijpelijk dat het al weer om is. Een jaar lang tel je de dagen af, opeens zijn er blijde gezichten op het vliegveld en in een mum van tijd sta je elkaar al weer uit te zwaaien. Alex was bijzonder ondersteboven van het vertrek; hij vroeg sowieso al elke morgen hoeveel dagen opa en oma nog zouden blijven en toen dat nummer de laatste dagen steeds kleiner werd, hing het zwaard van Damocles boven zijn hoofd. De laatste nacht was hij ontroostbaar bij het slapen gaan, want hij wilde niet dat opa en oma zouden gaan. Hij is zich er nu van bewust dat we hen lange tijd niet ‘in het echt’ zullen zien, dat hij ze niet meer kan knuffelen en met ze spelen.

Pret in de speeltuin in Biltmore.

Maar wat hebben we een heerlijke tijd gehad samen. Het weer was perfect, vrijwel elke dag scheen de zon uitbundig en we konden doen wat we wilden, totaal ongehinderd door regen of storm of, zoals vorig jaar, gebroken ribben. Alleen oma had al snel een fikse kou te pakken, maar dat was uiteindelijk op te lossen met een antibioticakuur. In de ene blog die ik wel geschreven heb, staat al beschreven wat we in het eerste weekend hebben gedaan. Het tweede weekend hebben we dagtrips gemaakt naar het Arboretum in North Carolina, het altijd geliefde Biltmore in Asheville en op Robs verjaardag waren we in Conestee park in Greenville. Rob is dit jaar 40 geworden en had vorig jaar een nieuwe auto gekocht met de mededeling dat hij het komende jaar geen cadeaus meer hoefde. Dat konden we bij zo’n bijzondere mijlpaal natuurlijk niet honoreren, dus er stonden die ochtend 2 flessen whiskey voor hem klaar. De kindjes hadden iets moois geschilderd. ’s Avonds zijn we bij Olive Garden gaan eten om het nog eens extra te vieren. Al met al toch een prima dagje!

Alex zwemt een voor een naar iedereen toe.

In de week die daarop volgde, ging de middagtemperatuur naar ruim 30 graden en was het te warm om ’s middags bijvoorbeeld naar de speeltuin te gaan. In plaats daarvan gingen we steeds naar het zwembad, iets wat de kinderen bijzonder konden waarderen. Het water was ondanks het constante warme weer toch nog een beetje koel, zeker rond de middag wanneer wij in het bad te vinden waren. De kinderen werden elke dag dapperder in het water. Met zijn zwemvest aan heeft Alex heel wat baantjes getrokken in het grote bad, en is samen met zuslief ontelbare keren vanaf de kant het water ingesprongen, steeds weer een stukje verder. Onder invloed van zon en water verkleurden we aardig (tenminste, voor zover de dames aan onze kant van de familie van ‘bruin’ kunnen spreken). De foto’s die bij het zwembad gemaakt zijn, zien er bijzonder vrolijk uit!

Optimaal genieten in onze cabin.

Ons volgende weekend samen spendeerden we in Linville, NC, in een huisje in de bergen. Het was erg mooi gelegen met een fantastisch uitzicht op Grandfather Mountain, een beroemde trekpleister in de wijde omtrek. Op vrijdag haalden we de kinderen uit school en we zijn daarna in ongeveer twee uur naar ons huisje gereden. Ondanks dat we pas na 3 uur terecht zouden kunnen, was het huisje klaar om te betrekken en hebben we onze spullen neergezet. Na even rondgekeken te hebben, zijn we naar Linville Falls gereden in Pisgah forest, een waterval omgeven door prachtige natuur met wandelroutes naar diverse uitkijkpunten. Hoewel Nova aanvankelijk geen zin had om te lopen, draaide ze snel bij en hebben zij en Alex prima meegeklauterd over het stijgende pad. Het was een vrij koele dag met zo’n 20 graden, wat tijdens het klimmen wel goed uit kwam. Het was duidelijk dat we weer een prachtig weekend voor de boeg hadden in een erg mooie omgeving.

Zingen en dansen in de Daniel Boone native garden.

Dankzij goede planning hadden we voor alle maaltijden gezorgd en hoefden we niet veel tijd te spendern aan koken, waardoor we maximaal de tijd hadden om de omgeving te ontdekken en lekker op ons gemak te genieten van het uitzicht op het dek. Ook de flessen wijn waren prima te genieten en waren een smaakvolle aanvulling op de maaltijden. Op zaterdagmorgen sliepen de kinderen uit tot respectievelijk half acht en kwart voor acht, een record! Ze waren toch echt wel moe van het wandelen in de bergen. Voor deze dag stond enigszins regenachtig weer op het menu en omdat het ’s morgens nog droog was, zijn we eerst naar de Daniel Boone native garden gereden, op ongeveer een half uurtje van het huisje vandaan. Het tuintje was niet vreselijk groot, maar had wel vele leuke hoekjes om te fotograferen. En ook belangrijk, ernaast lag een speeltuin met o.a. een schommel en een zandbak, het enige dat je nodig hebt om onze kinderen volmaakt gelukkig te maken. Het was al na de middag toen we op zoek gingen naar een restaurant voor de lunch. Rob herinnerde zich de Peddlin’ Pig die hij onderweg een keer had gespot en zo kwamen we bij dit barbecuerestaurant terecht voor een heerlijke maaltijd. Terwijl we hier zaten, viel er twee keer een fikse bui en daarna nog eentje terwijl we naar de Linville Caverns reden, een goede activiteit voor wanneer het regent. In de grotten kregen we een rondleiding van ongeveer een half uur en de kinderen vonden het wonderwel geweldig. Ze waren absoluut niet bang voor het donker, piepten niet over vallende druppels en klauterden over de soms gladde rotsen en door zeer nauwe doorgangen zonder een krimp te geven. We waren daar zelf eigenlijk wel verbaasd over. Zelfs in volledige duisternis huilden of mopperden ze niet, wat een helden! Toen we de grot uit kwamen, was de regen opgehouden en wilden we ergens koffie drinken. De koffiezaak in het dorp was echter al om 3 uur gesloten, dus besloten we dan maar naar McDonalds te gaan. Terwijl wij, na een zeer moeilijk verlopen bestelling, onze caramel lattes dronken, speelden de kinderen in de bijbehorende (buiten)speeltuin en hebben ze wel 30 servetten gebruikt om alle natte spullen weer op te drogen. De middag was intussen aardig gevorderd en zo kwamen we weer bij ons huisje terecht waar we heerlijk van chili con carne hebben gesmuld. Koffie drinken kon op het dek. Later die avond heeft het nog een tijd geregend, maar daar hadden we verder geen last meer van in onze knusse cabin met een Schots thema.

Fraai uitzicht vanaf het dek.

Op zondag zou het weer droog en zonnig zijn, dus die dag hadden we gereserveerd voor een bezoek aan Grandfather Mountain. Hier konden we o.a. naar de Mile High Swinging Bridge toe, een brug op een mijl hoogte die we overigens konden zien hangen vanaf ons huisje. Bij de entree kregen we een cd mee die we moesten afspelen in de auto zodat we wisten waar we precies naar keken. Bij elk uitkijkpunt zijn we gestopt, want het was ten eerste heel mooi weer en ten tweede echt de moeite waard om overal van het uitzicht te genieten. Op het laagste uitkijkpunt was een type azalea te zien die wereldwijd alleen in dat gedeelte van North Carolina voorkomt en Grandfather Mountain was de plaats waar de meeste ervan te zien waren. Deze struiken waren op het moment dat wij er waren op het hoogtepunt van hun bloei, dus de toch al mooie vergezichten werden nog eens verder opgevrolijkt door een zee van roze bloemen. Door het vocht van de regen was het ’s morgens nog een beetje mistig en de toppen van de omringende bergen lagen nog net in de optrekkende mist, een sprookjesachtig gezicht.

Er is nog wat mist bij de eerste stop op de berg.

Iets hoger op de berg lagen twee enorme rotsblokken, genaamd Sphinx en Split Rock. De Split Rock was voor de helft gespleten en dat maakte op Alex diepe indruk. Bij het bezoekerscentrum lag een klein museum en een aantal dierenverblijven, zoals dat van de zwarte beer, otter, hert en poema, allemaal prachtig ingericht op een deel van de berg. Nog hoger werd het uitzicht steeds mooier en uiteindelijk kwamen we bij het hoogste punt, waar we over de brug konden lopen. De Swinging Bridge noemt men ook wel de Singing Bridge omdat we wind die er door waait een fluitend geluid voortbrengt. De brug is een hangbrug die enigszins meewaait met de wind en eerlijk gezegd wilde ik er in eerste instantie niet overheen. Doodeng! Maar de rest van de familie was zonder enige schroom naar de overkant gewandeld en uiteindelijk heb ik dan toch de oversteek gewaagd. Brrr! Maar wat was het daarboven mooi! Op weg naar beneden stopten we nog op de Forest Gump Curve, een sprookjesachtig hoekje waar scenes uit de film met de gelijke naam zijn opgenomen. Er lag een kleine bergweide en we waren hier helemaal alleen, een strakke blauwe lucht, eindeloze uitzichten waar je ook maar keek, heel indrukwekkend.

Na een uur of drie reden we het park weer uit en gingen we op zoek naar een leuk plekje om te lunchen. We kwamen in het plaatsje Banner Elk terecht, een fraai bergdorp waar we zowaar een terrasje vonden! Na een smakelijke lunch zochten we een speeltuin in de buurt en die lag op enkele mi uten lopen, prachtig gelegen, met uitzicht op de bergen, groen groen groen en schitterend aangelegd. De kinderen konden hier nog een poosje spelen voordat we aan de lange rit begonnen naar huis. Het was twee uur en drie kwartier rijden en eenmaal thuis hebben we het bij een lichte maaltijd gehouden, omdat we zo’n copieuze lunch hadden genoten. ’s Avonds hebben we de vele foto’s bekeken die we dat weekend gemaakt hadden, meer dan twee uur lang!

In de laatste week van de vakantie bleef het opnieuw heet, elke dag 33 of 34 graden, dus goed weer voor het zwembad. Daar hebben we opnieuw veel gebruik van gemaakt! De kinderen vonden het geweldig om met opa en oma in het bad te spelen en ze gedroegen zich daar trouwens voorbeeldig. Het besef dat de vakantie er bijna op zat bekroop ons elke dag een beetje meer en de laatste avond van de vakantie was Alex vreselijk overstuur. De ochtend van vertrek werd hij met een snik wakker. Ook Nova was erg aangedaan. “I miss opa en oma”, zei ze, en ze snapte maar niet waarom ze weggingen terwijl we het zo gezellig hadden samen. Na meer dan drie weken waren ze helemaal gewend geraakt aan de twee extra gezinsleden en wat hun betreft gaan ze noot meer weg. Terwijl ik dit schrijf, zit Alex al vierenhalf uur te bouwen aan de Lego-set die hij nog van oma cadeau heeft gehad vandaag, om zijn verdriet af te leiden. We zullen een familiefoto op zijn kamer zetten en een mooi fotoboek maken om de vele herinneringen voor de kinderen te documenteren. Ook voor ons is het weer even aanpassen, het huis is weer een stuk leger en we missen onze vrolijke tafelgenoten. Wat ons betreft begint het aftellen naar de volgende vakentie vandaag al weer.