Een betoverende lach

Onze Alexander is een vrolijk ventje en hij lacht vaak gedurende de dag. Dit is met een camera moeilijk vast te leggen: voordat je je camera in de aanslag hebt, heeft Alex al weer een van zijn vele anders gezichtsuitdrukkingen tevoorschijn getoverd.

Opa en oma uit Eindhoven hebben een keer een filmpje gemaakt waarop wel goed te zien is hoe Alex zijn gulle lach laat zien. Wat een snoesje!

Met Alex op pad

De afgelopen dagen is het wat stilletjes geweest op de blog, maar zeker niet in Boiling Springs. Nu Toos en Jos er zijn, zijn we er flink op uit getrokken en uiteraard is Alexander elke keer mee geweest. In het weekend zijn we in de dierentuin van Columbia geweest en een dag in Hendersonville en Asheville. Lekker ingepakt in een warme jas en een knuffelige deken vindt onze knul het allemaal best. In de kinderwagen wordt hij fijn Kiekeboe!gewiegd en ligt hij prinsheerlijk te slapen. Papa Rob manoeuvreert vol trots de kinderwagen en ziet toe hoe passanten stiekem een blik op zijn zoon werpen.

In Asheville waren we zelf nog nooit eerder geweest, behalve voor bezoeken aan het Biltmore Estate. De stad heeft de reputatie een oord voor hippies te zijn en inderdaad, het stikt er van de zweverige winkeltjes en groezelige cafeetjes. In het centrum kun je wel heerlijk rondwandelen en we halen een route bij het bezoekerscentrum. We lopen de Urban Trail en komen zo enkele interessante plekjes tegen. De wind maakt het vandaag erg koud, maar we zijn dik ingepakt en ook Alexander heeft het warm genoeg.

Gedurende de rest van de week hebben we elk soort weer dat je je kunt bedenken, zonnig en 20 graden, maar ook stevige vorst, mist, regen en wind. Elke dag passen we ons programma aan aan de omstandigheden en met een snoepje als Alexander in de buurt, hoeven we ons nooit te vervelen.

Veel bekijks

Alex op de bank.Vandaag zijn we met Alexander in het Piedmont geweest voor een controle door Dr. Warren. De verpleegsters doken een voor een op onze kleine af: “Wat een snoesje!” Ze hadden aan Dr. Warren al gevraagd hoe de bevalling was gegaan en ze waren erg benieuwd hoe Alex eruit zag. De een na de ander kwam onze jongen bewonderen en wederom regende het complimenten. Leuk hoor, met zo’n ukje op stap!

Mama werd ook even gecheckt op bloeddruk en gewicht en daaruit bleek dat op 4 pondjes na al het zwangerschapsgewicht al weer kwijt is. De rest gaat er met borstvoeden ook nog wel af. Alex zag er volgens de dokter ook blakend uit. We hadden een mooie foto afgedrukt voor Dr. Warrens ‘wall of fame’ en dankzij Robs kunde steekt ons plaatje van Alex met kop en schouders boven alle andere foto’s uit!

Wat een wereldreiziger!

Kampioen bekkentrekken.Al vanaf de eerste dagen zijn we met Alexander kleine uitstapjes gaan maken. Geen grootse ondernemingen, maar even naar de supermarkt of naar het park. Dat ging steeds prima, dus we zijn de duur van de tripjes wat aan het uitbreiden. Tenslotte is het onzin om de hele dag in huis te blijven plakken met een baby. Buitenlucht is goed voor hen en de aanmaak van vitamine D is zeer belangrijk. Vanwege de kou moeten we wel zorgen dat we Alexander warm aankleden en inpakken, maar de kleine schat gedraagt zich voorbeeldig en laat zich gewillig meenemen. Sterker nog, een ritje in de auto vindt hij heerlijk!

Zondagavond was zijn eerste reis naar Greenville, naar het vliegveld om opa en oma op te halen. Dat was een grote verrassing, want zij hadden niet verwacht dat Alex hen daar al zou komen begroeten. Oma heeft op de weg naar huis vol verwondering naar haar kleinzoon in het autozitje gekeken. Vandaag zijn we echt stevig op pad geweest, een dagje in Greenville, in het centrum, het Reedy River Falls park en in de Haywood mall. Overal waar we komen reageren mensen vol vertedering als ze onze kleine jongen zien en krijgen we complimenten dat we zo’n mooi kindje hebben. Papa heeft vandaag vol trots met Alexander in de sling rondgewandeld en heeft de complimenten glunderend in ontvangst genomen. Zoiets hoort hij maar al te graag!

Kleine hartenbreker

Het leven met een baby verschilt hemelsbreed van het leven als koppel. Niet dat we het anders zouden willen, maar je merkt aan alles dat het draait om Alexander. Als je ergens binnenkomt met de kleine in zijn autozitje, zakt de blik van iedereen die je tegenkomt direct een meter omlaag. Vol vertedering kijken passanten naar ons mooie zoontje en lachen ons toe dat we zo’n schatje van een baby hebben. En daar hebben ze allemaal natuurlijk helemaal gelijk in.

Oma en AlexanderAls zo’n hummeltje al zo’n indruk maakt op vreemden, kun je je wel voorstellen wat het doet met een oma, opa en tante die een week lang met hem geknuffeld en gespeeld hebben. Het is zo makkelijk om Alexander in je hart te sluiten! Daarom valt het afscheid na een week erg zwaar en komt het bovendien veel te snel. Het was dan ook niet zonder tranen dat oma, opa en Moniek vertrokken naar het vliegveld. Van papa heb ik al gehoord dat de waterlanders op het vliegveld weer tevoorschijn kwamen en zelfs het strenge personeel van TSA tot tranen toe geroerd was.

Wat een verschil!

Vandaag is onze kleine Alexander al weer 9 dagen oud. Wat vliegt de tijd! Zo zit je eindeloos te wachten tot hij zich meldt, en zo is de eerste week al weer dik voorbij. Iedereen zegt, geniet ervan, ze worden zo snel groot! En inderdaad, als je de foto’s vergelijkt van nu en een week geleden is Alexander al veel veranderd. We merken het ook: hij past beter in zijn kleertjes en zijn wangetjes worden met de dag ronder. Net als papa en mama is het een goede eter! Vergelijk de foto’s hieronder maar eens…

Update: We hebben het ons niet ingebeeld, want vanmorgen heeft de kinderarts Alexander gewogen en hij is maar liefst een ruim pond aangekomen afgelopen week!

Alexander, dag 1.

Alexander, dag 8.

Een droombaby

Lekker slapen!Alexander is alweer een weekje oud en hoewel alles nog erg pril is, kunnen we toch echt constateren dat we een heel lief en makkelijk zoontje hebben. Op de eerste plaats lijkt het net alsof hij er altijd al geweest is, zo natuurlijk voelt het aan. Ten tweede heeft hij de relaxte en meegaande aard van zijn vader. Zonder morren laat hij zich door iedereen vasthouden, drinkt hij van fles (met een willekeurige speen) en borst, kijkt belangstellend naar alles om zich heen en klaagt niet over de kleertjes die papa en mama voor hem gekocht hebben. Het enige wat hij niet leuk lijkt te vinden is kou: als hij een schone luier aan moet of een badje krijgt, krijgen zijn longetjes een stevige oefening.

Afgelopen zondag is Alexander voor het eerst met papa en mama in de kinderwagen op pad geweest. Zijn eerste wandeling door de buurt heeft hij vooral door gesloten ogen gezien. Op maandag is mama nog eens met hem gaan wandelen, al een eindje verder, en ook dat ging goed. Zodoende zijn we vandaag met hem en opa en oma naar Cleveland Park geweest. Na een stevige voeding zijn we op pad gegaan en hij heeft heerlijk bij papa in de sling gelegen. We verbazen ons erover hoe simpel het is; hopelijk blijft het zo!