Herfst-Halloween-feest

Eerder deze week kregen we van Vicki een uitnodiging voor het Herfst/Halloween-feest dat door de kerk van de Zevende Dag Adventisten zou worden georganiseerd. Daar bestond een officiele flyer voor waarop alle activiteiten stonden beschreven en ze legde me uit dat zij en Daniel ook deelnamen aan het ‘Trunk or Treat’, een variatie op de leus ‘Trick or Treat’ wat kinderen roepen als ze voor snoepjes langs de deuren gaan. Bij ‘Trunk or Treat’ staan een boel auto’s in een cirkel geparkeerd en liggen alle snoepjes in de kofferbak.

Pompoen... niet alleen om soep van te maken.We waren wel benieuwd hoe het Halloweenfeest gevierd wordt, dus zijn we op donderdagavond eens een kijkje gaan nemen. Het was een behoorlijk festival, met springkussens voor de kinderen, chocolademelk, de nodige goede doelen en, omdat het natuurlijk een onderneming is van kerkelijken, alle ‘apostelen’ die bijbelverhalen vertelden.

We zijn bij de auto van Daniel en Vicki gaan staan, waar Emma, verkleed als engeltje, veel ‘ooh’ en ‘ahh’ oogstte. De stroom van kinderen voor het trunk-or-treaten was niet aflatend… alle kinderen in de wijde omtrek kwamen onder begeleiding van hun ouders op het festijn af. Dat geeft mij alvast een goed idee wat ik vrijdagavond kan verwachten, als de meute verklede kinderen door onze wijk trekt. Schijnbaar kan ik vanaf 17.00 de kleinsten verwachten en de grotere kinderen pas na zonsondergang, dus 19.00. Het zal me benieuwen hoe snel ik door onze enorme voorraad snoepjes heen ben!

Laatste prenatale les

Doordat we dinsdag aan het eind van de middag onze auto moesten omruilen in Greenville, was het haasten om op tijd te zijn voor onze prenatale les in het ziekenhuis. We zijn dus maar bij een Subway gestopt om een broodje te eten, want terug naar huis om te koken zat er echt niet meer in. Het was de laatste prenatale les, dus die wilden we zeker niet missen.

Baby Hanssen, week 32.Dr. Barrow heeft deze keer verteld over de laatste fase van de weeen, persweeen en alle leut die daarna komt: de geboorte van de baby, de vader die de navelstreng mag doorknippen en de eerste momenten met je kindje. Dr. Barrow is erg goed in het wegnemen van vragen, door alvast te waarschuwen voor wat er te gebeuren staat en dat standaardprocedures zodoende niet tot paniek hoeven te leiden. Uit voorzorg worden moeder en kind op vitale functies gecheckt (wat niet betekent dat er iets ernstigs aan de hand is), allerlei apparatuur wordt vlak voor de geboorte de verloskamer ingesleept (zodat het snel bij de hand is als het nodig mocht zijn) en zelfs de manier waarop de verpleegsters met je kindje omgaan wordt alvast uitgebreid besproken.

Als na de eerste uren na de geboorte blijkt dat moeder en kind het goed maken (we gaan er voor het gemak maar vanuit dat de vader de hele procedure schadevrij is doorgekomen, hoewel flauwvallende papa’s toch geregeld schijnen voor te komen) word je naar de afdeling Postpartum gebracht. Hier kun je een dag of twee aansterken, tijd doorbrengen met de baby en met adviezen van een verpleegster leren hoe je de kleine moet verzorgen. In het ziekenhuis is ook een specialist op het gebied van borstvoeding aanwezig, die je 24 uur per dag kunt raadplegen als dat nodig is.

We kunnen nu nog een tour op de afdeling Verloskunde doen, wat we ook zeker van plan zijn als Rob terug is van zijn Europese avontuur. Qua informatie zijn we inmiddels goed op de hoogte (denken we) en de rest zullen we toch echt moeten ontdekken op het ‘moment supreme’. Over zo’n 7 weken zal onze kennis op de proef worden gesteld!

Alweer een nieuwe auto

Toen Rob maandag naar zijn werk reed, viel hem op dat de Pontiac Vibe een geluid maakte dat hem niet beviel. Op een laag toerental maakte de motor het geluid van een naaimachine, en dat valt natuurlijk extra op op het stukje spitsrijden in de stad onderweg naar zijn werk. Omdat we nu eenmaal niet bijster veel van auto’s af weten, heeft hij op zijn werk aan een collega gevraagd wat hij er van vond. Deze man bevestigde dat de kleppen van de motor waarschijnlijk niet goed afgesteld stonden.

Met deze informatie belde Rob naar Avis, om te vragen wat hij hiermee moest doen. Tot onze verbazing stelden ze direct voor dat we de auto kwamen omruilen voor een andere. Zodoende zijn we gisteren aan het eind van de middag naar vliegveld Spartanburg gereden om in een andere auto weer terug te komen. Het nieuwe model is een Chrysler Sebring, een auto uit de categorie ‘slagschip’. Kijk even naar de foto en laat gerust weten wat je er van vindt.

Chrysler Sebring, model 2008.

W.

Met nog een week te gaan tot de presidentsverkiezingen zijn we afgelopen weekend gaan kijken naar een film over iemand die de afgelopen tijd erg op de achtergrond is geraakt: George W. Bush. Door de heftige strijd tussen Obama en McCain zou je bijna vergeten dat het land momenteel onder zijn bewind staat. Zo stilletjes als het nu rondom de 43ste president van de USA is, dat is de afgelopen 8 jaar zeker niet altijd zo geweest.

Regisseur Oliver Stone opent zijn film over de huidige president met een ontgroeningsritueel op universiteit Yale, waar we direct zien dat Bush Jr. goed raad weet met alcohol. Zijn verslaving domineert zijn studentenjaren en het is ontstellend om te zien hoe iemand die zo weinig presteert uiteindelijk in het Witte Huis verzeild raakt. Hoewel politiek in deze film zeker niet geschuwd wordt, draait het veelal om het verhaal rond een jongeman die naar goedkeuring zoekt van zijn vader. Wat hij ook doet, Bush Sr. lijkt nooit echt trots op zijn zoon te zijn. Dit leidt ertoe dat George W. tot het uiterste gaat om zijn vader te evenaren en liefst te overtroeven.

Dat deze ‘strijd’ tot zeer discutabele beslissingen heeft geleid mag bij iedereen bekend zijn. Hoewel hij het naar alle waarschijnlijkheid allemaal goed bedoelde, zal Bush Jr. de geschiedenis in gaan als een van de belabberdste presidenten die het land ooit gezien heeft. Of de film, die simpelweg ‘W.’ heet, in Nederland en Belgie de bioscopen haalt is nog maar de vraag. Belangstellenden kunnen hieronder wel alvast naar de trailer kijken.

Herfst in Asheville

Op televisie zagen we een kaart van Amerika waarop werd aangegeven waar de herfst op dit moment op z’n mooist is. Niet geheel verrassend zitten ons deel van South Carolina en de bergen in North Carolina op dit moment op hun piek. Een ideaal moment om op jacht te gaan naar herfstplaatjes.

Fraaie herfst op Biltmore.We hadden al snel voorgenomen om nog eens naar het Biltmore Estate in Asheville te gaan. De jaarkaarten die we van mijn ouders cadeau hebben gehad kwamen weer goed van pas, aangezien toegangskaartjes voor dit imposante landgoed meer dan 50 dollar per stuk kosten. De benzineprijzen zijn de afgelopen weken gedaald van bijna 5 dollar per gallon naar $2.36, dus daar hoefden we het ook niet voor te laten. Tegen half twaalf stonden we zondag voor het enorme huis, omringd door alle kleuren die je in de herfst maar kunt tegenkomen, inclusief een strakke blauwe lucht. Hoewel het ’s morgens nog wat koel aanvoelde, werd het in de loop van de dag 22 graden en warm genoeg om zonder jas rond te wandelen.

Ook deze keer waren de tuinen weer compleet anders dan bij ons vorige bezoek. De tuinarchitecten die Biltmore ingericht hebben, waren in ieder geval goed op de hoogte van de seizoenen en welke bomen en planten dan bloeien. In de bloementuinen vinden we deze keer alle schakeringen van de kleur paars, van zacht en teer tot diep en intens. Fotograaf Rob heeft zijn hart kunnen ophalen en heeft alle pracht en praal fraai vastgelegd. Hij heeft het hoogtepunt van de herfst nog net kunnen knippen voordat hij naar Europa vertrekt; als hij twee weken later terugkomt, ligt het meeste van al dat moois waarschijnlijk op de grond.

Kipvleugels en Harley Davidsons

Rob heeft de hele week deelgenomen aan de vrij uitputtende GTM op zijn werk en stuurde mij een e-mail door dat alle collega’s op donderdagavond van harte waren uitgenodigd om aanwezig te zijn op een ‘non-Milliken-sponsored’ bijeenkomst. Deze avond werd gehouden om het eind van de GTM te vieren in een informele setting, in restaurant Chief’s Wings and Firewater in Spartanburg. We waren hier nog nooit geweest en zijn er zodoende samen eens een kijkje gaan nemen.

Chief's Wings & Firewater.Al op de parkeerplaats vragen we ons af wat dit precies voor restaurant is. Op een groot bord staat blij aangekondigd dat het ‘bike night’ is. Dat verklaart dat er buiten een bar staat geinstalleerd en dat er in leer geklede motorrijders rondhangen. Als we binnenkomen, toevallig met twee andere collega’s van Rob die allebei duidelijk nog in hun kantoorkleren rondlopen, zien we dat het meeste volk uit de wat ruwere laag van de bevolking komt. Maar goed, er is hier nu eenmaal afgesproken, dus we laten wat tafels bij elkaar zetten en nemen plaats.

In het uur daarna komen er meer collega’s binnendruppelen, sommigen zelfs in pak, en we vallen enigszins uit de toon. Het duurt dus niet lang voordat de eerste redneck-grappen rondvliegen, zij het op iets gedempte toon, want we willen natuurlijk geen ruzie met de horde Harley Davidson-bezitters die ook aanwezig is. Hoewel het bier rijkelijk vloeit en zowel personeel als klandizie van een wat bedenkelijk allooi zijn, gebeurt er natuurlijk niks en laat iedereen elkaar lekker met rust.

Het wordt uiteindelijk gewoon een gezellige avond met collega’s en ik zie weer wat bekende gezichten, samen met een aantal nieuwe. Op de menukaart van Chief’s vinden we tussen alle vette happen zowaar iets redelijk gezonds in de vorm van wraps. Dat ze niet gewend zijn om dit te serveren blijkt al snel als we maar liefst 45 min moeten wachten op ons eten, terwijl naast ons de later bestelde kipvleugels en frieten rijkelijk vloeien. Het is kortom weer een bijzondere ervaring die we kunnen optekenen.

Childbirth class en controle: Baby Hanssen, week 31

Deze dagen draait het veelal om baby, want gisteravond (dinsdag) was onze tweede informatiebijeenkomst onder leiding van Dr. Susan Barrow in het Piedmont en vanmorgen was er een controle bij een nieuwe dokter. De weg naar het Regional Hospital kunnen we inmiddels wel dromen.

De tweede childbirth class was wederom erg nuttig en informatief. Zoals Dr. Barrow zelf benadrukt vertelt ze over alles wat er kan gebeuren, wat dus niet automatisch inhoudt dat alles wat ze vertelt jou ook zal overkomen. Het is maar dat je de informatie hebt en dus weet wat er te gebeuren staat als je in die situatie terecht komt.

Baby Hanssen, week 31.Gisteren heeft ze uitgebreid verteld over keizersnedes en om welke redenen je deze kunt krijgen. Voor het geval dat dit je overkomt, heeft ze uitvoerig stilgestaan bij wat er dan gebeurt. Ze heeft hierbij veel aandacht geschonken aan de rol van de partners, wat ze kunnen en mogen doen tijdens het hele proces en de waarschuwing dat bevallende vrouwen zich nogal wispelturig kunnen gedragen, dus dat ze daarop voorbereid moeten zijn.

We hebben gisteren ook stilgestaan bij de verschillende vormen van medicatie die je ter beschikking staan, in welke fase van de bevalling je daarvoor kunt kiezen en wat de gevolgen zijn voor de rest van het proces. Dr. Barrow vertelt vlotjes en met vaart en hoewel ze 2 uur lang informatie over je uitstort, gaat de tijd toch snel om.

Vanmorgen heb ik Rob naar zijn werk gebracht en ben daarna doorgereden naar het Piedmont voor een controle. De dames van de Administratie weten inmiddels al goed wie ik ben en aangezien ik nog even moest wachten heb ik even met ze staan babbelen. Bij het lab worden mijn waarden gemeten: bloeddruk 132/70, hemoglobine van 12.8 en een gewichtstoename van 2.6 pond. Het is druk vandaag en ik moet dus even op de dokter wachten.

Dr. Adrienne Ellis blijkt een hartelijke en spontane vrouw te zijn, heel prettig in de omgang. Ze is blij om te zien dat ik een lijstje met vragen bij me heb, omdat veel vrouwen al hun vragen vergeten zodra ze binnenkomen. Ze meet eerst mijn baarmoeder die nu 31cm is (precies op schema!) en luistert naar de mooie hartslag van ons zoontje. Ze is heel tevreden met al mijn waarden en beantwoordt met plezier mijn vragen. Rob is er vandaag niet bij want hij heeft de hele dag een belangrijke meeting. Ook de volgende afspraak zal hij spijtig genoeg moeten missen, want dan is hij in Europa.

Herfst in Chimney Rock

We zijn het afgelopen jaar al verschillende keren in Chimney Rock geweest, het plaatsje dat vernoemd is naar de kenmerkende rots waar het vlakbij ligt. Nu de bomen herfstige kleuren beginnen aan te nemen, leek het ons een goed moment om eens te bekijken hoe het park midden in de bergen er nu bij ligt. In tegenstelling tot andere keren zijn we niet via de snelweg gegaan, maar zijn we highway 9 afgereden totdat we bij Chimney Rock uitkwamen. Ondanks de lagere maximumsnelheid waren we er even snel als normaal, dus het loont zeker de moeite om deze route door niemandsland voortaan te nemen. Bovendien is het uitzicht onderweg erg fraai!

Chimney Rock in de herfst.Eenmaal in Chimney Rock bleek hier een Oktoberfest in volle gang te zijn, iets wat de nodige toeristen aantrekt. We hadden het nog nooit zo druk gezien! Het piepkleine plaatsje werd overspoeld door bezoekers uit alle hoeken van het land, maar het was wel erg gezellig overal. Omdat we rond lunchtijd aankwamen, zijn we eerst ‘traditioneel’ een hapje gaan eten in het Old Rock Cafe. Ondanks de koele ochtend was het in het zonnetje erg lekker zodat we buiten hebben gezeten, met uitzicht op de Rocky Broad River. Vanaf het buitenterras hadden we een spectaculair zicht op de met reusachtige keien bezaaide rivier.

Na de lunch zijn we eerst bij Bubba o’Leary’s binnengegaan, een winkel met outdoor kleding waar we allebei erg van gecharmeerd zijn. Rob was aan nieuwe wandelschoenen toe en heeft geduldig schoenen gepast totdat hij een comfortabel paar had gevonden. De doos hebben we in de winkel gelaten, want hij heeft ze direct aangetrokken voor onze wandeling rond de rivier en het park in de rotsen.

Na een rondje langs de soms hilarische winkeltjes in Chimney Rock zijn we langs de Rocky Broad River gelopen waar het ongebruikelijk druk was. We moesten daardoor soms het nodige geduld opbrengen om een goede foto te kunnen maken, waar geen hinderlijke toeristen op stonden.  De natuur in dit gebied blijft zeer indrukwekkend, in welk seizoen je hier ook komt.

Van de rivier zijn we richting de ingang van het park gereden, enkele mijlen tegen de bergen op. Het was ook hier bijzonder druk, veel dagjesmensen die hun bezoek aan het Oktoberfest combineerden met een bezoek aan de beroemde rots. Zo gebeurde het dus dat we in de rij moesten wachten aan de kassa om onze jaarkaart te kunnen laten zien! Hierna werden we naar een parkeerplaats gecoached, en wel op de lager gelegen parkeerplaats. Echt ongehoord, zo veel mensen hadden we hier nog nooit gezien. Vanaf de lager gelegen parkeerplaats gingen pendelbussen die stopten bij de lift naar Chimney Rock.

Met een buikje op de rots.Hoewel we voorgaande keren steeds dapper de vele trappen hebben beklommen, hebben we gezien mijn 7 maanden zwangerschap deze keer maar voor de lift gekozen. De ruim 2600 voet  worden in zo’n 30 seconden afgelegd en als we netjes onze beurt hebben afgewacht staan we niet veel later bij de schoorsteenvormige rots waar de Amerikaanse vlag geduldig wappert. Het is een heerlijke, stralende herfstdag en dankzij het open weer kunnen we erg ver weg kijken.

Als we een poosje van het mooie uitzicht hebben genoten, nemen we de lift weer omlaag en van daaruit de bus naar onze parkeerplaats. Vanaf dit punt kun je starten met een uitgezet wandelpad dat gericht is op kinderen en dus goed begaanbaar is. Het is een duidelijk en mooi aangelegd pad, met veel aandacht voor de dieren die je onderweg kunt tegenkomen. Het is inmiddels een stuk rustiger in Chimney Rock, want het park gaat rond 17.00 dicht en dat betekent dat we nog een half uurtje over hebben als we de Woodland Adventure Trail gelopen hebben. Via de slingerende weg door de bergen rijden we weer terug richting Boiling Springs, met een heerlijk dagje uit achter de rug.

Olympisch Turn Gala

Nastia Liukin in actie.In augustus hebben we met veel plezier naar de Olympische Spelen in Peking gekeken. Het is een van de weinige keren dat je turnen op televisie ziet en we zien het allebei graag. De Amerikanen waren zoals vanouds goed vertegenwoordigd en hebben toen ook de nodige medailles behaald. Het Olympisch Turn-team uit de VS is na terugkeer in het thuisland op tournee gegaan om iedereen de gelegenheid te geven deze sportsterren van dichtbij in actie te zien.

Vanavond, zaterdag 18 oktober, streek het turncircus neer in het Bi-Lo Center in Greenville. Rob en ik hadden bij de eerste aankondiging van dit evenement al kaartjes gekocht omdat we dit zeker niet wilden missen. We vroegen ons af of alle grote sterren inderdaad aanwezig zouden zijn en daarin zijn we zeker niet teleurgesteld. Het voltallige bronzen all-round team van de heren en de gouden dames Nastia Liukin en Shawn Johnson waren allemaal aanwezig en werden flink in het zonnetje gezet.

In een wervelende show vol muziek en show tuimelden de turners over de vloer, evenwichtsbalk, ringen, rekstok, paard en ongelijke leggers. Het zag er, zoals je van de Amerikanen mag verwachten, erg gelikt uit allemaal. Elke sprong werd door het publiek met veel gejuich ontvangen. In de zaal zaten veel jonge meisjes die zelf aan turnen doen en hun grote helden zagen ‘optreden’ en als bonus de gespierde torso’s van de heren in vol ornaat voorbij zagen komen.

De show bevatte ook de nodige live muziek, en wel van het nieuwe meisjesgroepje KMS en reeds gevestigde ster Jordan Pruitt. Deze muziek was vernuftig verwoven met de show van de turners zodat de zangeressen voldoende geplugd werden bij hun potentiele doelgroep. Ja mensen, zo gaat het in dit land: er wordt geen gelegenheid overgeslagen om een product aan de man te brengen.

Foto’s maken was lastig in het duister zonder flits, maar we hebben wel een aantal filmpjes kunnen maken die op ons YouTube kanaal te bekijken zijn.

Vreemd bezoek

Chinees... niet eenvoudig.Sinds een week zijn de eigenaars van ons huis in het land. Ze verblijven zolang in een hotel in het centrum, wat voor hen ook een vreemde situatie moet zijn aangezien hun eigen huis niet veel verderop ligt. Al voordat ze aankwamen hebben ze Rob laten weten dat ze graag een keer langs zouden komen om wat spullen op te pikken. Natuurlijk konden we daar geen nee tegen zeggen.

Vorige week donderdag kwamen ze voor het eerst binnen. Een rare situatie, mensen begroeten terwijl ze hun eigen huis binnenkomen. Voor hen moet het ook raar zijn om hun huis terug te zien met de nodige aanpassingen. Ze begonnen direct rond te lopen om te zien hoe alles erbij lag en op de bovenverdieping te zoeken naar de spullen die ze voor zichzelf mee wilden nemen.

Terwijl ik het gevoel had voor een zeer strenge jury te staan, struinden mijn ‘gasten’ een half uur rond op zoek naar de spullen die ze niet konden vinden, omdat ze vergeten waren waar ze stonden of omdat wij ze ergens anders hadden neergezet. Uiteindelijk besloten ze dat ze nog een keer moesten terugkomen om meer spullen op te halen. Het bleef dus niet bij een enkel bezoek.

Maandagochtend om 7.30 werd er al gebeld en bleek de vrouw des huizes ziek te zijn. Natuurlijk hebben ze alleen vertrouwen in hun enorme verzameling Chinese geneesmiddelen (waar de halve keuken mee vol stond toen we hier net introkken), dus of het een probleem was als ze even snel iets kwamen ophalen. Rob was nog maar net de deur uit of daar stonden ze weer. Terwijl mevrouw met buikgriep rondliep bleven ze deze keer een uur plakken. Echt heel fijn als je zwanger bent, iemand die net uit den vreemde komt en waarschijnlijk een griep bij zich heeft die niet gedekt wordt door de griepspuit die je net gehad hebt.

Omdat ze op post van de bank zaten te wachten die nog niet was aangekomen en ze bovendien nog wat meer spullen wilden meenemen, spraken ze af om dinsdag nog eens langs te komen. Na een hele dag wachten belden ze uiteindelijk op dat ze niet meer kwamen, maar in plaats daarvan op woensdag voordat ze naar het vliegveld moesten. Ik wist dat ze om half zes een vlucht hadden, dus toen het bijna vier uur was, dacht ik dat ze ook dit bezoek lieten schieten. Net op dat moment kwamen ze opdagen, met gebrek aan tijd dus gelukkig waren ze binnen 10 minuten weer weg. Pfff… het zijn aardige mensen hoor, maar het is zo’n vreemde situatie dat ik echt hoop dat dat zich niet vaak meer voordoet.