Wilde capriolen

Wa-hooooooo
Kijk eens wie er niet voor haar broertje wil onderdoen?

Ergens tussen 19.00 en 19.30 komt onze achtertuin weer in de schaduw te liggen en dat is een mooi moment om nog fijn buiten te spelen. Het is nog wel een graad of 32, maar je zit niet meer in de volle zon. De kinderen zijn op dit uur altijd buiten te vinden. Ze rommelen met de watertafel, rennen door de sprinkler, spelen in het huisje, roetsjen van de glijbaan, gooien de bal over de schutting naar de buurkindjes, geven de plantjes water en rennen en springen dat het een lieve lust is! Natuurlijk wordt het daardoor met bedtijd ook wat later, want we gaan pas rond half negen weer naar binnen en voordat ze in bad zijn geweest en in bed liggen, staat de klok meestal wel op 21.00. Nou ja, daar is het zomer voor, toch?

Advertenties

Peuterpraat #29

Het is al weer een tijd geleden, maar ik denk dat we allemaal wel een glimlach op ons gezicht kunnen gebruiken. Veel uitspraken komen uit de tijd van het bezoek van opa en oma Eindhoven of zijn daaraan gerelateerd.

IMG_1019
Neem het maar met een knipoog.

Alex vraagt waarom de oven aanstaat.
Opa grapt: “Daar mogen jij en Nova in, dan kunnen we jullie straks opeten.”
Alex kijkt verschrikt. Oma legt uit dat opa een grapje maakt.
Alex, streng, steekt zijn vinger naar opa op: “Opa, wij maken een afspraak. Ik houd niet van grapjes. De oven is niet voor kindjes, alleen voor food!”

“Oma, blijf je nu voor altijd bij me?”
“Oma moet over een poosje weer terug naar huis.”
“Maar jij kan hier wonen in een huis en dan mag je steeds bij ons in de auto.”

Bij het naar bed gaan na een vrolijke dag:
“Heb je een fijne dag gehad?”
“I’m sad.”
“Sad? Waarom?”
“Omdat de zon heel warm is en nu heb ik zweetdruppels.”

“Nova, wat wil je eten?”
“Tjips!”

Voordat Alex naar school gaat, wil hij nog snel iets tekenen voor papas verjaardag. Op de hoek van een vel papier kriebelt hij wat.
“Wat heb je getekend?”
“Een piepklein landje.”

Oma is verkouden en snottert. Mama attendeert haar op een druppel aan de neus.
“Oma, why is your nose rainy?”

“Toen ik 1 was, was ik nog een baby. Toen ik twee was, was ik een toddler. Toen ik drie was, was ik een big brother. Now I’m four and I’m a VERY big brother.”

Alex struikelt over de drempel en zet het op een brullen.
“Ik heeft gevallen!”
“Waar doet het pijn?”
Snikkend: “Mijn knie, maar de bones zitten nog together.”

In ons huisje in de bergen. We drinken buiten koffie op het dek. Nova laat haar koekje vallen, dat tussen de spijlen door in de struiken valt.
“Uh oh.”
“Het koekje is gevallen, dat is niet erg. De beer zal het wel opeten.”
“Beer!”
Nova denkt even na en wijst druk heen en weer van de struiken naar de kopjes op tafel.
“Beer koekie. Beer toppie!” (*koffie)

Mama heeft voorgelezen voor het slapen gaan. Aan het eind van het verhaal (uit een Nederlands voorleesboek) heeft de hond de worst opgegeten en zegt de papa dat ze ‘boerenkool met niks’ eten. Dan tovert de mama een worst uit de vriezer en concludeert het verhaal: gelukkig maar, want wie houdt er nou van boerenkool met niks? Alex, die echt niet weet wat boerenkoolstamp is, geeft snel antwoord:
“Ik! IK houd van boerenkontenmix!”

Oma heeft een shirt aan met enig decollete.
“Oma, waarom heb jij een diep shirt?”

IMG_1009
Ook zij wordt zoetjesaan een heuse babbelkous.

Oma heeft uitgelegd dat ze weer naar huis gaat. Ze vertelt dat ze thuis eerst centjes gaat verdienen zodat ze daarna weer kan terugkomen. Als het moment van vertrek bijna daar is, geeft ze Alex haar kleingeld voor in zijn spaarpot.
“Oma, why are you going home?”
“Ik ga naar huis om centjes te verdienen zodat ik weer op bezoek kan komen.”
“But you just gave all your money to me!”

Alex heeft een muggenbult. Hij pruilt:
“De mosquito heeft mij gebeten en he didn’t even say sorry.”

“I used to have ten testicles, maar nu heb ik er maar twee. Als ze allemaal weg zijn, groeien er weer nieuwe.”

In de auto. Alex heeft e.e.a. in zijn handen en papa wil hem iets aangeven.
“Papa, ik heb maar twee handen, geen vier!”

Nova gebruikt behalve ‘toppie’ voor koffie nog twee vergelijkbare woorden met een totaal andere betekenis: ‘teppie’ is televisie en ‘tippie’ is knippen. Zou ze ook nog iets bedenken voor ‘tappie’ en ‘tuppie’?

Bellenpret

IMG_0892
Samen zeepbellen vangen.

Een nieuwe dag, een nieuwe uitdaging. Hoe krijgen we de kinderen in beweging in deze hitte? Eerder deze week had ik een idee opgedaan tijdens de zwemles. Daar waren ze bellen aan het blazen met de kinderen in het klasje om ze tijdens het wachten bezig te houden. Geen gek idee! Vandaag ben ik met de kleintjes naar Walmart gereden om een bellenblaasmachine te halen en een flinke fles met sop. Eenmaal thuis stond het ding in de vorm van een vis al gauw duizenden belletjes de tuin in te jagen en Alex en Nova gingen er natuurlijk als dollemannen achteraan. Op allerlei manieren probeerden ze de zeepbelletjes te pakken te krijgen. Zo waren ze ongemerkt toch lekker actief ondanks de drukkende warmte. Inmiddels is het zo warm buiten dat ze weer op de bank zitten en naar Dora kijken. Natuurlijk met een waterijsje, want daar waren ze na al dat rennen wel aan toe.

Zomer

Hoewel de zomer officieel nog moet beginnen, zijn wij de hitte eigenlijk al weer beu. Het zijn weer de dagen dat de thermometer om 10.00 al temperaturen ver boven de 30 aangeeft (vandaag bijvoorbeeld 35C) en je met goed fatsoen overdag niet kunt buiten komen. Hoe deden mensen dit voordat de airconditioning werd uitgevonden? Het is me een raadsel. We eten vrijwel elke avond salade omdat we snakken naar iets fris en lichts. Alex heeft bijna elke doordeweekse avond zwemles, dus die plonst heerlijk in het buitenbad terwijl wij aan de kant als gebakken eitjes de tijd aftellen.

IMG_4811
Samen in de bobcat!

Het afgelopen weekend was het Touch-A-Truck in Greenville, een jaarlijks terugkerend evenement waar diverse trucks op de straat staan midden in het centrum van Greenville. Kinderen kunnen aanschuiven om plaats te nemen in een graafmachine, dieplader, veegwagen, schoolbus, verhuiswagen, brandweerauto en wat dies meer zij. Ze mogen achter het stuur zitten, op de claxon duwen en het hele voertuig van voor naar achter bestuderen. Maar de rijen zijn lang en als je op het asfalt staat, is het al snel niet meer om uit te houden. Dus we zijn met Wim en Ann (en hun kids) naar de speeltuin naast de Greenville Zoo gegaan. In een schaduwrijk hoekje hebben de kleintjes zich daar mooi kunnen uitleven, terwijl wij gezamenlijk van een heerlijke lunch (van een Franse bakker!) genoten. Daar vandaan was het een kwartiertje rijden naar Mauldin, waar in het cultureel centrum een modeltreinententoonstelling was. Spekkie naar het bekkie voor alle kleintjes in ons gezelschap, inclusief Finn, de telg van onze Nederlandse kennis uit Greer. Er waren veel knopjes om op te duwen en een Thomas trein om zelf in te zitten, tot groot genoegen van alle kleine heertjes in ons groepje. ’s Avonds nog lekker spelen in de tuin… dus Alex en Nova waren helemaal op aan het eind van de dag.

IMG_4776
Hoera, we gaan naar het zwembad!

Op zondag waren we om 9.45 al in het zwembad waar we een dik uur aan het peddelen zijn geweest. Dikke pret met de pool noodles en flink op en neer zwemmen dankzij de reddingsvesten. Na het zwemmen en douchen hebben we een bezoek gebracht aan Strawberry Hill voor ijsjes en milkshakes, want daar was het wel weer voor. Daarna even een stop bij de doe-het-zelver en dat was het moment dat het weer flink begon te betrekken. We waren nog maar net thuis toen het losbarstte: hozen, plenzen, stortregenen. In een mum van tijd stond de achtertuin blank. Ook dat hoort hier bij de zomer; zeer intense regen- en onweersbuien.

Ook maandag was het nog niet voorbij. Terwijl Alex op school was en ik met Nova in de speelkamer aan het spelen was, begon ons alarmsysteem ineens te piepen. Op het display stond ‘tornado warning’. Buiten zag het er behoorlijk dreigend uit, met name een zeer donker gebied net voorbij ons huis. Ik belde eens met de buurvrouw, die is meestal behoorlijk goed op de hoogte van dat soort dingen.

IMG_4839
Je zou zo niet zeggen dat het noodweer op de loer ligt.

En ja, Gloria was al in opperste staat van paraatheid, niet geheel onterecht want inmiddels gingen buiten overal de sirenes af. Ik zette op televisie het Weather Channel aan, die op dat moment net vertelde dat mensen in Greenville en Spartanburg onmiddelijk een veilige plaats moesten opzoeken. Rob kreeg bij Milliken de opdracht om in de kelder van het gebouw te gaan zitten. Ik had enkele vriendinnen gebeld om ze te waarschuwen en ook de school van Alex om te vragen wat ze daar gingen doen. Samen met Nova zat ik in de jassenkast onder de trap, onder het matras van Alex (voor het geval er rondvliegend puin op je valt). Nova speelde vrolijk met mama’s telefoon en mama luisterde gespannen naar het weerstation dat allerlei onheilspellende berichten de ether instuurde, terwijl buiten het noodweer voorbij trok. Na drie zeer trage kwartieren was het eindelijk over, het tornado-gevaar geweken. In de verte zagen we een piepklein streepje blauw en poeh, wat een opluchting was dat. Alex vertelde later dat hij met alle andere kindjes in de badkamer op school had gezeten. Zo lang we hier wonen, is de mogelijkheid van een tornado nog nooit zo reeel geweest. Ik kan het ook niet erg aanbevelen, eerlijk gezegd.

IMG_4859
Alex zorgt goed voor de dahlia’s, die inmiddels al bloeien.

Tja, zomer in de subtropen. Terwijl ik dit schrijf, staat de waarschuwing voor een zwaar onweersgebied voor vanavond al weer te knipperen. Alex is blij dat ons huis ‘very strong’ is, want hij is er stellig van overtuigd dat niets ons huis omver kan blazen. Wij weten na de blikseminslag van vorig jaar wel beter en zijn extra alert wanneer er weer een melding voor een of ander noodweer verschijnt. Het hoort er echt bij deze tijd van het jaar, overdag onbehoorlijk heet en aan het eind van de middag knalt het en plenst het dat het een lieve lust is. In Nederland is het misschien lang koud en nat geweest, maar extreem weer aan het andere kant van het spectrum is ook niet alles!

Verder

Het is al weer twee weken geleden dat het noodlot zo plotseling en zo hard toesloeg, een inktzwarte zondag die niet voorbij leek te gaan, een zwart gat dat elke vorm van blijheid opzoog. Tegelijkertijd is het ook pas twee weken geleden, want soms lijkt het al zo veel langer. Er is in een korte tijd zo veel gebeurd, zo veel mensen gezien, gesproken, gehoord. Hoe geef je nog uiting aan verdriet en gemis, als alles al is gezegd en gezwegen?

Je wordt voortgestuwd door tijd. Hoe vreemd ook, zelfs een dag als 19 mei komt en gaat uiteindelijk. En nu zijn er zelfs al twee weken voorbij, iets wat kort geleden nog absoluut onmogelijk leek. Mensen snijden weer andere onderwerpen met ons aan, dan slechts over het immense verdriet. En dat is ook goed, want je kunt niet blijven hangen in een roes van triestheid.

Onze kinderen dwingen ons ongemerkt verder. Zij snappen weinig of niets van wat er is gebeurd, zelfs al praat je er met hen over. Alex is heel blij met de Lego die Rob van opa en oma heeft meegebracht, Nova is nog steeds verrukt als ze een foto van opa en oma ziet. Zij hebben heel recente herinneringen aan hen, mooie en vrolijke herinneringen en ook dat is belangrijk.

Voor Sjraar en Riek waren de kinderen en kleinkinderen het allerbelangrijkste, dus hoe kunnen we hen een grotere eer bewijzen dan er 100% voor Alex en Nova te zijn? Onze kinderen, in wie zij en Ize voortleven. Twee hummels die nu zonder opa en oma Meijel verder moeten en hun enige nichtje moeten missen. Twee kinderen die genoten van gesprekken op Skype en graag al hun capriolen laten zien. Twee kleine mensjes die nooit meer zullen zien hoe Riek en Sjraar om hen moeten lachen, hun nieuwste vaardigheden bewonderen, de verhalen over school aanhoren, vertellen hoe trots ze op hen zijn en ze aanmoedigen bij iets moeilijks of belangrijks.

Het is onze taak om dit nu allemaal dubbel en dwars te doen. Het is goed om stil te staan bij de dood, maar we mogen niet vergeten om te leven. We moeten verder en de mensen die zijn weggevallen eren, hun leven vieren. Verdriet hebben omdat ze er niet meer zijn, maar ook dankbaar zijn voor de tijd die we hebben gedeeld en alles wat ze ons hebben geleerd. Dus de blog gaat verder als vanouds, we delen ons leven met iedereen die er belangstelling voor heeft en iedereen die wil zien en horen hoe drie bijzondere mensen voortleven in Alex en Nova. Ik weet zeker dat Riek en Sjraar het zo zouden willen.