Peuterpraat #39

Lolbroeken. šŸ™‚

De peuterpraat staat deze keer bol met pareltjes van uitspraken, hoewel het voor ons natuurlijk extra grappig is omdat wij precies weten welke intonatie de kinderen hadden en welke snoet ze erbij trokken. Desondanks denk ik dat er ook voor de buitenstaander wel weer wat te lachen valt.

Alex kan op school ijsjes kopen voor 1 dollar. Hij krijgt een dollar mee op vrijdag en mag deze zelf uit mama’s portemonnee halen. Hij haalt een stapeltje biljetten tevoorschijn en legt ze op tafel. Nova ziet 10 dollar op tafel liggen en zegt:
“That is 10 ice creams!”

Nova tegen papa: “Boe!”
Papa speelt mee.
“Ahh! A ghost!”
Alex: “It’s ok, dad. It’s just Nova. You are a grown up, you don’t have to be scared.”

Nova zingt een liedje uit de film Aristocats:
“Everybody wants to beat the cat.” (ipv Everybody wants to be a cat)

Alex en papa spelen samen een computerspel. Alex moedigt papa aan:
“Giddyup dad!”

Nova kijkt al uit naar de komst van opa en oma in december. Wanneer ze hen ziet op skype legt ze haar planning alvast uit:
“Will you go to the swimming pool with me? You and you en Alex and me? Not mom and dad.”

Mama en Nova rijden in de auto. Mama stelt een vraag. Nova:
“I don’t care!”
Enigszins verbaasd door het antwoord stelt mama de vraag nog een keer.
“I don’t care!”
Nu is mama een beetje gepikeerd.
“Het is niet netjes om zo tegen mama te praten.”
“No, there! I don’t care! I don’t care!”
Dan pas valt het kwartje. Nova heeft het over de titel van het liedje dat op dat moment op de radio te horen is…

Mama heeft chili con carne gemaakt en volgens Amerikaanse traditie hoort daar cornbread bij. Om mama een plezier te doen, proeft Alex er een stukje van.
“Vind je het lekker?”
“Niet zo lekker.” Hij kijkt mama aan.
“Maar het is close to lekker!”

Alex heeft om druiven gevraagd. Ze liggen voor hem op een bordje.
“These grapes are filthy.”
“Nee hoor Alex, mama heeft ze voor je gewassen.”
“Well, the sink didn’t do such a good job.”

Alex heeft een stuk steen waarin dinosaurus-‘botten’ verstopt zitten die hij moet ‘opgraven’. Met veel elan is hij aan het werk. Al hakkend en zagend regent het opmerkingen:
“Haha! You can’t hide in there forever!”
“You are no match for me, dinosaur bones!”
“I’m coming to get you, bones!”

Alex is moe dus extra dramatisch. Wanneer hij met veel theater op de grond terecht komt en zich stoot, kermt hij:
“I’m dying!”

Op verzoek van Nova hebben we verse donuts gehaald. Wanneer we Alex ophalen van school, glundert zuslief:
“Alex, we have a surprise for you! Do you want to know what it is?”
Alex wil er niks over horen.
“No! You can’t tell me! It’s not a surprise if you verklap it!”

Alex praat heel serieus over een van zijn klasgenootjes. De jongen in kwestie deed iets verkeerd en Alex legt uit hoe dat mogelijk is.
“Caden forgot his brain today. It just fell out last night.”
Mama moet heel hard lachen. Alex vindt het helemaal niet grappig en wijst mama terecht.
“Don’t laugh! It’s not funny! I’m telling you the truth.”

De juf heeft ons geattendeerd op een expo over dino’s. Als Alex op maandag weer naar school gaat, wil hij er graag over vertellen. Als oma hem die middag op Skype ziet, vraagt ze er ook naar. Alex antwoordt:
“The teacher thinks I’m curious about dinosaurs, but I’m not. I already know everything.”

Nova heeft zo haar eigen manier om aan te geven dat ze iets lekkers lust.
“Mom, how do you spell ‘halloween snoepie’?”

Nova komt uit school. Ze vertelt over haar dag: “Jaleeya showed us her billen!”

Een antwoord dat je niet verwacht.
“Alex, kun je een woord bedenken met drie syllables?” (=lettergrepen)
“Ancestors.” =(voorouders)

Het is mama’s verjaardag. Alex:
“I want to kiss the birthday girl!”

Een eerlijke vraag van Alex:
“Is it hard to kill a dinosaur?”
“Dat ligt eraan wat je ervoor gebruikt.”
Alex denkt een tel na.
“If you use scissors, it will take a long time. Like 1500 days and years.”

Het regent pijpestelen. Met natte jassen zitten we in papa’s auto op de leren stoelen. Na verloop van tijd vraagt Alex:
“Why does the car smell like a wet cow?”

Wanneer Nova iets niet lust:
“This food is not yummy for girls.”

Nova:
“I know how to spell my brother’s name: A-L-E-X. And I know how to spell my name: N-O-V-A.”
“En hoe spel je ‘zoo’?”
“Uh…Z-zero-zero.”

We lezen een boek met zwart-wit-illustraties. Alex:
“The author forgot to color this page!”

Nova heeft een ballon gekregen in de supermarkt. Als we Alex ophalen van school, wil hij er natuurlijk ook mee spelen. Nova is er pertinent op tegen. Later op de middag mag Alex dan eindelijk een moment de ballon vasthouden, maar met de nodige waarschuwingen:
“Ok, Alex. Here you go. Don’t pee on it.”

Papa leest Nova een boekje voor over Kerstmis; het is in het frans. Nova begrijpt het niet zo:
“What are you saying, dad? That’s not a word!”

Alex heeft huiswerk, hij moet 3 woordjes bedenken die beginnen met de letter ‘t’, deze opschrijven en een tekeningetje erbij maken. Alex:
“Truck. Tree. And Texas.” (Ik wil wedden dat de juf ‘Texas’ niet vaak als antwoord tegenkomt… en ja, met behulp van een kaart heeft Alex Texas ook getekend.)

Charlotte Nature Center

Heerlijk met bladeren spelen.

Op de laatste dag van november werden we getrakteerd op een mooie, zonnige dag. Een blauwe lucht, 20 graden op de thermometer en zodoende een prachtige gelegenheid om erop uit te trekken. Het was erg druk op de weg, wat ongebruikelijk is op zondagmorgen, het traditionele tijdstip om naar de kerk te gaan. Maar het was ook het eind van het Thanksgiving weekend, dus iedereen die bij familie op bezoek is geweest voor de feestdagen, gaat op deze dag terug naar huis.

We moesten aan een kant van Charlotte zijn die we nog niet eerder hadden gezien. Het Nature Center ligt in een bijzonder luxe wijk met riante villa’s en vrijwel alleen Mercedes, Audi en BMW voor de statige deuren. Het natuurmuseum was niet verschrikkelijk groot, maar wel heel divers. De kinderen konden het leven bekijken door de ogen van een vlieg, nog enkele vlinders zoeken in de vlindertuin, leren over het leven van dieren die onder de grond leven en spelen in een van de speelhoekjes. Buiten was een wandeling van ca 2 km die begon en eindigde in de ‘wild playground’, een natuurspeeltuin waar we gezien het weer nog lekker konden vertoeven. Er was een klein podium waar Alex uitgebreid heeft staan vertellen over dinosaurussen en Nova, na enige aanmoediging, voor ons heeft gedanst (maar wat de camera helaas niet heeft vastgelegd). Het is al weer even geleden dat er bewegende beelden op de blog te zien waren, dus geniet ervan.

De weg naar huis was overigens verschrikkelijk lang; twee uur en een kwartier! Simpelweg vanwege drukte op de weg, ongevallen, kijkfiles en meer van dat soort ellende. Dat gebeurt ons toch niet vaak!

De ‘Elf on the Shelf’

Elf Anna op haar tweede ochtend: Bunco spelen met een stegosaurus en een triceratops.

Het is nog maar een jonge traditie in dit land, maar het is er een die razendsnel om zich heen grijpt: de Elf on the Shelf. In 2005 verscheen er een boek met deze titel waarin deze elf werd geintroduceerd. De kerstman stuurt de ‘scouting elf’ naar kinderen thuis zodat deze kan rapporteren hoe de kinderen zich gedragen. Ook kunnen kinderen hun wensen via de elf aan Santa doorsturen. Bij het boek zat een popje van een elf en al snel was de nieuwe traditie geboren. De elf arriveert rond 1 december en dan begint de pret.

Het idee is dat je de elf elke avond verplaatst; het is aan jezelf hoeveel moeite je ervoor wilt doen, maar je kunt behoorlijk wat avonturen voor je elf verzinnen. Sommige mensen gaan hierin heel ver, anderen houden het bescheiden. Onze elf doet vooralsnog niet al te gek, maar we zijn er net mee begonnen, dus als we geen simpele ideeen meer over hebben, komen de meer uitgebreide vanzelf tevoorschijn! Onze elf verscheen op 29 november, met wat kerstchocolade en een brief. De kinderen moesten een naam voor haar verzinnen om de magie te ‘activeren’. Ze hebben gekozen voor Anna.

Anna zat op de 29e ineens op de keukentafel. Alex meende direct ’s nachts gerommel te hebben gehoord en concludeerde dat hij Anna had horen aankomen. Bovendien had haar drukte hem wakker gemaakt! Hij nam het meteen heel serieus. Nova keek er argwanend naar en pakte Anna op en danste ermee alsof het een gewone pop was. Na een snelle herinnering dat je de elf nooit mag aanraken (anders verliezen ze hun magie), maar dat je er wel tegen mag praten en zingen, heeft ze de elf sindsdien met rust gelaten.

Op 1 december hing Anna op een schommel aan de keukenlamp.

Op de tweede ochtend had Anna een nieuwe brief bij zich. Het was zo’n rommel in de speelkamer dat ze er maar was weggebleven. Er was een vriendelijk verzoek om de boel een beetje op te ruimen. Ze zat zodoende in de huiskamer met twee dinosaurus-vrienden, een spel Bunco te spelen. De kinderen vonden het hilarisch en Nova was ook enthousiast. Ook zij meende nu dat ze Anna ’s nachts had horen rommelen! Alex vloog vervolgens de speelkamer in om op te ruimen; als iemand zijn cadeaus dit jaar verdiend heeft, is hij het wel.

Vanmorgen had Anna weer een brief bij zich, samen met een adventkalender. We kunnen daarop aftellen naar kerst, EN naar het bezoek van opa en oma! Zij komen over minder dan twee weken bij ons aan en daarmee zijn zij het belangrijkste cadeau dit jaar. We zullen zien wat de elf tot die tijd nog uitspookt. Iets zegt me dat de avonturen van Anna na de aankomst van opa nog wel een gekkere wending zouden kunnen nemen!