Weer een maand voorbij

Einde van het voetbalseizoen!

De oktobermaand is traditioneel voorbij gevlogen. Het is de tijd van appels en pompoenen en talloze activiteiten in de wijde omtrek. Daarbij komt dat we ook nog veel mensen kennen met verjaardagen in deze maand, dus doorgaans zijn er ook nog een aantal verjaardagsfeestjes te vieren. Het weer was niet minder dan spectaculair. Schitterende blauwe luchten, heerlijke temperaturen en geen druppel neerslag, bijna te mooi om waar te zijn.

Alex heeft zijn voetbalseizoen inmiddels afgerond en is een medaille rijker. Zijn team heeft zich samen goed vermaakt en ze hebben wedstrijden gewonnen en verloren. Belangrijker is dat ze een hecht team vormden en een heleboel geleerd hebben en dat is uiteindelijk het belangrijkste. De bedoeling is dat we nu gaan beginnen met jiu jitsu, een vechtsport. We zullen binnenkort zien hoe dat uitpakt.

Op 31 oktober is het vaste prik: Halloween. We hadden al wat activiteiten gedaan rond dit vrolijke feest, zoals Boo in the Zoo (wat een soort van traditie is geworden) en met Nova was ik in de bibliotheek naar een speciaal Halloween-voorleesuurtje gegaan. Maar de 31ste, dat is toch de mooiste dag, wanneer ze ’s avonds met hun pompoen verkleed langs de deuren gaan. Vriendje Luke was er ook weer bij, en samen hebben ze een ongelooflijke hoeveelheid snoep en chocolade opgehaald. Nova was prinses Belle en Alex een paleontoloog, iets wat je zelfs nog aan sommige volwassenen moet uitleggen. Met groot enthousiasme zijn ze overal langsgegaan en Nova hoefde dit jaar geen hand van mama vast te houden. Samen met broerlief holde ze overal naar toe en ze liet zich zelfs niet afschrikken door een enkeling met een wel heel eng masker voor (vorig jaar rende ze daar nog hard van weg). Na anderhalf uur trick-or-treat hadden we meer snoep opgehaald dan we zelf hadden uitgedeeld (en dat waren toch 6 grote zakken vol)!

Aan het prachtige warme weer kwam heel plotseling een eind toen het van vrijdag op zaterdag plotseling berekoud werd en er iets gebeurde dat in de geschiedenis van South Carolina nog niet eerder voorgekomen was: sneeuw op 1 november! Het was twee dagen eerder nog 28 graden en opeens kwamen er witte vlokken omlaag. Spartanburg bleef sneeuwvrij, maar in Greenville viel het wel degelijk. Ook in Columbia, waar het doorgaans enkele graden warmer is, viel een centimeter of 5. Het was echt weer om binnen te blijven, iets warms te drinken en iets op Netflix te bekijken.

Je moet er zelf wat van maken op een koude dag.

Op zondag probeerden we alsnog op pad te gaan en we vertrokken naar Zirconia, waar SkyTop Orchard ligt. Deze reusachtige appelboer biedt doorgaans voldoende vertier om een paar uurtjes te vertoeven en men hangt er met de benen buiten. Maar toen we uit de auto stapten, snapten we direct waarom we pal naast de verkoopschuur konden parkeren in plaats van enkele velden verder: de temperatuur was rond 0 graden en de ijskoude wind maakte de gevoelstemperatuur nog een eindje lager. Er lag nog sneeuw van de dag ervoor, een absoluut bizarre ervaring. Er was bijna geen hond en de enkeling die er wel was, draaide spoedig weer om. We kochten een flinke zak appels en vertrokken naar de speelweide, maar zelfs met de zon voelde het ijskoud en was Nova het al snel beu. We reden dus maar een eindje verder, naar het plaatsje Hendersonville. Ondanks het koude weer konden we hier geen enkele parkeerplaats vinden en we moesten dus nog iets langer wachten op een warme kop koffie. We reden verder naar het plaatsje Brevard, waar een bijzondere speelgoedwinkel ligt. Natuurlijk hebben de kinderen hier iets uitgezocht; ze moesten al zo’n tijd wachten in de auto voordat we ergens waren. Nova vond een figuurtje van een fee en Alex een blok pleister waar dino-botten in zaten die je moest uitgraven. Dat was een spekkie naar zijn bekkie en hij kon niet wachten tot we thuis waren en hij kon beginnen.

Het ziet er mooi uit, maar o wat was het koud!

Door het verzetten van de klok was het al laat voordat we bijna thuis waren en zijn we dus gestopt bij een Mexicaans restaurant in de buurt om daar heerlijk te eten. Met dat koude weer gaat een warme maaltijd er wel in, zeker als deze door iemand anders wordt klaargemaakt! Eenmaal thuis moest Alex natuurlijk direct aan de slag met zijn onderneming als paleontoloog: gewapend met de meegeleverde hulpmiddelen begon hij direct driftig te werken. Op de verpakking stond dat men rekening moest houden met uren, waarschijnlijk dagenlang werk voordat alle botten opgegraven waren, maar onze Alex ging met zulk doorzettingsvermogen aan de slag dat hij de klus binnen 2 uur geklaard had.  Een toekomst in dit vakgebied zit voorlopig dus wel snor.

Advertenties