Tijd

Een van de twee boefjes.

Onlangs zag ik een ingezonden brief aan een krant, waarin iemand zich afvroeg waarom haar vriendin, die kinderen had, zo weinig tijd had. Ze vroeg zich af of het misschien een smoes was en ze liever niet wilde afspreken of bellen, want wie thuis is met z’n kinderen zwemt toch in de tijd? De brievenschrijfster werkte zelf full-time, dus als er iemand weinig tijd had, was zij het wel! En toch kreeg ze de boodschappen gedaan, ging ze sporten en had ze nog tijd voor sociale contacten. Hoe zat dat precies?

Welnu, ik ben zo’n moeder die thuis is met twee kinderen en ik kan beamen dat je inderdaad nergens meer tijd voor hebt. De dag bestaat eruit je kinderen te verzorgen, wassen, aankleden, tanden poetsen, kleren aan, luiers vervangen, voeden en vermaken. Je kunt ze niet uit het oog verliezen, want ze zullen zichzelf ongetwijfeld pijn doen, een ander pijn doen, iets doen wat mag maar daar heel veel rotzooi bij maken of iets doen wat niet mag (en daar ook heel veel rotzooi bij maken).

Elke simpele onderneming kost het veelvuldige aan tijd die iemand zonder kinderen nodig heeft. Je moet immers altijd een gevulde luiertas bij je hebben, met eten, drinken, luiers, doekjes en extra kleren. Het kost tijd om je kind in de autostoel te krijgen en eenmaal ter plaatse om hem er weer uit te krijgen. In de winkel dien je te zorgen voor afleiding zodat ze de boel niet bij elkaar gillen, uit de wagen springen of andere mensen in de weg lopen. ‘Even’ boodschappen doen is er nooit bij.

In huis is het niet veel beter, sterker nog, het is er nog moeilijker want ze kennen er de weg en weten waar alles ligt waar ze niet bij mogen. Hoe kan het dat ik zo weinig tijd heb? Omdat het Alex 2 seconden kost een doos van 250 paperclips om te kiepen in de pennenla en mij 20 minuten om het weer op te ruimen. Omdat het Alex 3 tellen kost om alle handdoeken uit de kast te trekken en mij 15 minuten om ze weer op te vouwen en terug te leggen (omdat hij ze tussendoor nog drie keer overhoop gooit). Omdat Alex vol trots komt melden dat hij “zelf op de grote pot is geweest!”, met de slecht gemikte poep nog aan zijn been en een spoor van bruine voetstappen over het tapijt, iets wat minstens een uur kost om weer op te ruimen. Omdat je Alex vraagt de nieuwe tandpasta naar de badkamer te brengen, om er later achter te komen dat hij de nieuwe tandpasta meteen even heeft uitgeknepen in diezelfde badkamer. Omdat het een peuter niet zo veel tijd kost om de zorgvuldig gesorteerde boeken uit de kast te trekken, maar natuurlijk wel om ze weer terug te zetten.

Omdat je talloze boekjes met hen leest. Omdat je elk bestaand kinderliedje met hen zingt. Omdat je ze het alfabet leert, kleuren, vormen en nummers. Omdat je hen uitlegt dat ze wel mogen spugen als ze hun tanden poetsen, maar niet als ze aan het eten zijn. Omdat je al je riemen weer eens aan het zoeken bent, die ‘verdwenen’ zijn omdat Alex het ‘slangen’ vindt en ze zodoende verstopt. Omdat Alex je ‘helpt’ met stofzuigen door de volle stofzuigerzak door de kamer naar de vuilnisbak te sleuren, waarbij de helft van de inhoud weer in je schone kamer terecht komt.

Samen houden ze mama wel bezig

Omdat je twee kinderen hebt die allebei niet slapen. Omdat je een baby hebt die alleen maar wil staan en springen. Omdat de baby ineens gaat kruipen en helemaal niet meer aan het oog van een volwassene mag ontsnappen. Omdat de baby een explosieve luier heeft die op het tapijt lekt, dus daar ga je weer met de tapijtreiniger. Omdat je de zomerkleren moet uitzoeken en verdelen in ‘houden’ en ‘opruimen’, en vervangen door de najaarsgarderobe. Omdat het weer tijd is voor een schone luier, schone kleertjes (want ondergepoept), eten, een knuffel of troost.

Het is tijd voor een wandeling, een boodschap, een speelafspraak, een uitje, een verplichting. De kinderen moeten leren tekenen, schilderen, schrijven, tellen. Ze moeten leren om taakjes te doen en je moet ze motiveren, dus verzin je systemen voor beloning en straf, iets wat weer tijd kost want je moet uitzoeken wat wel werkt en wat niet. En als ze hun taakjes doen, zullen ze ongetwijfeld knoeien, vallen, protesteren of alledrie.

De dagen vliegen om omdat je ook nog moet wassen, drogen, was opruimen, de vaatwasser legen en vullen, de koffie klaarzetten, lunch maken, koken, stofzuigen en opruimen. Het onkruid moet uit de tuin, het portiek moet geveegd, de vloeren moeten gedweild, de badkamers geschrobt, de bedden opgemaakt en de vuilnisbakken geleegd. En het houdt om vijf uur ’s middags niet op, of om acht uur. Ook midden in de nacht dien je paraat te staan met een knuffel, een kus, een slokje water (of melk), schone lakens en geduld, vooral veel geduld.

Vergis je niet, ik klaag niet hoor! Ik zou het niet anders willen. Maar wie zich afvraagt waarom een moeder weinig tijd heeft, kan hierboven het antwoord vast wel vinden.

Advertenties

Peuterpraat #5

Op en top een jongen, op Nova's haarband na.

Rob trekt wat onkruid uit de tuin, Alex staat er gefascineerd bij te kijken. Na een poosje komt hij naar me toe gerend: “Mama! Omkruipt!”

Alex heeft geleerd wat een pijl is, of ‘arrow’ in het Engels. In de auto ziet hij op bijna elk bord langs de weg wel een pijl staan. “Arrow!” roept hij steeds opnieuw. Om er een beetje variatie in te brengen, leg ik hem uit dat de pijl naar links of naar rechts wijst. Als we even later bij een stoplicht staan, zie ik een bord met een pijl naar rechts. Dus ik vraag Alex: Waar wijst de pijl naar toe? Alex antwoordt: “Naar de boompies!”

We zijn in outlet center Gaffney. Alex is met papa in het speeltuintje. Een meisje van een jaar of twee loopt aan de hand van oma over de hangbrug. Alex ziet het, loopt er met grote stappen voorbij en meldt triomfantelijk: “I am a boy.” Als hij daarna ook zonder hulp van de glijbaan af gaat, benadrukt hij bij de oma en haar kleindochter nog maar eens: “I am a grote boy!” Als er een andere jongen op de glijbaan zit en er niet vanaf gaat, neemt Alex snel actie. “Get off the slide!” commandeert hij. En jawel hoor, de jongen in kwestie vertrekt. Nu moeten we Alex alleen nog leren om in zulke situaties een pietsie beleefder te zijn. šŸ™‚

Mama zit achter de computer en probeert iets te doen wat niet lukt. Na de zoveelste poging begint ze te mopperen. Alex hoort het aan, legt een hand op mijn schouder en vraagt bezorgd: “Are you ok mammie?”

Alex is op het potje geweest en bekijkt het resultaat. “Alex heeft een rups gepoept!”

We zitten in de auto. Nova heeft er geen zin in en protesteert luid. Alex hoort het een tijdje aan en zegt dan: “Nova is een mopperpot.”

“Alex plasje voor Bob.” (vertaling: Ik ga nu een plasje doen op het potje, dan heb ik een
aflevering van Bob de Bouwer verdiend.)

“Alex heel lief, Alex lolly diend.” (vertaling: Zo mam, ik ben al een hele poos goed bezig, wordt het niet eens tijd dat ik een beloning krijg in de vorm van een lolly?)

De kindjes spelen samen met de boerderij van Little People. Een vermoeide Alex wordt plotseling baldadig en duwt Nova omver, met tranen tot gevolg. Als we een uurtje later ergens anders mee bezig zijn, zegt hij ineens: “Nova sad van Alex duwen Nova van barn.”
Ik bespreek met hem dat hij inderdaad niet zo lief was, maar dat hij zich verontschuldigd heeft. Het is beter om dat in de toekomst gewoon niet meer te doen. Alex laat het even bezinken en zegt dan: “Alex lief Nova so much!”

Halloween Hoopla

De fontein in Greer City Park spuit roze water deze maand

Vorige jaren is ons helemaal niet opgevallen dat er in de herfst rond Halloween zo vreselijk veel te doen is. Ik denk dat het ook komt omdat we nu veel alerter zijn op activiteiten die leuk zijn voor de kinderen. Nu we er op letten, zien we de ene activiteit na de andere en tot het eind van de maand is er bijna elke dag wel ergens iets te doen.

Vandaag was er de Halloween Hoopla in Greer. Er stonden een hoop springkussens bij elkaar, er waren knutselactiviteiten en als we iets vroeger waren gekomen, had Alex ook nog een heleboel snoepjes kunnen verzamelen. Maar de springkussens waren al een traktatie op zich, want de jongeman wilde er maar met moeite vanaf komen. Steeds als de springtijd om was, moesten we hem bij zijn broekspijpen van het kussen af sleuren. Dan holde hij meteen weer naar het eind van de rij voor een volgende ronde. Tijdens het wachten wurmde hij zich steeds naar voren en probeerde soms al weer op het kussen terug te kruipen. Gelukkig hoefde hij nooit langer dan een paar minuten te wachten en dan kon hij zich weer het hart uit het lijf springen. Wat een lol had onze kleine boef!

Een onherkenbare ridder

En wat we ook geleerd hebben, Alex is een heuse charmeur! Op het springkussen met de glijbaan stond een dame om de kleintjes te helpen. Alex liep naar haar toe, zette zijn grote, blauwe ogen op, keek eens lief, zei wat en hopla, ze hielp hem de trap op en gleed met hem de glijbaan af. En dat niet een keertje, nee hoor! Achter elkaar door! En een schik dat hij had, je houdt het niet voor mogelijk. Nova zat vanaf de zijkant toe te kijken met even grote ogen. Je zag gewoon dat ze ook wou springen. Volgend jaar meissie, dan mag jij ook!

Nog meer herfstfeest

Alex is deze week bijzonder lief, behulpzaam en goed bezig met zijn zindelijkheidstraining. Om dat te belonen, hebben we hem gisteravond meegenomen naar de First North Baptist Church. De kerk?! Wat krijgen we nou?! Deze kerk organiseert blijkbaar elk jaar rond deze tijd een herfstfestival, een soort kinderkermis waar alle activiteiten gratis zijn en de kinderen overal snoepjes kunnen verdienen (bijvoorbeeld door met pijltjes een ballon kapot te gooien, een bal door een net te gooien, een pingpongbal in een emmer te mikken, etc). Alex heeft er heerlijk wat snoepjes bij elkaar verdiend dus dat was smikkelen en smullen. Zijn vriendje Johnny was er ook even en samen zijn ze in een soort zweefmolen geweest. Dikke pret, die twee! En ee leuke activiteit om te onthouden voor volgend jaar!

Herfst is feest

Nova vindt de pompoenen prachtig

Ondanks een klein dipje in het weer op dinsdag en woensdag kunnen we toch niet anders zeggen dan dat de herfst tot op heden spectaculair is. Afgelopen weekend was het maar liefst 30 graden en de lucht was zo blauw dat het bijna pijn deed aan je ogen. Rob had op vrijdag onverwacht een vrije dag genomen, dus het weekend was ook nog eens extra lang!

We zijn vrijdag de boodschappen alvast gaan halen bij Publix, een zeer luxe supermarkt aan de andere kant van de stad. We komen daar eigenlijk niet zo heel vaak, maar sinds kort heb ik de kortingsbonnen ontdekt, iets waarover ik binnenkort wel eens iets uitgebreider zal schrijven. In ieder geval, we hadden 58 dollar bespaard op onze boodschappen, dus niet gek veel meer uitgegeven dan we normaal bij Walmart doen. Een interessante ontwikkeling!

Met de boodschappen al op tijd in huis, hadden we tijd over voor leuke dingen. In Gaffney hebben we wat kinderkleertjes gehaald, mama aan het shoppen terwijl papa en Alex lekker in het speeltuintje waren. Alex amuseerde zich daar prima met andere kindjes en kreeg nog eens de kans om zijn Engels te oefenen (meer daarover in de volgende editie van Peuterpraat). Ook daar heerlijk bespaard, de totale kosten van $450 teruggebracht naar $140. Kijk, daar wordt een mens vrolijk van!

Alex had wel de hele middag op de band kunnen blijven zitten

Zondag zijn we naar Strawberry Hill USA geweest in Chesnee. Deze gigantische aardbeienboer verkoopt momenteel voornamelijk appels en pompoenen en heeft ook de nodige activiteiten die aan het seizoen gekoppeld zijn. Om je een idee te geven van de omvang: er staan 400 Amerikaanse vlaggen verspreid op het grondgebied van Strawberry Hill en wij hebben ze lang niet allemaal gezien.

Een ritje met de tractor is altijd leuk en Alex riep al bij aankomst ‘tractor, tractor!’. Het was echt een leuk aangekleed tochtje, we kwamen een trol tegen die we om toestemming moesten vragen de ‘brug’ over te steken zodat we de koeien konden voeren in de weide erachter. Verder werden twee heren uitverkoren om een biggetje te vangen en stond er een kalfje van vier weken dat de fles kreeg. Ook Alex mocht haar even aaien en de fles vasthouden. Verder waren er talloze plaatsen waar hooibalen, stropoppen en pompoenen bijeen waren gezet om foto’s te kunnen maken. Er hingen banden aan de bomen om te kunnen schommelen, iets wat Alex zo leuk vond dat hij bijna vergat om een pompoentje uit te zoeken om mee naar huis te nemen. Toen we weer allemaal op de tractor terug moesten, waarschuwde ik Alex dat hij nog een exemplaar mocht uitzoeken, waarop hij naar de pumpkin patch rende en in allerijl een oranje knol pakte. Een prachtig gezicht. Voor Nova hadden we een kleintje meegenomen omdat ze die dingen ook zo leuk vindt. Alex heeft ze eenmaal thuis allebei bij de verzameling in de voortuin gezet.

Het 'corn maze' van bovenaf gezien.

Alex mocht zijn snoet laten beschilderen, we hadden maar gekozen voor iets simpels omdat we natuurlijk niet wisten hoeveel geduld hij daar voor zou hebben. Meestal is het geen stilzitter… maar in dit geval zat hij keurig op de schommelstoel en liet de dame een pompoen op zijn wang tekenen. Hij zat er zo lief bij te kijken, je zou bijna denken dat hij altijd zo rustig is. Gelukkig weten wij wel beter. Daarna zijn we het ‘corn maze’ ingegaan, maisveld dat is omgetoverd in een doolhof. Vergis je niet, we hebben het hier niet over een klein veldje, maar een flinke lap grond. Je krijgt dan ook een rode vlag mee voor het geval je verdwaalt, zodat een reddingsteam je kan komen halen als je er niet meer uit komt. Wij zijn het kinderdoolhof ingegaan en lieten Alex de weg bepalen. Hij riep steeds ‘this way!’ en wij gingen er mooi achteraan. Hij had de grootste schik! Ook het kinderdoolhof was nog een aardig ding en we begonnen even te vrezen dat we de vlag al in de lucht moesten steken, toen we toch ineens de uitgang vonden. Daar vandaan zijn we naar het cafe bij de boerderij gegaan, waar ze heerlijk zelfgemaakt ijs hebben. Alex heeft er gesmuld van een regenboogijsje en papa en mama een ouderwetse milkshake. Jummie!

Na zoveel pret waren de kinderen natuurlijk behoorlijk moe en ze vielen allebei in slaap in de auto op weg naar huis. Echt een heerlijke dag gehad!

Nova op cruise control

De kinderarts waarschuwde ons vorige week dat het niet meer zo gek lang zou duren voordat Nova een stuk mobieler zou zijn. En jawel hoor, de kleine madam begint al stapjes te zetten terwijl ze zich aan iets kan vasthouden. Af en toe laat ze ook al los en staat ze even zelfstandig op twee benen, of stapt ze van de tafel naar papa of mama toe. Zou ze het echte kruipen overslaan en meteen gaan lopen?

Sinds ze drie maanden geleden voor het eerst in de jumperoo zat, is er ook al veel veranderd. Ik denk dat we hem binnenkort wel een standje hoger kunnen zetten!

Nova @ 6 maanden

Ons pompoentje

Vandaag was het tijd voor de 6 maanden check-up voor Nova (jaja, 6 maanden oud alweer! hoe is het mogelijk!). We maakten ons niet echt zorgen of ze wel voldoende ontwikkelt, iedereen ziet dat ze als een speer gaat en een soort turbo-baby is. Dat werd bij de kinderarts allemaal bevestigd: madam is een mooie 7556 grammen, 63.5 cm lang en een bolletje met een omtrek van 41.5 cm. Qua gewicht zit ze nu rond de 60%, qua lengte ronde 25% en haar hoofdje ongeveer 20%. Haar groeicurves zijn nog steeds een kopie van die van Alex, heel wonderlijk om te zien!

De kinderarts vroeg of we al geprobeerd hadden haar wat vaste voeding te geven… pfff! En of! Ze smult van banaan, appel, peer, wortel, zoete aardappel, erwtjes, boontjes, rundvlees, kip, kalkoen, mango, pruimen en rijstekoekjes. We mochten nu ook proberen haar pindakaas te geven, ei en zelfs stukjes wafel of pannenkoek (wel kleine stukjes natuurlijk).

Dr. Lucy keek ook even of ze al een beetje kon staan, dus Nova pakte haar handen beet en trok zichzelf meteen omhoog. Ook met vlag en wimpel geslaagd! Haar oorontsteking was gelukkig over, weer een probleem opgelost. Aan het eind van het bezoek kreeg ze haar vaccinaties, drie prikken en een boel traantjes. Maar voordat we goed en wel in de auto zaten, was het leed al weer geleden. Ze heeft er de rest van de dag geen last van gehad en was gewoon zichzelf. Taaie tante he!