Meloenen

Alex weigert in alle toonaarden om groente te eten, welke trucs we ook verzinnen. Gelukkig doet hij over fruit niet zo moeilijk. Op dit moment zijn de cantaloupe meloenen in het seizoen en het exemplaar dat we pas bij de lokale boer haalden, was supersappig en -lekker. Alex dacht er ook zo over en heeft er met smaak van zitten eten. In het filmpje is hij al zijn laatste stukje toe, maar het hele bakje is op dezelfde manier in zijn buikje verdwenen.

Advertenties

Cursus modder maken

Sinds we Alex EEN keer hebben laten zien hoe je water van de watertafel naar de zandbak brengt, is er geen houden meer aan. Hij sleept achter elkaar door met emmertjes en kommetjes water en kiept ze om boven de zandbak. De ‘zandbak’ is nu meer een modderbak. Gisteravond kwam ons buurjongetje Ethan een tijdje spelen en met z’n tweeen hebben ze er helemaal een feest van gemaakt. Aan het eind van de avond waren het net twee zandmonsters. Maar ze hebben wel dikke pret gehad met z’n twee, en dat is toch het belangrijkste!

Speelmaatje

Ondanks de verzengende hitte proberen we toch af en toe buiten te komen. Mijn nieuwe vriendin Ruth en haar dochtertje Sarah wonen nog niet zo lang in deze buurt en kenden de speelplaats bij Lake Bowen nog niet. We zijn er met z’n vieren naar toe gegaan in de hoop dat de bomen nog een tijdje schaduw zouden verzorgen. Ondanks dat dit de schaduwrijkste speelplaats in de buurt is, was het er na 10.30 ook niet meer uit te houden. Toch was het lekker om een tijdje buiten te zijn en de kinderen hebben heerlijk gespeeld.

Vandaag, donderdag, doet de zomer er nog een schepje bovenop en halen we 38 graden en een gevoelstemperatuur van 43. We zijn op dit moment erg dankbaar dat de airco het doet!

Vaderdag-weekend

Le met baby Claire

Eerder deze week hadden we met onze vrienden Le en Honggang afgesproken dat we op zaterdagmiddag samen zouden picnicken bij Lake Bowen. Hier ligt een speeltuin die nog redelijk schaduwrijk is en de omgeving, aan het meer, is een leuke setting voor een partijtje. Le en Honggang zijn sinds 6 weken trotse ouders van baby Claire en dit uitstapje was haar eerste echte, grote kennismaking met de buitenwereld. Opa en oma waren op bezoek, helemaal vanuit China, en kwamen mee om wat Amerikaanse cultuur op te snuiven. Ook grappig, met een stel Nederlanders en Chinezen iets typisch Amerikaans doen.

Hoe dan ook, we hadden allemaal het een en ander meegebracht, wij wat salades en chef Honggang had heerlijk gemarineerd vlees meegebracht. Opa en oma hadden lekkere gestoomde broodjes verzorgd, zodat we een bonte mix op tafel hadden staan. Een overheerlijke mix trouwens, want het smaakte verrukkelijk. In elk park waar je komt staan altijd wel een paar barbecues en Lake Bowen is wat dat betreft geen uitzondering. Het was een kwestie van de kolen opstoken en grillen maar. Toegegeven, dat was natuurlijk wel super-Amerikaans!

Alex met 'zijn' Chinese oma

Alex vond het prachtig in de speeltuin en was al snel dikke vrienden met ‘zijn’ Chinese opa en oma. Hij ging met hen naar de over het water scherende boten kijken en een ander gezin leende ons een bal waar ze een hele poos mee gespeeld hebben. Gefascineerd keek hij naar baby Claire, zo’n klein, broos mensje dat heerlijk lag te slapen. Voor ons ook bijzonder om te realiseren dat Alex niet zo heel lang geleden zelf ook zo’n hummeltje was!
De bries van het water maakte dat het allemaal net uit te houden was, want ik hoef eigenlijk al niet meer te melden dat het heet was. Dat is het hier namelijk elke dag, temperaturen die schommelen tussen 35 en 38 graden!

Op vaderdag hebben we van de relatief koele ochtend gebruik gemaakt om Alex in de achtertuin te laten rondhollen.

De steengroeve van Duplo

Om half negen dribbelde hij al in niks meer dan een zwemluier van het badje naar de zandbak. Tegen 11.00 zijn we richting Charlotte gereden en hebben in het Concord Mills winkelcentrum heerlijk rondgebanjerd. Een prachtig winkelcentrum, waar voor kleintjes ook het nodige te zien en te doen is. We hebben een beetje afgewisseld tussen leuke dingen voor Alex en een beetje winkelen. We troffen hier ook de Lego-winkel, die er overigens nog niet zo heel lang zat. Fantastisch om daar rond te struinen en natuurlijk konden we het weer niet laten om er iets mee te nemen. Een steengroeve met wel drie soorten voertuigen viel al snel in de smaak! Bij thuiskomst hebben papa en Alex het zaakje opgezet en de ‘vroem vroem’ was niet van de lucht.

Buitenbad

In de brandende hitte wil je op dit moment niet buiten zijn, maar in de vroege ochtend is het heel eventjes vol te houden. Vanmorgen om half negen heb ik het babybadje buiten gezet en Alex een waterdichte luier aangetrokken. Hij heeft er lekker een poosje in zitten plonzen tot hij zelf aangaf naar binnen te willen.

Als we geluk hebben, koelt het ’s avonds rond een uur of zeven, half acht af naar 28 of 29 graden. Omdat de zon dan niet meer zo hoog in de lucht staat, is het net te doen. Zo krijgen we toch nog iedere dag onze vitamine D binnen en kan Alex zich even moerennen voordat hij naar bed gaat.

Heet

Op de schommel in Kid's Planet

Het is de afgelopen week erg rustig geweest op de blog en dat kan eenvoudig verklaard worden door de verschrikkelijke hitte waaronder we in South Carolina op dit moment gebukt gaan. Hoge temperaturen (vandaag 38 graden) en een hoge luchtvochtigheid (donderdag haalden we 100%!) maken het niet erg fijn om buiten te zijn of erg actief te zijn.

Vandaag hadden we afgesproken met Alexanders vriendje Daniel en zijn ouders bij een grote speelplaats in Greer, in de buurt van het vliegveld in Greenville. We waren er om half tien en het was er nagenoeg uitgestorven. Een fantastische speeltuin, heel mooi gemaakt, enorm groot en leuk voor de allerkleinsten tot de wat oudere kinderen. Zoals we van Alex gewend zijn, stortte hij zich direct op alles wat hij zag. Er was zo veel nieuws te zien en te doen, echt jammer dat het ongenadig heet was.

Na een uur zijn we toch maar gevlucht en naar het huis van Joan en Jay gereden, die ons uitgenodigd hadden voor de lunch. Ook een bevriend koppel met hun zoontje Hector was erbij en de drie jongens hebben zich binnenshuis heerlijk uitgeleefd. Ook Daniel heeft bepaald niet te klagen over een gebrek aan speelgoed, en Alex heeft met veel plezier alles overhoop gegooid. Toen we rond half twee maar eens opgestapt zijn, viel de kleine boef als een blok in slaap op de achterbank!

Een wandeling met een staartje

Toen was hij nog wakker

Vanwege het zeer warme weer zijn we afgelopen zondag al heel vroeg op pad gegaan. We waren al lang niet meer in Croft State Park geweest en dit ligt op een minuut of 20 rijden bij ons vandaan. Zo waren we in ieder geval niet al te veel tijd kwijt aan een autorit. Om 8.45 stonden we aan het begin van de wandeling van (volgens het bord) 1.5 mijl (ca. 2.2 kilometer) en ondanks het vroege uur was het toch al 26 graden. De bomen waren weliswaar een beschutting tegen het directe zonlicht, maar evengoed was het onbeschrijflijk drukkend weer.

Het pad beloofde wat heuveltjes en verder niks bijzonders, dus met goede moed begonnen we eraan. Nog voordat we een halve kilometer gelopen hadden, wilde Alex alleen nog maar gedragen worden. We hebben hem toen maar in de kinderwagen gezet (maar goed dat we die meengenomen hadden) en niet veel later sliep hij. Vanaf dat moment werd het pad bovendien een stuk moeilijker begaanbaar. Er werd duidelijk niet zo heel vaak over gewandeld, dus het was erg dicht begroeid en er lagen erg veel omgevallen bomen over het pad. Ook het heuvelachtige karakter van het pad was geen leugen, het ging de hele tijd op en neer, over krakkemikkige bruggetjes en trapjes, talloze dikke boomwortels en meer van dat soort grappen. Uiteindelijk bleek ook de afstand van het pad langer te zijn dan vermeld, we hebben er een dikke 2 uur over gelopen. Pfff… we hadden geen droge vezel meer op ons lijf toen we terug kwamen bij de auto. Alex was overal mooi doorheen geslapen en had niet gemerkt hoe we met hem gesjouwd hebben. Ongelooflijk he!

Onze schone slaper

Eenmaal thuis dachten we dat Alex een wel heel hardnekkig stukje vuil op zijn oor had zitten, maar dat bleek bij nadere inspectie een teek te zijn. Oh jee, naar de Eerste Hulp maar weer! Op weg naar het ziekenhuis is de teek er trouwens afgevallen, dus eenmaal ter plaatse hebben ze alleen maar hoeven kijken naar de ‘wond’ en of er geen delen van de teek waren achtergebleven. Ze hebben ons uitgelegd op welke symptomen we bedacht moeten zijn de komende 10 dagen (in deze streken is niet de ziekte van Lyme het meest voorkomende gevolg van een tekenbeet, maar de Rocky Mountain blue fever). Al met al viel het dus reuze mee. Als ik het onderstaande filmpje bekijk dat ik vanmorgen gemaakt heb, geloof ik niet dat Alex erg ziek is.