Winkelhulp

Als we tegenwoordig gaan winkelen, krijgen we erg veel reacties van andere mensen. Alexander vindt het namelijk erg leuk om het winkelwagentje te duwen en hoeveel er ook in ligt, hij krijgt het ding altijd vooruit. Bijna iedereen stopt wel even om naar hem te kijken, ons te complimenteren met ons mooie zoontje en te zeggen hoe sterk hij wel niet is. Alsof we dat allemaal nog niet wisten!

Advertenties

Een weekend in Atlanta (3)

Vandaag laten we de grote stad weer achter ons

Op maandagmorgen is het tijd om uit te checken. Het weekend zit er weer op en nu is het tijd voor zaken en de eigenlijke reden dat we in Atlanta zijn: het aanvragen van nieuwe paspoorten.  Gisteravond hebben we alles al zo ver mogelijk ingepakt zodat we snel op pad kunnen. Volgens de routebeschrijving is de fotograaf waar we pasfoto’s op Nederlands formaat kunnen laten maken ongeveer 16 minuten rijden bij ons vandaan. We hebben er een afspraak om half tien, maar we houden nu eenmaal graag een slag om de arm en we checken om 8.45 uit. Onze auto wordt uit de parkeergarage gehaald en we kunnen op weg.

Met behulp van de GPS navigeren we naar Sandy Springs, waar zowel de fotograaf als het Nederlands consulaat te vinden zijn. De route is een stuk verder dan aanvankelijk gedacht en maar net voor 9.30 staan we bij de gespecialiseerde fotograaf voor de deur. Ons ontbijt dat we gepland hadden te  eten net voor we naar binnen zouden gaan schiet er dus bij in.

Het Georgia Aquarium: geen kleintje

De fotograaf is nogal een perfectionist en hij neemt dus ruim te tijd om de perfecte foto te maken. De autoriteiten zijn erg streng tegenwoordig, zegt hij. Met name de reflectie op Robs brilleglazen is een probleem. Uiteindelijk heeft hij een oplossing: hij heeft verschillende brillenmonturen zonder glazen en zoekt er een uit die op Robs bril lijkt. Terwijl hij de ene na de andere foto schiet, is Alex volop op onderzoek uit in de fotostudio. Er hangt ergens een foto van een golden retriever waar hij maar niet van weg kan blijven. Het heeft voor de fotograaf natuurlijk voordelen dat hij als enige foto’s maakt op het ‘vreemde’ Nederlandse formaat, want hij kan er voor vragen wat hij wil. En zo komt het dat we 48 dollar mogen betalen voor een paar pasfoto’s.

We hebben nu nog 10 minuten om om 10.00 bij het consulaat te komen. Het is een ritje van 5 minuten en we vinden het in een keer. Dat wil zeggen, we vinden de parkeergarage in een keer, die overigens helemaal vol staat. We vinden ergens nog een krap plaatsje en moeten dan het consulaat zien te vinden, dat in een van de hoge, glazen gebouwen zit. Nergens staan bordjes of aanwijzingen en als we het aan mensen vragen hebben ze geen flauw idee dat er zoiets bestaat als Nederland, laat staan dat er een consulaat is. Uiteindelijk vinden we het dan toch en kunnen we met de lokettiste, die uit Leiden komt, aan het werk. Wederom veel papieren, kopieen en onze vingerafdrukken worden genomen.

Als alles is afgehandeld, kunnen we eindelijk op weg naar huis en een ontbijt/brunch/lunch gaan zoeken. We hopen op een Subway, maar het is een en al fastfood langs de weg: Sonic, Hardees, Burger King, Zaxby’s, Arby’s, Wendy’s… alleen maar vette hamburgerketens. Uiteindelijk stoppen we dan maar bij een McDonald’s, waar een grote overdekte speelplaats bij is. Daar kan Alex zich nog even uitleven voordat we aan de lange ruk naar Boiling Springs beginnen. Als we om half drie ’s middags thuis komen, hebben we in totaal 600 kilometer afgelegd. Toch een stevig tripje alles bij elkaar!

Een weekend in Atlanta (2)

Gefascineerd door de vissen

Het weerbericht voor zondag voorspelde regen an als we om 7.00 uit het raam kijken is het inderdaad erg grauw. Als een echte man gaat Rob ‘op jacht’ naar een ontbijtje. Dit zit niet inbegrepen in de prijs van de hotelkamer en de prijs van een boterham met gebakken ei is zo exorbitant (17 dollar) dat we het buiten de deur proberen te zoeken. Gisteravond hebben we op weg naar het hotel een zaakje op de hoek gezien dat elke ochtend broodjes en wraps zou moeten verkopen, dus Rob gaat daar eerst naar toe. Hij blijft echter erg lang weg en komt uiteindelijk terug met 2 bagels, 2 muffins en 2 koppen Starbucks koffie. Het zaakje op de hoek was vreemd genoeg toch dicht en hij moest half Atlanta doorkruisen om zo vroeg op zondag iets te vinden.

Om 10.00 lopen we naar het nabijgelegen Georgia Aquarium, het grootste aquarium ter wereld. Met een entreeprijs van 27 dollar per persoon verwachten er inderdaad het nodige van! En we worden niet teleurgesteld: het is gi-gan-tisch en indrukwekkend. Elk deel draait om een type water, wat ook tot uitdrukking komt in de aankleding van de tanks en de omgeving. Koraalriffen, rivieren, amazonegebied, oceanen, het komt allemaal aan bod. Rob de fotograaf kan zich weer helemaal uitleven, Alex stuitert van raam naar raam en probeert de voorbijzwemmende vissen te pakken.

Er zijn natuurlijk heel veel andere kinderen en Alex maakt weer genoeg nieuwe vriendjes. Een Aziatische vader met een zoontje (Eric) blijft bij Rob en Alex staan. De twee hummels blijken even oud te zijn, maar het is een wereld van verschil. Het andere kindje is nog een echte baby die door papa gedragen moet worden. Hij heeft een lekkere bolle toet en vindt het af en toe een beetje eng bij die grote vissen. Alex rent gewoon op alle beesten af, haaien, walvissen en krokodillen. Niks engs aan!

Via de website WhatToExpect.com, een site waar zwangere vrouwen en moeders ervaringen kunnen uitwisselen, heb ik veel medemoeders leren kennen die allemaal rond dezelfde tijd bevallen zijn. Een aantal van deze vrouwen zou toevallig op zondag in het aquarium samenkomen. En warempel, een van de dames, Conzuela, haar zoontje Miles en vriend James, zien we inderdaad op de afgesproken plaats. Miles is op dezelfde dag geboren als Alex, maar hij loopt nog niet. Ook op hem heeft Alex een streepje voor. Met z’n allen lopen we door het aquarium. Alex slaapt inmiddels als een blok, eindelijk zijn eerste (en enige) dutje van de dag. Zo kunnen we zelf ook nog even rustig rondkijken. De familie Smith is erg vriendelijk en we kunnen het goed met elkaar vinden. Na anderhalf uur komen we de andere moeders tegen, die ook rond 13.00 zouden komen maar blijkbaar te laat waren.

Rond 15.30 houden Rob en ik het voor gezien. We zijn al 5 uur in het aquarium en hebben nu alles wel zo’n beetje gezien. Voor veel te veel geld ($21,60) kopen we de souvenirfoto die bij binnenkomst van ons gemaakt is, halen we onze jassen op en doen de regencover over de kinderwagen. Het regent pijpestelen, dus we moeten stevig doorlopen. Vlakbij het hotel blijkt echter dat Alex onderweg een schoentje heeft uitgetrokken. Door de stromende regen lopen we dus weer helemaal terug, maar zonder succes. De schoen is kwijt. We zijn helemaal doorweekt van de regen, alles is nat en de straten lijken wel rivieren. Later zien we op tv dat er overstromingsgevaar is en dat er een tornadowaarschuwing geldt.

Terug in het hotel zijn we drijfnat en moeten we ons omkleden. Van onze plannen om naar een nabijgelegen winkelcentrum te gaan komt niks meer terecht. We moeten eerst even opdrogen. Op onze kamer spelen we met Alex tot het etenstijd is. Het regent nog steeds dat het giet, dus we kiezen voor het dichtstbijzijnde restaurant, Haveli, dat ongeveer 200 meter bij het hotel vandaan ligt. Het is Indiaas en we weten uit het verleden dat Alex dat wel lekker vindt. We bestellen samosas, lam vindaloo, kip tikka masala, pulao rijst en naanbrood.

We drinken er mango lassi bij en we leren Alex om door een rietje te drinken. Hij heeft het snel door en is de rest van de maaltijd helemaal gefixeerd door zijn rietje. De ober brengt nog een paar nieuwe. Vol enthousiasme drinkt Alex water door zijn rietje, maar nog veel lekkerder vindt hij onze mango lassi, waar hij zonder een druppel te knoeien regelmatig van drinkt. Aan het einde van de maaltijd is het natuurlijk weer een slagveld aan tafel, maar we hebben wel heerlijk gegeten. Buiten giet het nog steeds en we vluchten terug naar het hotel. Dat wordt ’s avonds een filmpje kijken op tv.

Een weekend in Atlanta (1)

Rob en Alex zijn er klaar voor

In maart verlopen onze paspoorten, dus het was tijd om nieuwe aan te vragen. Het dichtstbijzijnde consulaat zit in Atlanta, ofwel 3 uur rijden bij ons vandaan. Daar hebben we nog best geluk mee, want er zijn er maar 5 of 6 in het hele land. We hadden het dus slechter kunnen treffen. In Atlanta komen we eigenlijk alleen op het vliegveld, dus we hadden besloten er een weekend naar toe te gaan en op maandagochtend naar het consulaat te gaan. Zo was de reis niet voor niets.

Atlanta is een miljoenenstad, er wonen meer dan 5,5 miljoen mensen en het is daarmee de tiende stad van het land. Het heeft het drukste vliegveld van de wereld met zo’n 90 miljoen passagiers per jaar. Er is genoeg te zien en te doen, dus we moesten keuzes maken waar we naar toe wilden gaan. Met een hummel van een jaar oud zijn keuzes echter niet zo heel moeilijk. We wisten al snel dat het de dierentuin en het aquarium zouden worden.

Brrr... nog even lekker onder de deken

Op zaterdag zijn we al om 8.45 vertrokken en om half twaalf stonden we in de Atlanta zoo. Het was gemeen koud, kouder dan we gedacht hadden. We hadden ons niet warm genoeg gekleed dus het was een beetje blauwbekken. Het was om die reden ook een rustige dag in de dierentuin, wat dan wel weer fijn is. Alex heeft vol verwondering rondgewandeld, wijzend naar dieren, spelend met hekken, klauterend op stoepjes en kijkend naar beelden, planten, kinderen en alle andere nieuwe dingen die hij tegenkwam. Hij duwde steeds zijn eigen wagentje vooruit en had het dus prima naar zijn zin.

De zoo in Atlanta heeft vier panda’s in bezit, waarvan een moeder met een zoontje van anderhalf. Deze twee kwamen net uit hun verblijf om zich te storten op de verse bamboe die voor hen klaar lag. Het was een mooi gezicht en de panda’s zijn duidelijk erg populaire dieren. In het restaurant van de dierentuin heeft Alex lekker zitten eten en van onze borden meegepikt. Met al zijn gewandel heeft hij wel wat energie nodig. Ondanks de koude wind houden we het vol tot 15.00. Dan gaan we op weg naar ons hotel, het Marriott dat downtown ligt.

In een grote stad als Atlanta heb je ineens te maken met veel verkeer, druk verkeer, eenrichtingsverkeer en meer van dat soort leuke dingen. De GPS heeft het er maar moeilijk mee, al de straten die elkaar zo snel opvolgen. Desondanks lukt het Rob om het hotel te vinden. De vraag is alleen: waar is de parkeerplaats? We zetten de auto in een zijstraat neer en Rob gaat binnen in de lobby even informeren. Het blijkt alleen maar ‘valet parking’ te zijn, ofwel, je geeft je autosleutels af aan de portier, die de auto voor je parkeert in een garage onder het hotel waar de gasten niet mogen komen. Dit is de enige mogelijkheid en het kost 28 dollar per dag. We hebben het eens opgezocht, en alle hotels in het centrum van de stad hebben iets dergelijks. Tja, dat moet dan maar.

Sushi: mooi en lekker

We laten Alexander de hotelkamer ontdekken en hij heeft al snel de prullenbakken gevonden, de kabels van lampen en televisie, lades op kogellagers die wel erg makkelijk schuiven en in de badkamer spoelt hij al snel het toilet een paar keer door. Rond etenstijd gaan we eens op zoek naar een restaurant. Het hotel heeft ons een lijst gegeven met leuke zaakjes in de buurt en we gaan op zoek naar Rise, een hippe sushi lounge bar waar we verkleumd binnen komen. Het heeft even geduurd voor we het gevonden hadden; het lag natuurlijk toch net iets verder weg dan we dachten. Op weg naar Rise zijn we langs het CNN hoofdgebouw gekomen, ook een leuke toeristische bestemming, maar waarschijnlijk niet voor een peuter. Het is nog niet druk in het restaurant, dus de sushi chef kan zich volledig op onze bestelling storten. Hij maakt er iets moois van en belangrijker nog, het is erg lekker. Het was al weer een tijdje geleden dat we nog sushi hadden gegeten, dat maakt het extra lekker. Ook Alex laat het zich goed smaken en bovendien wipt hij mee op de lounge muziek die uit de boxen schalt. Hij maakt er wel een zootje van, maar dat is gelukkig niet ons probleem. Door de ijzige kou lopen we weer terug naar onze kamer. We stoppen Alex in bad en daarna met enige moeite in bed. De eerste dag zit er al weer op.

Papieren rompslomp

Op naar een SC nummerplaat van onszelf

Vandaag was een dag vol formaliteiten, papieren en cijfers. Het eenvoudigste stuk daarvan was ook het eerste: een bezoek aan de kinderarts om 8.10. We waren erg benieuwd nar de nieuwe cijfers, vooral die wat betreft Alexanders gewicht. We hadden zelf het idee dat hij stevig is aangekomen en ook de hoogte in is gegaan, en het is altijd leuk als je dat bevestigd ziet worden. De kinderarts meldde ons echter dat hij helemaal niet zo veel is aangekomen en nog altijd helemaal onderaan de schaal bungelt qua gewicht. Onze hummel zit bij de onderste 5%! Niks veranderd sinds de vorige keer dus, maar de dokter kon ook wel zien dat Alexander een heel gezond en blij kind is, bijzonder actief, ondernemend en voor de duvel niet bang. Ze was heel geamuseerd toen ze zag hoe hij, terwijl ze hem onderzocht, zich alles liet welgevallen en ondertussen alle instrumenten van de dokter aan het bestuderen was. Behoorlijk uniek voor een baasje van zijn leeftijd, zei ze.

Qua lengte is Alexander nog steeds gemiddeld en de omtrek van zijn hoofdje is altijd klein geweest, ook bij de onderste 5-10%. De officiele cijfers zijn nu: 8,98 kilo zwaar (vorige keer 8,75), 76,8 cm lang (vorige keer 72,3) en de omtrek van zijn hoofdje is nu 44,5 cm (vorige keer 43,8). Wij vinden het desondanks een hele vent, die uk van ons. Als bonus kreeg hij bovendien nog een H1N1 vaccinatie, die Alex zonder een krimp te geven onderging, en is hij getest op hemoglobine, dat 11.8 bedroeg. Ook deze prik in zijn vinger kostte geen enkele traan, de zusters waren erg onder de indruk en vonden hem een voorbeeld voor andere kinderen. Dat doet een ouder goed!

Zal Robs nieuwe rijbewijs er ook zo uit zien?

Na dit bezoek zijn we doorgereden naar het DMV, het Department of Motor Vehicles. Rob heeft de afgelopen week wat gestudeerd op de verkeersregels van South Carolina en heeft daar zijn theorie-examen gedaan. Het mag geen verrassing zijn dat hij met vlag en wimpel geslaagd is: alle 30 vragen goed! En dat terwijl je er 11 fout mag hebben voordat je zakt. Daarna is hij met een instructrice in de auto gestapt voor een praktijkexamen en ook dat was kat in het bakkie. Rob mag zich nu de trotse eigenaar noemen van een South Carolina rijbewijs. Dit stelt ons in staat om zelf een auto te kopen, zodat we de lease bij Avis kunnen gaan opzeggen.

Hoewel het zeer eenvoudig is om je theorie en praktijk te doen (je hebt immers geen afspraak nodig en de kosten vallen ook nogal mee: 2 dollar voor de theorie en 12,30 voor het praktijkexamen inclusief rijbewijs), kost het wel de nodige tijd om alle papieren rond te krijgen, vooral als je, zoals wij, niet Amerikaans van geboorte bent. Met een dik pak officiele papieren, die tijdens ons bezoek nog verder gegroeid is, hebben we een hele poos aan de balie gestaan. Alex amuseerde zich ondertussen met de bal die we hadden meegebracht, een plantenbak waar hij flink in wilde graaien, een interessant kantoor waarvan de deur openstond en natuurlijk de baliemedewerksters, die allemaal erg gecharmeerd van hem waren. We hebben weer vaak mogen horen wat een schatje we toch hebben!

Elmo mag altijd op flinke knuffels rekenen

Omdat de papieren van Joyce nog niet helemaal in orde waren, moesten we naar het Social Security kantoor. Hier vraag je een soort sofinummer aan. Omdat we indertijd geen vertaling hadden van onze trouwakte is het bij ons eerste bezoek niet gelukt om zo’n nummer aan te vragen. Maar inmiddels hebben we die vertaling wel, dus warempel, het ding is aangevraagd en wordt met de post opgestuurd. Al met al zijn we van 8.00 tot 13.30 in de weer geweest, van kantoor naar kantoor en van formulier naar formulier.

Dit weekend gaan we naar Atlanta, omdat we daar maandag een afspraak hebben bij het Nederlandse consulaat. Onze paspoorten moeten verlengd worden, ook weer een hoop papieren rompslomp. Omdat we daar dan toch zijn, hebben we besloten een paar dagen in Atlanta te blijven. We hopen daar de dierentuin en het aquarium te bezoeken. Het zal dus een paar dagen rustig zijn op de blog, maar als we maandag terug zijn is er vast weer het nodige te melden.

Pret in de speelgoedwinkel

Een zogeheten 'corn popper'.

Van het ene op het andere moment lijkt de strenge winter voorbij en doet het weer lente-achtig aan. De temperatuur schommelt rond de 15 graden en ’s middags kun je eigenlijk al zonder jas naar buiten. Heerlijk! Alexander kan nu tenminste buiten spelen, iets wat hij geweldig vindt. Er gaat letterlijk en figuurlijk weer een hele nieuwe wereld voor hem open.

Met de warmere temperaturen kunnen we binnenkort ook zijn nieuwe zandbak buiten zetten. Daarom zijn we gisteravond naar Toys R Us gereden om wat zakjes zand te halen. In de winkel hebben we Alex het winkelwagentje laten duwen, een prima manier om hem bezig te houden tijdens het winkelen. Hij heeft het ding een aardig stukje geduwd, tot hij natuurlijk speelgoed tegenkwam dat hij nog interessanter vond dan de winkelkar.

Alex met zijn nieuwe speeltje

Een specifiek stuk speelgoed pakte hij uit het rek en vervolgens heeft hij het wel een kwartier lang de winkel rondgeduwd. Het ding maakte genoeg herrie om steeds te weten waar Alexander precies uithing, je hoefde maar naar een kort knallend geluid te luisteren en je had hem gevonden.

We hebben ook twee zakken zand gekocht, 2 x 50 pond, een mooi begin voor in de zandbak, waar we zonder problemen wel 10 zakken in kwijt kunnen. Nu is het nog eventjes afwachten tot we de hele installatie in de tuin kunnen zetten!