Peuterpraat #37

Wacht, ik doe gewoon mee
Gekke bekken en gekke uitspraken gaan bijna hand in hand.

Deze editie van Peuterpraat ging bijzonder snel, want de rake, wonderlijke en grappige uitspraken volgen elkaar momenteel rap op. En nu Nova steeds meer te vertellen heeft, komen uit haar hoek ook steeds vaker leuke observaties!

Alex komt aanlopen met zijn zusje aan de hand. Formeel kondigt hij aan:
“I present…a kid that needs a bow.”

Nova heeft geen dansles gehad op school. Gevraagd waarom, leg ik uit dat juf Lauren vandaag in Columbia is. Alex:
“Why?”
“Omdat miss Lauren meedoet aan Miss South Carolina.”
“Wat is dat?”
“Dan kijken ze wie het mooiste meisje van South Carolina is.”
“Maar dat is Nova!”
(Leuk detail: miss Lauren is uiteindelijk als tweede geeindigd in deze schoonheidswedstrijd!)

Alex is aan het leren over ons zonnestelsel. Hij is onder de indruk van Jupiter.
“Maar waarom is Jupiter de grootste?”
“Dat weet niemand, Jupiter bestaat al zo lang, niemand weet wanneer Jupiter precies gemaakt is, of hoe, en waarom hij precies zo groot is.”
“Ik wel. Toen ik nog klein was, ben ik met mijn rocket ship naar Jupiter gevlogen en toen was Jupiter nog aan het groeien.”

Mama heeft Alex naar bed gebracht.
“Ga je lekker slapen?”
“Ik moet eerst de lampen in mijn ogen uitdoen.”

Alex is onder de indruk van papa’s Lego-vaardigheden.
“My dad is very good at interlocking brick systems.”

Alex heeft zichzelf van cornflakes bediend in de keuken. Er ligt het nodige op de vloer. Desondanks zegt hij trots:
“Kijk eens, helemaal niks geknoeid!”

Alex heeft zijn best gedaan om een schildpad te tekenen. Het resultaat valt hem een beetje tegen. Hij constateert:
“Maybe it will look more impressive after I color it in.”

Nova’s manier om aan te geven dat ze honger heeft:
“I need something in my belly.”

Het is half negen en Nova heeft overdag niet geslapen. Van het ene op het andere moment is het op. Ze pruilt:
“Ik ben een beetje moe.”

We kijken naar de wedstrijd Nederland – Costa Rica en Alex heeft horen zeggen dat Nederland de bal mooi rond speelt. De kleine voetbalanalist zegt:
“The Netherlands is playing the ball round and round until the other team gets dizzy.”

Alex kijkt naar een programma over dinos. Bij het zien van een voor hem onbekende soort zegt hij stellig:
“Dat is een ommasommasaurus.”

Het is 4 uur en Nova begint moe te worden. Ze zegt:
“I’m a teeny tiny bit tired.”

Nova speelt met een plastic golf set. Als het haar lukt om de bal te putten, roept ze enthousiast:
“Goal!”

Gevraagd of Nova naar 101 Dalmatians wil kijken, zegt ze:
“No thanks, Pongo and Perdy are very eng to me.”

Het is half negen en we vertellen Alex dat het echt bedtijd is. Hij protesteert:
“But I like being awake!”

We zijn in de bieb bij de uitcheck-computer. De tafel is een beetje hoog en Alex kan net niet goed bij de scanner. Nova:
“You need to eat more vegetables!”

Nova informeert wat Alex wil eten.
“You want some chicken, brother?”

De informatie over groenten en fruit eten zit er bij Nova toch echt wel goed in. Wanneer ze ergens niet goed bij kan, klinkt het beteuterd:
“I need to eat more vegetables.”

Alex vertelt trots dat hij de hele nacht in zijn eigen bed heeft geslapen.
Mama: ” Maar je bent wel eerst nog een hele tijd aan het spoken geweest.”
Alex: “Oh, maar that’s how I get moe!”

Nova heeft toch heus een vleugje Hollands. In de afgelopen week heeft ze een ‘boekie’ gelezen, een ‘happie’ gegeten en een ‘plassie’ gemaakt.

Mama legt Alex uit wat er in de bieb te doen is. Kinderen gaan vingerafdrukken gebruiken om een koekjesdief te ontmaskeren.
“Hoe gaat dat dan?”
“Dat weet ik niet Alex, dat leren we dan wel.”
“Hoe je een koekje moet stelen?”

We hebben ‘Krazy bread’ bij het eten. Gevraagd waarom het zo heet, antwoordt mama dat dat is omdat het brood uit de zak springt zodra je die open maakt. Eenmaal aan tafel komen de staafjes knoflookbrood tevoorschijn. Alex kijkt vol verwachting
“When do they start jumping?”

De deceptie van het Krazy bread is de volgende dag niet vergeten. Alex maakt er dan maar zelf een verhaal van. “Who ate the most Krazy bread? I think it was Nova. It made my sister crazy. She is a clown!”

Nova bekijkt haar prestatie op het potje.
“Hihi, it’s just like a churro!”
(Een churro is een Mexicaanse lekkernij die we iedereen overigens van harte aanbevelen.)

Alex is de kunst van het vleien machtig.
“Mom, you’re the greatest, most extraordinay person ever. Also, I like your purple shirt.”

Mama zit aan de computer. Nova wil graag een spelletje spelen op internet.
“Can I play Super Why, mama? Please, please, pleeeeeeaaaase?”
“Eventjes wachten, Nova.”
“Mama, you have to share, ok?”

Stilte

image_largeOp het moment dat ik dit schrijf, is er een vliegtuig onderweg naar Eindhoven Airport met daarin de lichamen van de eerste Nederlandse slachtoffers die zijn omgekomen bij de vliegtuigramp in Oekraine. Wat daar is voorgevallen, vult me nog steeds met ongeloof. Dat het uberhaupt gebeurd is en daarna het ronduit genante gesol met slachtoffers is zeer moeilijk te verteren. Het idee dat de verantwoordelijken zich hullen in stilte is niet te verkroppen. Maar vooral de gedachte aan het moment van het ongeluk, van al die mensen die zich vastgrijpen aan hun geliefden in de wetenschap dat dat het einde is, is afgrijselijk. Voor veel mensen aan boord van MH17 was de dag vol belofte begonnen, vrolijk, onderweg naar een vakantiebestemming, op avontuur. Voor anderen was het de weg terug naar huis, naar de mensen die ze misten. Wat er vervolgens gebeurde, is met geen pen te beschrijven.

Helaas kunnen we ons een beetje voorstellen hoe de nabestaanden zich voelen. Een dag die zo mooi begon, zo onschuldig was, verandert zomaar in een drama. Het ene moment zwaai je iemand uit, het volgende moment is iemand er niet meer door toedoen van een onoplettende derde. Geen enkele waarschuwing. Volstrekt zinloos. Een dom ongeluk. Maar daarna eeuwige pijn en altijd onbeantwoorde vragen.

Vandaag denken we aan de 298 mensen aan boord van de vlucht Amsterdam-Kuala Lumpur en we kunnen alleen maar hopen dat zij die achterblijven, met name de families uit Eindhoven en Neerkant, de kracht vinden om door te gaan.

Op naar Kindergarten

De vakantie is inmiddels over de helft dus het aftellen naar de eerste dag van Kindergarten kan nu echt van start. Van andere moeders met kinderen in dezelfde leeftijd heb ik al gehoord dat ze brieven hebben ontvangen met informatie aangaande het komende schooljaar, de naam van de juf en de klasgenoten en welke schoolbenodigdheden vereist zijn.

Bonuspunten voor wie kan lezen wat er op de tas van Alex staat
Al helemaal klaar voor het nieuwe schooljaar

Alex had aan het eind van pre-K al een lijst in zijn tas zitten met daarop de schoolspullen die hij nodig heeft voor Kindergarten en natuurlijk heb ik alles al in huis, zelfs de dingen die ‘optioneel’ zijn. Als je een beetje oplet, kun je momenteel erg scherpe aanbiedingen vinden. Scharen voor een kwartje, gummetjes voor een cent, 4 plakstiften voor 25c en meer van dat. We hebben een paar keer flink ingeslagen (een tas vol schoolspullen voor iets meer dan 2 dollar!) en dat lijkt misschien overdreven omdat Alex lang niet alles nodig zal hebben, maar ik heb aan het eind van zijn vorige schooljaar geleerd dat het gebruikelijk is om de juf materialen te geven voor in het klaslokaal als onderdeel van ‘teacher appreciation’ en alle dingen die we over hebben, krijgen op die manier een goede bestemming.

Alex is overigens zeer enthousiast over Kindergarten, hij mist het naar school gaan en heeft totaal geen schrik voor wat komen gaat. Hij was dan ook heel blij toen vandaag zijn nieuwe rugzak met de post kwam, die we afgelopen vrijdag op internet hadden uitgezocht. Verrassend genoeg heeft hij gekozen voor een rode tas en een bijpassende blauwe lunchtrommel. We hebben eerst uitgebreid onderzoek gedaan naar welke tas van goede kwaliteit is, want je wordt overspoeld met aanbiedingen voor velerlei rugzakken, veelal met afbeeldingen van populaire films, series en superhelden. Bij die tassen betaal je voornamelijk voor het plaatje dat erop staat en valt de kwaliteit behoorlijk tegen. De tas die we nu hebben, is ietsje duurder en zou het hele lagere schooltraject moeten kunnen meegaan, dus we zullen het zien. Eerst nog maar eens beginnen aan het eerste jaar!

Experimenteren

De hele zomer lang zijn er in de bibliotheken om ons heen allerlei activiteiten en zo komt het dat we plotseling ook in onze eigen bieb te vinden zijn, waar op dinsdag, woensdag EN donderdag iets te beleven valt. Elke dinsdagochtend doen we ‘iets wetenschappelijks’ met Ms Heather. Vandaag was het thema ‘citroen’.

Allereerst hebben we een onzichtbare inkt gemaakt met citroensap en water en met een wattenstaafje geschreven en getekend op een vel wit papier. Nadat het opgedroogd was, konden we er thuis de fohn tegen zetten en voila! Het citroensap verkleurde bruin en de ‘geheime boodschap’ werd zichtbaar!

Het tweede experiment vandaag was het mixen van baksoda met afwasmiddel, tot je een mooi papje had. Nadat alles gemengd was, moest er een flinke slok citroensap bij en hoppa, de boel ging vervolgens flink aan het schuimen! Dat was natuurlijk erg spectaculair en de kinderen wilden het thuis direct herhalen. Zo gezegd, zo gedaan, met het onderstaande filmpje als resultaat. Tijdens het experiment ging het plotseling even regenen, waardoor het filmpje een onverwachte wending neemt.

Zomersterren

Eind mei, toen het schooljaar afgelopen was, hebben we de kinderen direct ingeschreven voor het Summer Reading Program in de bieb. Dit organiseren ze elk jaar en het is een hulpmiddel om kinderen tijdens de zeer lange zomervakantie bezig te houden, niet alleen om de verveling te bestrijden, maar zeker ook om opgedane kennis niet kwijt te raken (een bekend probleem van de 3-maanden durende zomervakantie) en beter nog, om nieuwe kennis op te doen.

Nova heeft een boek en een mooie tas, Alex een certificaat, een medaille en ook een leuk boek.
Nova heeft een boek en een mooie tas, Alex een certificaat, een medaille en ook een leuk boek.

We doen het zomerprogramma al vanaf dat Alex een jaar oud was en het is altijd weer een succes. Het thema is dit jaar ‘Fizz Boom Read’ dus het geheel heeft een vrolijk, wetenschappelijk tintje. Er worden vreselijk veel dingen georganiseerd bij alle bibliotheken in de buurt rond dit thema en we hebben al de nodige bezoeken aan de bieb gedaan. We hebben gezien hoe geluidsgolven zichtbaar werden gemaakt (met een zelfgemaakte smurrie op een luidspreker met een vette beat), we hebben ‘slime’ gemaakt, raketten gevuld met gekleurd zand, de Critter Keeper bezocht (in een stampvolle zaal kwam een man met bakken vol interessante beesten uitleggen wat er aan elk dier zo bijzonder was) en een professionele verhalenvertelster vertelde een aantal fabels, opgeleukt met ongebruikelijke instrumenten en het enthousiasme van de kinderen in de zaal.

Gisteren hebben we onze ingevulde formulieren alweer ingeleverd. Het programma (en de bijbehorende activiteiten) lopen nog de hele maand juli door, maar Alex en Nova waren er erg op gebrand om hun ‘prijs’ op te halen. Vooral Alex wilde het graag, want hij doet dit jaar voor het eerst als ‘zelfstandige lezer’ en daarvoor krijg je o.a. een heuse medaille! Nova valt nog in de voorlees-categorie, maar ze had haar 50 stickers (EEN voor elk gelezen boek) na twee weken al allemaal opgeplakt. Natuurlijk lezen we Alex nog steeds erg veel voor, iets waarvan hij enorm geniet, maar zoetjesaan begint hij het zelf ook onder de knie te krijgen. De afgelopen weken heeft mama met hem woordjes geoefend en simpele boekjes gelezen en voila, vier weken later leest hij, op een eenvoudig niveau, bijna zelfstandig. Dat zal hem straks mooi van pas komen als hij naar Kindergarten gaat!

De twee ukken mochten ook een boek uitzoeken als beloning voor hun harde werk en ze hebben allebei een boek van Elephant & Piggie uitgezocht, erg leuke boekjes van een Amerikaanse kinderboekenschrijver (met Nederlandse ouders), Mo Willems. Die zijn niet alleen ontzettend leuk, maar precies op het goede niveau voor Alex om zelfstandig te lezen. Kun je je nog herinneren dat we de geboorte van kleine Alex aankondigden? Dat hele kleine kindje is inmiddels oud genoeg om zelf te lezen. Hoe is het mogelijk!?