Voorbij voordat je het weet

Vandaag is het rustig in huize Hanssen want voor het eerst in 6 weken zijn er geen opa’s en oma’s meer over de vloer. Opa en oma Meijel zijn gisteren jammergenoeg al weer vertrokken. Het is ongelooflijk hoe snel het allemaal gaat. Gelukkig zijn de kinderen vandaag allebei erg lief en rustig en heb ik een heleboel kunnen doen. Het huis ligt er keurig bij, nu maar hopen dat het zo blijft!

Met opa in de kleine speeltuin in de dierentuin

Ook de twee weken met opa en oma Meijel zijn snel gegaan met weinig updates op de blog. Maar hier volgt een kleine samenvatting voor de nieuwsgierigen. Het eerste weekend heeft Rob de vrijdag en maandag vrij genomen en hebben we voor 3 dagen een busje gehuurd, een Dodge Grand Caravan. Op zaterdagmorgen zijn we eerst naar de dierentuin in Greenville geweest, voor Nova al weer haar 3de dierentuinbezoek en dat terwijl ze nog maar goed een maand oud was! ’s Middags was Alex uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje bij Anna, het zusje van zijn vriendje Johnny. Daar zijn we met z’n allen naar toe geweest en hebben we kunnen lachen om de kinderen en hun reacties op de gekke spelletjes. Alex was nog een beetje te klein voor het stoelendansen en ezeltje prik, maar het slaan op de piñata snapte hij maar al te goed!

Op zondag, Moederdag, zijn we naar Biltmore geweest en de moeders mochten die dag gratis naar binnen. We begonnen met een heerlijke lunch in Cedric’s Tavern op Antler Hill en daarna hebben we rondgebanjerd in de oude boerderij en alles er om heen. Daarna hebben we het grote huis bezocht en

Dat smaakte goed!

een ijsje gegeten, want daar was het wel weer voor! Tenslotte zijn we nog even gaan kijken in de rozentuin. Al met al een lange dag, en pas om half zes reden we weer naar huis. Op maandag hebben we flink wat kilometers gereden en zijn we naar de Looking Glass falls en Hooker Falls geweest, twee grote watervallen in de bossen van North Carolina. Het lag er nog steeds prachtig bij en omdat het een maandag was, was het bovendien rustig. In de weekenden puilt het soms uit van de toeristen!

Het tweede weekend hebben we van de bus (een Chrysler Town & Country deze keer) gebruik gemaakt om wat te kunnen winkelen, bijvoorbeeld in het outlet center in Gaffney. Op zaterdag zijn we naar het Children’s Museum in Greenville geweest, altijd weer een feest. Steeds als we er komen, ontdekt Alex er nieuwe dingen die hem bij vorige bezoeken nog niet interesseerden. Deze keer was hij druk in de weer met het laten racen van zelfgebouwde auto’s en de constructie zone, waar hij kon spelen met kranen en andere bouwvakkersmaterialen.

Oh jee! We zijn de melk vergeten!

In de mini-supermarkt heeft hij goed gewinkeld en is hij netjes in de rij bij de kassa gaan staan, heeft de boodschappen afgegeven aan de kassière zodat ze gescand konden worden en daarna weer terug in zijn wagentje gestopt. Blijkbaar let Alex toch goed op als we naar de supermarkt gaan! Op zondag was het al weer tijd voor vertrek. We hadden het zo geregeld dat we de bus op zondagmorgen nog hadden en we zijn dan ook bij Kids Planet, de grote speeltuin vlakbij het vliegveld, gestopt om nog een uurtje te spelen voordat het echt tijd was om naar het vliegveld te gaan. Tja, de tijd vliegt echt en nu begint het ‘gewone’ leven weer. Maar missen doen we alle opa’s en oma’s zeker!

Nova groeit!

Ons kleine meisje is al lang niet meer zo klein! Het kleinste maatje luiers is op en hoeft duidelijk niet meer bijbesteld te worden. Ook de kleertjes in maat 50/56 passen een heel stuk beter dan een paar weken geleden! Toen we haar net thuis brachten, was het maar een heel klein poppetje in de Sleeper Rocker, maar inmiddels vult ze het ding al een stuk verder op!

Druk baasje

Wie denkt dat Alex het te druk heeft met zijn nieuwe zusje om streken uit te halen heeft het mis. Het is nog steeds een bovenste beste boef! Wat heeft hij het toch steeds druk met nieuwe verhalen verzinnen en toepassingen bedenken voor het speelgoed dat hij heeft. Hieronder enkele beelden van de afgelopen week.

Van visa en groene kaarten

De Green Card in het nieuwe formaat (weer groen)

Ondanks de open natuur van de Amerikanen is het best moeilijk om je permanent in de USA te vestigen. Amerika is een land van immigranten van oudsher, maar sinds de laatste immigratie-hervormingen in de jaren ’50 en natuurlijk 11 september 2001 wordt er meer gekeken naar de afkomst en het ‘nut’ van de immigranten. Het aantal economische immigranten dat per jaar wordt toegelaten is beperkt tot 140000, het aantal vluchtelingen tot 70000 en er bestaat een loterij waarbij 50000 mensen uit landen waarvan traditioneel weinig instroom is, een permanente verblijfsvergunning kunnen krijgen (het Diversity Immigration Visa program). De kans om via deze route een verblijfsvergunning te krijgen is overigens zeer klein, er doen per jaar meer dan 10 miljoen mensen mee.

Voor de economische immigranten wordt de kans op toelating vergroot naarmate men meer voor het land kan betekenen. Dit komt neer op de opleiding, werkervaring, bewezen capaciteiten en/of een zeer groot talent in wetenschap, sport, kunst, muziek, etc. Er bestaan drie categorieen voor werkgebaseerde verblijfsvergunningen: EB3 tot EB1 met steeds hogere eisen om bij deze categorie te mogen horen. Om bij EB3 te horen, moet men ten minste een vervolgopleiding hebben gedaan (denk aan MBO/HBO) terwijl voor EB2 een master diploma of doctoraat het minimum is. De hoogste categorie (EB1) is gereserveerd voor mensen die buitengewone prestaties hebben geleverd. Voor ieder van deze categorieen zijn 40000 plaatsen, dus dat betekent dat iemand met EB1 prioriteit zeer snel een permanente verblijfsvergunning zal krijgen (denk hierbij aan maanden), terwijl mensen met EB3 vaak vijf tot tien jaar in de wacht zitten.

We zijn in november 2009 (met behulp van het bedrijf en een advocatenkantoor) begonnen met de aanvraag van een permanente verblijfsvergunning (ook wel Green Card). Dit betekent in het begin het invullen van een hoop formulieren waarin ieder detail van je achtergrond onthuld moet worden. Daarna moet je bedrijf in de USA gaan zoeken naar mensen die geschikt zijn voor jouw vacature; als er geschikte kandidaten gevonden worden, hebben deze automatisch voorrang op de positie. Nadat heel Amerika was afgeschuimd naar iemand die mijn baan zou kunnen doen en niemand was gevonden, moesten we een medisch onderzoek ondergaan, de nodige inentingen krijgen en nog meer formulieren invullen. Het goede nieuws: we hebben geen geslachtsziektes, tubercolose, AIDS, polio of kinkhoest!

Al het papierwerk en de resultaten van de medische keuring zijn eind november 2010 (samen met een paar grote cheques) opgestuurd naar USCIS (de immigratiedienst) en sinds 14 april zijn we de gelukkige bezitter van een Green Card! Dit betekent dat we ons permanent mogen vestigen in de USA, op een willekeurige plaats mogen werken en dat we vanaf nu voor eeuwig (of totdat we de Green Card opgeven of kwijtraken) belasting mogen betalen aan de Federale regering. Het betekent ook dat we nu geregistreerd zijn als Alien with Exceptional Ability (Vreemdeling met Uitzonderlijke Bekwaamheid) 🙂