Orkaan Matthew

Het nieuws in de VS draait al tijdenlang om weinig meer dan de aanstaande presidentsverkiezingen, maar nu is er dan toch iets dat, zeker hier ter plaatse, het nieuws domineert boven Donald en Hillary. Deze week is het Caraïbisch gebied getroffen door reuzenorkaan Matthew en raadt eens? Dat gruwelding komt nu onze kant op.

jc-matthew-radar-2-pm-jpgAl dagenlang is men in Florida bezig met evacuaties, maar ook aan de kust van South Carolina (en eigenlijk iedereen ten oosten van onze hoofdstad Columbia) heeft het dringende advies gekregen om tijdelijk elders een onderkomen te vinden. Alle schoolbussen uit het district Greenville worden gebruikt om mensen van de kustplaatsen te vervoeren naar elders in de staat en afhankelijk van de schade die Matthew gaat toebrengen, worden scholen straks plaatsen om mensen op te vangen. Vooralsnog lijkt het erop dat de school van onze kinderen volgens normaal schema blijft draaien, maar dat heeft er vooral mee te maken dat er nog steeds veel onzekerheid rondom Matthew is. Een minimale draai in zijn pad kan enorme gevolgen hebben en dat zijn dingen die erg moeilijk te voorspellen zijn.

Wij houden het nieuws hier nauwlettend in de gaten want zelfs al trekt Matthew hier niet rechtstreeks over, deze orkaan is zo omvangrijk dat tot 200 mijl buiten het oog de gevolgen nog zeer groot kunnen zijn. Van het Nederlands Ministerie van Buitenlandse Zaken hebben we zelfs een e-mail ontvangen om te waarschuwen voor het komende weer en en een beraming hoe groot of klein de kans is dat we hier ter plaatse met kwaad weer te maken gaan krijgen. Overigens is die kans op dit moment relatief klein, maar dat kan heel snel veranderen als Matthew zijn koers wat aanpast.

Voor veel mensen in Florida en aan de kust van South Carolina breken er in ieder geval  enkele bange dagen aan, dus we hopen maar dat het uiteindelijk meevalt. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Update: Orkaan Matthew heeft de nodige schade veroorzaakt in onze staat en zoals meestal het geval is, is het mooie Charleston weer een van de grootste slachtoffers. Bij ons heeft het een dag flink gewaaid en wat geregend, maar een dag later waren we weer terug bij het oude. In de omgeving zijn wel takken afgewaaid maar gelukkig is ernstig natuurgeweld ons bespaard gebleven. Hopelijk hebben we het hoogtepunt van het jaarlijkse orkaanseizoen hiermee achter de rug!

Ruilen?

21017816835_ef9132f70c_z
Zou de herfst zich hier verstopt hebben?

Is het al herfst in Nederland? Ja? Zullen we ruilen dan? Want de zomer duurt hier maar voort en voort en eerlijk gezegd zijn het wel een beetje beu. De luchtvochtigheid is vandaag bijvoorbeeld 95% en het is momenteel 31 graden; daar komt in de loop van de middag nog een of twee graadjes bij. Het is gelukkig wel iets afgekoeld ten opzichte van vorige week, toen we nog temperaturen van 35 en 36 graden klokten. Maar we hoeven de jassen en winterkleren voorlopig nog niet tevoorschijn te halen, dat is wel duidelijk. We snakken naar een druppel regen, het is overal kurkdroog en het is afschuwelijk benauwd.

Wat een klaagzang, he? Maar ik merk het aan iedereen hier, we zijn er klaar voor. Verkleurende natuur. Herfstfestivals. De nieuwe oogst. Pompoenen bij de voordeur. Halloween en Thanksgiving. Lekker knus en mooie kleuren. En vooral een eind aan de moordende hitte. Want geloof me, er bestaat heus zoiets als ‘teveel zomer’.

Een rare week

Om 7.15 wilden ze vanmorgen de sneeuw al in. 🙂

De tumultueuze winter duurt nog even voort en wie vandaag naar buiten kijkt, zal moeite hebben om te geloven dat we twee dagen geleden zonder jas in de speeltuin waren en genoten van 19 graden in de zon. De lente leek zo dichtbij! Maar een winterstorm met de naam Leon kwam roet in het eten gooien, of beter gezegd sneeuw. Het diepe zuiden van de VS werd gisteren getroffen door een temperatuur die maar net boven het vriespunt was en daar kwam bovendien een groot gebied vol sneeuw, ijzel en winterse mix overheen.

Wij hadden het geluk dat het voornamelijk sneeuw was, elders in onze staat is vooral veel ijzel terecht gekomen. De scholen gingen gisteren om 11.30 dicht en het openbare leven kwam in de uren daarna bijna volledig tot stilstand. De noodtoestand werd uitgeroepen voordat de eerste sneeuwvlok ook maar gevallen was. Rond een uur of 15.00 was het dan zover… kleine sneeuwvlokjes dwarrelden door de lucht. In de uren daarna bleef het vallen, tot een uur of 8, 9 ’s avonds.

Alex maakt er meteen een spel van.

Je kon direct merken dat er buiten sneeuw lag door het vreemde licht in huis. Vanmorgen vroeg was het aanmerkelijk licht toen we uit bed kwamen. School voor beide kinderen was geannuleerd dus we hoefden niet vroeg op te staan. Natuurlijk stonden de kinderen al voor 7 uur naast ons bed, dus echt uitslapen zat er niet in. Rob checkte de weg buiten: ijs. Geen moment om uit te proberen hoe goed of slecht de wegen elders waren, want we weten dat er maar zeer weinig materieel is om sneeuw en ijs te bestrijden in ons gebied en de machines die er wel zijn, komen zeker niet bij ons langs. Er zat niks anders op dan te wachten tot het voorbij is. Gelukkig ging de zon al snel uitbundig schijnen en smolt veel rommel gauw weg, zodat Rob even na 10 uur vanmorgen toch naar zijn werk toe kon. Het komt vanmiddag zelfs een tijdje boven nul, dus wie weet komt het leven morgen weer op gang. Een ander scenario is dat de gesmolten sneeuw opnieuw aanvriest als de temperatuur vanavond en vannacht weer diep onder nul gaat, wat morgenvroeg opnieuw voor problemen zorgt, alsook de nodige annulaties en sluitingen. We zullen het nieuws in de gaten houden!

UPDATE: Ook op donderdag blijven de scholen de hele dag dicht.

Happy Southern New Year

Als je dit leest, mag je in je handjes knijpen. Het is de eerste dag van 2013 en we hebben het afgelopen jaar toch mooi drie keer het vergaan van de wereld ‘overleefd’. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar persoonlijk krijg ik het niet echt warm of koud meer van paniek om het eind van de wereld. En als het zo is, geloof ik trouwens niet dat je er veel tegen kunt doen, behalve ervoor zorgen dat je elke dag ten volle leeft en beleeft, zodat je jezelf aan het eind niks kwalijk kunt nemen. Zeg, dat klinkt wel als een mooi voornemen voor het nieuwe jaar!

Een vestiging van Cracker Barrel.

Maar nog heel even terug naar het eind van 2012. Op de valreep hebben we nog eens iets nieuws geprobeerd en dat is een bezoek aan restaurant Cracker Barrel. Dit is meer dan zomaar een restaurant en toch zijn wer er de afgelopen vijf jaar nog nooit binnen geweest. Het is namelijk een gelegenheid waar ze echt ‘southern’ koken, dus volgens de keuken en tradities uit het zuiden van dit land. We waren er voor een ontbijt en zochten naar een gerecht zonder de beruchte ‘grits’, een soort pap van een produkt dat uit mais gewonnen wordt en verwant is aan polenta en griesmeel. Je moet er waarschijnlijk mee opgegroeid zijn, maar wij zijn er niet zo gek op. Dus wij bestelden ‘eggs in a basket’, twee boterhammen waar een gat in gemaakt was en in het gat werd een ei gebakken. Ik was zo verstandig om er vers sinaasappelsap bij te nemen, Rob was avontuurlijker en bestelde koffie, dat, zoals we al vreesden, een onsmakelijk slap bakkie bleek te zijn (en na elke slok door een serveerster weer werd aangevuld tot de rand).

Even binnen neuzen.

De boterhammen smaakten trouwens prima. Wat het zo’n bijzonder restaurant maakt, is eigenlijk alles erom heen. Het vuur knettert in een grote open haard, jachttrofeeen hangen aan de houten muren, de jachtgeweren ernaast, een beetje het idee van een hele grote huiskamer. Iedereen spreekt er met een vette zuiderse tongval en de klanten zijn af en toe erg bijzonder. Behalve het restaurant zit er ook nog een ‘country store’ aan vast, een winkel waar je alles kunt kopen dat authentiek zuiders is. Er staan mokken met teksten als ‘As a matter of fact, I WAS raised in a barn’ en ‘I love g.r.i.t.s. (girls raised in the south)’, er staan serviezen met motieven die men typisch in dit deel van het land mooi vindt, elke obscure country artiest is er verkrijgbaar op cd en er hangen rekken vol kleding die voldoen aan het beeld van de ‘southern belle’. Buiten staan talloze schommelstoelen voor je klaar waar je in mag zitten en die tevens te koop zijn. De Cracker Barrel is, kortom, eigenlijk wel een bezoekje waard, al is het maar vanwege de entourage.

Nieuwsgierig? Kijk eens op hun website.

Kwaad

Amerika is, zoals bij velen bekend, het land van de onbegrensde mogelijkheden. Vaak is dat iets positiefs, maar helaas kan het ook helemaal de verkeerde kant op gaan. Vandaag is zo’n dag, want terwijl ik dit schrijf probeert elke inwoner van dit land tevergeefs te begrijpen wat er vandaag is gebeurd. Een onbeschrijflijk gruwelijke en laffe daad die minstens 30 doden tot gevolg heeft, waaronder 20 zeer jonge kinderen.

In de loop van de ochtend ving ik per ongeluk twee minuten van het nieuws op, iets wonderlijks want meestal gaat de televisie overdag nauwelijks aan. Al snel begreep ik dat het om iets serieus ging; het was bij een basisschool en er was een verklaring van een getuige. Op dat moment was er sprake van vermoedelijk twee doden, maar er werd ook gezegd dat er ten minste 100 schoten gelost waren. Dan slaat direct je hart sneller en zakt de moed ver in je schoenen. Met afgrijzen volgde ik de berichtgeving die in vrij hoog tempo de huiskamer binnenkwam.

De verslaggevers van CNN kwamen nauwelijks uit hun woorden, de verbijstering klonk door in hun stemmen. Sommige reporters deden verslag met tranen in hun ogen. Na de middag kwam president Obama in beeld, een persconferentie waarin hij duidelijk aangeslagen zijn verdriet uitsprak en af en toe een traan moest wegvegen. Want ook hij voelt op dat moment wat elke ouder voelt: enorme verslagenheid en de machteloosheid dat zo’n onbeschrijflijk kwaad bestaat, een onmens die zo gruwelijk laag kan gaan dat hij zo veel jonge levens beeindigt. Je moet er niet aan denken wat de ouders van deze kinderen doormaken. Cadeaus die straks onder de boom blijven staan, jonge mensen die nooit zullen opgroeien. Hoe bestaat het?

Zoals meestal bij dit soort gruweldaden klinkt het ‘het is zo’n rustig plaatsje, er gebeurt anders nooit wat’ en ‘niemand zag het aankomen’. Dat wordt opgevolgd door ‘dit mag nooit meer gebeuren’ en ‘hoe kunnen we dit voorkomen?’. Dat is een heikel punt, want als je zoiets echt wilt aanpakken, zul je ervoor moeten zorgen dat mensen niet meer zo eenvoudig aan pistolen, geweren en ammunitie kunnen komen. Veel Amerikanen ervaren het echter als hun recht zich te mogen verdedigen. Maar ik denk dan, als niemand een geweer heeft, is dat toch ook niet nodig? Het zal een hele strijd zijn om de vergunningen rondom het verkrijgen en bezitten van wapens in dit land te veranderen. Het is zelfs niet ondenkbaar dat we nog zo’n afschuwelijke massamoord moeten verwerken voordat het zover is. Tot die tijd houden we onze kinderen extra stevig vast en denken we aan de ouders die dat na vandaag niet meer kunnen.

Vreemde maten

IMG_1383
Alex is 3 1/4 voet, ofwel 99 cm.

We wonen inmiddels al weer bijna vijf jaar in de USA, dus veel dingen die in het begin vreemd waren, zijn inmiddels gewoon geworden. De afstanden lijken minder groot, de auto’s minder bombastisch, de huizen minder gigantisch en het bestellen in een restaurant minder gecompliceerd. Maar toch, er blijft iets wat lastig is en veel omrekenen vraagt.

Dan bedoel ik maten. Inhoudsmaten, lengtematen, volume, je weet wel. Hoe groot, klein, lang of kort is iets? Hoeveel zit er in een verpakking? Amerikanen blijven stug volharden in het gebruik van hun imperiale systeem en daar zit totaal geen logica in. Een Amerikaans pond (lb) is 454 gram, dus net iets minder dan een normaal pond. De kleinste maat daaronder is een ounce (oz), ca 30 gram, dus een lb is 16 oz. Maar als ik bij de slager om 4 oz gesneden ham vraag, weet geen mens hoeveel dat is. Je moet dat aangeven met ‘1/4 lb ham’, en dan maar hopen dat je ongeveer krijgt waar je om gevraagd hebt.

Het valt ons nog eens te meer op nu we geregeld op de boerderij te vinden zijn om appels te halen. Die inhoudsmaten slaan helemaal nergens meer op. We gaan zelf plukken, dus dan is de vraag natuurlijk ‘hoeveel’? Wilt u een zak voor een peck of een bushel? Pfff… waar hebben ze het over?! Deze maten worden specifiek gebruikt voor verse groenten en fruit en een ‘peck’ past vier keer in een ‘bushel’. Een bushel is het equivalent van 4 gallon en een gallon is vierenhalve liter, dus de zak Mutsu appelen die we afgelopen weekend gekocht hebben, was 18 liter. Snap je het nog? Overigens hebben we het zaakje thuis gewoon op de weegschaal gezet en hadden we uiteindelijk een kleine 9 kilo. Kijk, dat is nog eens een maat waar je wat aan hebt!

Boodschappen doen, USA style

Wie oplet, kan flink besparen

Hoe moeilijk kan het zijn? Je gaat naar de winkel, haalt wat je nodig hebt, je betaalt en klaar is Klara! Maar nee, boodschappen doen is in dit land bijna een kunst, zelfs zodanig dat er een programma op televisie is dat ‘Extreme couponing’ heet. Per abuis zagen we hier eens een stukje van en we konden het nauwelijks geloven. Er waren mensen in dit programma die voor meer dan 600 dollar aan boodschappen haalden en na aftrek van alle bonnetjes (coupons) betaalden ze uiteindelijk minder dan 10 dollar.

Het was op dat moment dat ik me realiseerde dat ik toch echt meer aandacht moest besteden aan de foldertjes die we wel eens ontvangen. Tot voor kort gingen die altijd linea recta naar het oud papier. Pfff… dacht ik, wat levert zo’n suf bonnetje voor 35 cent nou op? Nou, als je het goed aanpakt, kun je er een heel eind mee komen. Maar het gaat allemaal niet voor niks, want als je er serieus mee bezig bent, kruipen er aardig wat uurtjes werk in. Zoals de mensen in Extreme Couponing al vertellen, het is voor hen meestal een fulltime baan: 40 uur per week zijn ze bezig met bonnetjes verzamelen en rekenen, rekenen, rekenen. Maar goed, het levert dan ook wel het nodige op.

Het gaat een beetje als volgt. Ten eerste heb je je bonnetje uit een van de folders die bezorgd worden, stel dat je een kortingsbon hebt van 50 cent voor een pak spaghetti. Deze bonnetjes worden verstrekt door de fabrikanten van de producten en zijn enkele weken tot enkele maanden geldig; je hoeft ze dus niet per se meteen te gebruiken. Nu ga je kijken in de weekaanbiedingen van de supermarkten en drogisterijen. Is de spaghetti bij een van deze winkels in de aanbieding? Laten we zeggen dat dit het geval is, bij supermarkt Bi-Lo. Bovendien is de aanbieding ‘twee halen, een betalen’, dus je betaalt 1,50 voor twee pakken spaghetti in plaats van 3 dollar. Daar bovenop heb je ook nog je kortingsbonnetje van 50 cent. Maar Bi-Lo is een supermarkt die kortingsbonnen tot 60 cent verdubbelt, wat er op neerkomt dat je voor je twee pakken spaghetti uiteindelijk 3 dollar – 1,50 – 1 = 50 cent betaalt. Jaja, boodschappen doen is bijna hogere wiskunde hier.

Maar elke winkel heeft natuurlijk zijn eigen aanpak. De ‘twee halen, een betalen’ is een populair verkooptrucje, maar je hebt bijvoorbeeld ook ’10 voor 10′ (10 blikken soep van merk X voor 10 dollar). En drogisterijen gooien het weer over een andere boeg. Bij Rite-Aid kocht ik onlangs 4 tubes tandpasta, elk met een waarde van 3,50. Maar met een klantenkaart van Rite-Aid, kreeg ik voor elke tube die ik kocht 3,50 in winkelkrediet terug, te besteden vanaf mijn volgende aankoop. Eigenlijk krijg je je tandpasta dus voor niets. Voor die 14 dollar heb ik vervolgens dagcreme gekocht, die die week ‘twee halen, een betalen’ was, plus nog een handvol andere dingen. De truc is om gewoon eerst de tandpasta te kopen en daarna, bij een direct daarop volgende tweede transactie, meteen gebruik te maken van je winkelkrediet voor je resterende aankopen. Dus voor die 14 dollar had ik 4 tubes tandpasta, 2 potten dagcreme, cadeaupapier en luiers!

Nu, ik ben nog lang geen kandidaat voor het Extreme Couponing programma, maar de afgelopen weken hebben we wel steeds +/- een derde van onze supermarktbon afgesnoept, simpelweg door beter op te letten en domweg bonnetjes te knippen en in te leveren. En het doet toch wel een beetje pijn dat we de afgelopen vier jaar elke week minstens 30% teveel hebben betaald voor onze boodschappen!