Een vreemde pannenkoek

Onze arme brievenbus had gisteren een zware dag

Aan de overkant van de straat, schuin tegenover waar we wonen, is begonnen met de bouw van een nieuw huis. Het is vanaf een uur of 7 ’s morgens een drukke bedoening met grote vrachtauto’s, dumptrucks, betonmixers, bobcats en andere graafmachines. Kortom, een spekkie voor het bekkie van Alex, want die vindt dat natuurlijk prachtig.

Maar wat een beetje minder leuk is, is dat gisteren een vrachtauto die hout kwam brengen, genadeloos over onze brievenbus is gereden. Onze brievenbus ziet er nu uit als een mislukte pannenkoek. En de chauffeur die het op z’n geweten heeft, heeft de bus teruggelegd op de paal en is er vandoor gegaan alsof er niks gebeurd was. Nog niet eens even aangeklopt met een ‘sorry’ of ‘dat gaan we vergoeden hoor!’, nee, als een haas ervandoor en blijkbaar in de veronderstelling dat we het niet zouden merken.

Toen ik het zag, heb ik natuurlijk wel direct actie ondernomen. Want je denkt, wat een ophef over een simpele brievenbus, koop toch gewoon een nieuwe! Maar in onze wijk worden de bussen handgemaakt, voor de lieve prijs van 250 dollar. Dus het is toch echt wel de moeite om te achterhalen wie de boosdoener was, zodat die persoon voor de kosten kan opdraaien.

Zodoende heb ik gisteren veel gebeld. Over een brievenbus. Sterker nog, ik heb in mijn leven nog nooit zo veel over een brievenbus gepraat als gisteren. Maar het heeft wel geholpen, want vandaag komt er een tijdelijke bus en daarna hopelijk snel weer een normale. De hele buurt heeft het al gezien. Buren vragen zich bezorgd af wat er is gebeurd. Tja, zo gaat dat in Amerikaans suburbia.