Kolibries

Dit jaar hebben we voor het eerst een vogelvoerstation voor kolibries in de tuin opgehangen. Het was een spontane beslissing; ik zag het hangen in de supermarkt en dacht dat het leuk zou zijn om eens te proberen. Ik verwachtte niet echt dat het een groot succes zou worden. Dat had ik helemaal bij het verkeerde eind! Het is een enorme drukte bij de nectar en ik moet om de dag het voerstation helemaal vullen. Het is bijzonder om te bekijken en het gedrag van deze mini-vogeltjes te bestuderen.

Het filmpje is niet van een geweldige kwaliteit, want het is geschoten door de lamellen met een ver ingezoomde camera die al aardig wat jaartjes oud is. Maar ik geloof dat het idee toch wel overkomt. ­čÖé

Even Apeldoorn bellen…

Onze brievenbus heeft een zwaar leven.

Afgelopen zaterdagavond werd er ineens aangebeld. Aangezien we niemand verwachtten, was dat een grote verrassing. Tot onze verbazing stond er een vrouw aan de deur die haar verontschuldigingen aanbood over het omver rijden van onze brievenbus. Ze was in ieder geval eerlijk genoeg om haar verzekeringsinformatie en legitimatie af te geven.

Na wat bellen met haar verzekering, de schade-expert en het bedrijf dat de nieuwe brievenbus zou komen zetten, is in minder dan een week bijna alles rond. Het enige dat nog moet gebeuren is het maken van de brievenbuspaal en het installeren. Vanwege de vakantiedrukte gaat dat in het nieuwe jaar gebeuren.

Een geluk bij een ongeluk: we waren eigenlijk al van plan om een nieuwe paal te laten plaatsen aangezien de oude een beetje aan het rotten was. De nieuwe paal wordt nu op kosten van de verzekering geplaatst.

Noot van de redactie: oplettende lezers kunnen zich misschien nog wel dit bericht herinneren.

 

Een vreemde pannenkoek

Onze arme brievenbus had gisteren een zware dag

Aan de overkant van de straat, schuin tegenover waar we wonen, is begonnen met de bouw van een nieuw huis. Het is vanaf een uur of 7 ’s morgens een drukke bedoening met grote vrachtauto’s, dumptrucks, betonmixers, bobcats en andere graafmachines. Kortom, een spekkie voor het bekkie van Alex, want die vindt dat natuurlijk prachtig.

Maar wat een beetje minder leuk is, is dat gisteren een vrachtauto die hout kwam brengen, genadeloos over onze brievenbus is gereden. Onze brievenbus ziet er nu uit als een mislukte pannenkoek. En de chauffeur die het op z’n geweten heeft, heeft de bus teruggelegd op de paal en is er vandoor gegaan alsof er niks gebeurd was. Nog niet eens even aangeklopt met een ‘sorry’ of ‘dat gaan we vergoeden hoor!’, nee, als een haas ervandoor en blijkbaar in de veronderstelling dat we het niet zouden merken.

Toen ik het zag, heb ik natuurlijk wel direct actie ondernomen. Want je denkt, wat een ophef over een simpele brievenbus, koop toch gewoon een nieuwe! Maar in onze wijk worden de bussen handgemaakt, voor de lieve prijs van 250 dollar. Dus het is toch echt wel de moeite om te achterhalen wie de boosdoener was, zodat die persoon voor de kosten kan opdraaien.

Zodoende heb ik gisteren veel gebeld. Over een brievenbus. Sterker nog, ik heb in mijn leven nog nooit zo veel over een brievenbus gepraat als gisteren. Maar het heeft wel geholpen, want vandaag komt er een tijdelijke bus en daarna hopelijk snel weer een normale. De hele buurt heeft het al gezien. Buren vragen zich bezorgd af wat er is gebeurd. Tja, zo gaat dat in Amerikaans suburbia.

De garagedeur (een klucht met vele aktes)

Een plaatje van iets leukers dan een garagedeuropener

Toen ongeveer een maand geleden de bliksem bij ons insloeg, was de garagedeur een van de dingen die het vervolgens niet meer deed. De garagedeuropener, het mechanisme dat de deur opentrekt en weer laat zakken, moest vervangen worden. Niet zo heel ingewikkeld denk je dan, maar dat werd het toch wel.

Allereerst zijn we bij Lowe’s een nieuwe deuropener gaan halen. Rob had wat vooronderzoek gedaan en zo kwamen we uit bij een opener van het merk Chamberlain. We kozen voor een Whisperdrive, die een stuk stiller zou moeten zijn dan wat we voordien hadden. Omdat het nogal een gepruts is om het zelf te installeren, betaalden we Lowe’s om het voor ons te doen. En inderdaad, enkele dagen later stond de installateur voor de deur om het zaakje weer in orde te brengen.

Althans… dat dachten we. De installateur deed z’n werk maar de deur werkte niet naar behoren toen hij wegging. Het was zijn veronderstelling dat de batterijen in het buitenpanel vervangen moesten worden en dat daarmee het probleem opgelost zou zijn. Anders moesten we maar bellen. Rob was tussen de middag naar huis gekomen om de nieuwe klikker op te halen, zodat hij ’s avonds weer gewoon naar binnen kon, in plaats van met de hand de deur te openen, de auto binnen te rijden en daarna de deur weer met veel moeite te sluiten.

We kwamen er al snel achter dat de klikker geen enkel bereik had, en dit werd ook niet opgelost door de batterijen in het buitenpanel te vervangen. Na contact met Lowe’s stelden zij voor dat we Chamberlain moesten bellen zodat zij met ons een troubleshoot konden doen. Zo gezegd, zo gedaan en inderdaad, er was een probleem met onze deuropener. Ze zouden een nieuw onderdeel toesturen dat het probleem zou verhelpen. Wij moesten dan de installateur weer bellen en hij zou vervolgens het onderdeel monteren.

Na bijna een week kwam het nieuwe onderdeel aan en hebben we installateur John opnieuw gebeld. Hij kwam de volgende dag de zaak plaatsen maar we moesten helaas opnieuw constateren dat het probleem niet verholpen was. John concludeerde uiteindelijk dat een of ander signaal (dat ook bij de buren vandaan kon komen) botste met het signaal van de garagedeuropener, en dat een high-frequency-board het probleem zou verhelpen. Na contact met Chamberlain zouden zij het onderdeel weer opsturen.

Hoera! Een dag later arriveerde het high-frequency-board en we belden John met het goede nieuws. Een dag later was hij weer aanwezig om z’n ding te doen. Maar bij het openmaken van de doos zei hij al snel dat het ‘wel heel erg anders was’ dan de opener die we nu hadden en hij niet wist hoe hij het aan ons systeem moest monteren. Hij dacht dat het het verkeerde board was maar zou met Chamberlain bellen om te vragen of hij het mis had. Hij had het niet mis, Chamberlain had inderdaad het verkeerde onderdeel gestuurd. Ondertussen knoeiden wij al 3 weken met een garagedeur die niet of nauwelijks open ging!

Alex maakt GEEN reclame voor Chamberlain

Chamberlain ging weer een nieuw high-frequency-board opsturen en ‘hopelijk was het probleem daarmee verholpen’. Excuses, excuses, maar ja, ondertussen zaten wij met het gedoe. Een aantal dagen later kreeg Rob een e-mail van Chamberlain. Ze hadden al een tijdje niks van ons gehoord en veronderstelden dus dat het probleem was opgelost. Rob liet hen weten dat we nog steeds op het volgende onderdeel zaten te wachten en de zaak dus nog altijd lopende was.

Afgelopen vrijdagmiddag, toevallig toen Rob een halve dag vrij had, belde Chamberlain op. Ze namen met Rob nog eens een troubleshoot door (voor het onderdeel dat als laatste gemonteerd was) en hoewel het de zaak drie kwartier later wel iets verbeterd was, kon je het nog steeds niet ideaal noemen. We hoefden nu geen 20 cm voor de deur te staan om de boel met de klikker open te krijgen, maar ongeveer een meter. Chamberlain stelde voor dat we het een aantal dagen zouden proberen en als het toch niet in orde bleek te zijn, moesten we maar weer contact opnemen om uit te vogelen wat de volgende stap was.

Maar hoera! Diezelfde vrijdagavond lag onverwacht toch ineens het nieuwe high-frequency-board voor de deur (terwijl daar in de computer van Chamberlain niks over terug te vinden was) en deze keer heeft Rob het zelf gemonteerd en geherprogrammeerd. En raad eens? Het werkt! Zelfs beter dan onze oude garagedeuropener, en hij is inderdaad een stuk stiller. Het heeft een maand geduurd, maar dan heb je ook wat!

Knal boem beng

We hebben bepaald geen gelukkig jaar als het op verzekeringen aankomt, want we moeten nogal eens aanspraak maken op onze maatschappij Allstate. Met Thanksgiving was ’t het onverwachte ‘plezier’ van een zogeheten hit-and-run waarbij iemand onze auto geramd had zonder een berichtje achter te laten, eerder dit jaar waterschade na een fikse storm, medische schade na de geboorte van Nova en afgelopen week is de bliksem ingeslagen waardoor tv, dvd speler, printer/scanner, koffiezetapparaat en garagedeur allemaal kapot zijn en vervangen moeten worden.

Donderdagmiddag zag het er buiten erg dreigend uit en jawel, zo rond de tijd dat Rob naar huis komt uit zijn werk barstte het los. Een storm met onbeschrijflijk veel bliksemslagen, pal boven ons huis. Net voor Rob de auto parkeerde hoorden we een enorme knal vlak boven ons hoofd, we schrokken er behoorlijk van. Twee tellen later kwam Rob door de voordeur naar binnen, de garagedeur deed niks meer. De stroom was ook al verschillende keren uitgevallen, telefoon en internet deden niks meer. Ook op televisie konden we niet kijken wat voor weer we nog konden verwachten en in de loop van de volgende dag ontdekten we dat ook de printer en de dvd speler de geest gegeven hadden. Maar het ergste van alles: het koffiezetapparaat was kapot, en we konden eerlijk gezegd wel een koppie gebruiken.

Onze leverancier AT&T kan ons alleen maar melden dat aan de reparatie van het probleem (het herstellen of vervangen van een hoofdkabel) wordt gewerkt, maar we zijn op het moment dat ik dit schrijf (offline) al voor de 4de dag afgesloten van de wereld en de oplossing lijkt nog zeker tot maandagavond op zich te laten wachten. Deze blog wordt gepost zodra we weer online zijn, dus daaruit kun je zelf afleiden hoe lang het uiteindelijk heeft geduurd.

Update (8 juni): inmiddels is het woensdag en AT&T heeft ons medegedeeld dat de verbinding hoogstwaarschijnlijk vrijdag weer hersteld zou zijn. We zouden dat negen dagen zonder telefoon en internet zitten. We laten meer weten zodra er weer nieuws is.

Een GROTE dag!

Maandag 22 november is een heel belangrijke dag voor ons om verschillende redenen. De minst belangrijke daarvan is mijn verjaardag. De komende 365 dagen ben ik 34 jaar oud, pfff, nog net op tijd om een kleine te krijgen want zodra je de 35 haalt, val je automatisch in de categorie ‘hoog risico’.

Over de kleine gesproken, we zijn inmiddels halverwege en kunnen nu dus mooi beginnen met aftellen naar 8 april! Vandaag hebben we de 20 weken echo gehad en het blijft bijzonder om de kleine te zien en te horen. Het eerste pondje erbij voor mama is nu een feit en verder zag het er allemaal goed uit, voor ons allebei! Het staat nu ook 100% vast dat het een meisje is. De anders zo beweeglijke spruit maakte het wel even spannend, want uitgerekend tijdens de echo lag ze heerlijk te slapen en liet zich niet snel van de wijs brengen. Maar uiteindelijk kwam er dan beweging in en konden we heel duidelijk zien dat alle roze kleertjes die we van iedereen gehad hebben, niet terug naar de winkel hoeven. De kleine meid is helemaal gezond en alle vingertjes en teentjes zitten eraan. Hoera!

Tenslotte mogen we vandaag eindelijk het koopcontract van ons huis tekenen, nadat we anderhalf jaar hebben moeten strijden voor een hypotheek en nu, dankzij een zeer onorthodoxe constructie, eindelijk officieel eigenaar zijn van ons stekkie! Allemaal vrolijke dingen dus, en reden om een flesje (alcoholvrij) open te trekken. Echt een verjaardag om niet snel te vergeten!

Mulch

I see improvement
Lekker vies worden met mulch

De afgelopen twee weekenden zijn we flink in de weer geweest met zogeheten ‘mulch’ (spreek uit: multsj). Dit is een speciaal soort bodembedekking die je op je bloemperken strooit en die vele functies heeft. Behalve dat het er mooi uit ziet, houdt het ook de groei van onkruid tegen, reguleert het het verschil tussen dag- en nachttemperaturen (en dat kan nogal flink zijn), houdt het vocht vast voor de groei van je planten en zit het boordevol voedingsstoffen die je begroeiing ten goede komen. Het heeft even geduurd voordat we begrepen waarom iedereen dit spul in zijn tuin heeft liggen, maar nu hebben we het eindelijk in de gaten. Het kost wel de nodige inspanning om ‘mulch’ in je tuin te storten, we hebben nu 40 zakken geleegd en nog is niet alles helemaal bedekt. Op zo’n moment bedenk je dat een pick-up truck nog niet zo gek is!

Alex vindt het sjouwen met de zakken en het verspreiden van de mulch erg interessant. Hij gaat op de zakken zitten, probeert ze mee te sjorren en graait met plezier in de nieuwe (en oude) bodembedekking. Als een echt jongetje zit hij aan het eind van de dag helemaal onder de rommel en vlekken. Ondanks het harde werk was hij gisteravond nog niet moe en holde vol energie door de tuin heen!

Bereleuk (met een klein hikje)

De ringmeester aan het werk

Dit weekend hadden we een aantal leuke dingen op het programma staan. Ten eerste hadden we wat mensen uitgenodigd voor een Indonesisch diner bij ons thuis. Pedro en Cathy met hun kinderen Owen en Reese, en de inmiddels 20 weken zwangere Ann kwamen allemaal bij ons aan tafel. Heel leuk om iedereen weer eens te zien en bovendien erg gezellig allemaal. Als we iedereen mogen geloven heeft het eten ook goed gesmaakt, dus het was een geslaagde avond. Alexander dacht er ook zo over, want hij was helemaal door het dolle heen met het bezoek van zijn twee vriendjes. De hele speelkamer lag natuurlijk overhoop, maar daar is het een speelkamer voor. Hij gilde het uit van plezier en Reese en Owen hebben allebei heel lief met hem gespeeld. Een feest om te zien!

Op zondag kregen we wat er voorspeld was, en dat was (voor de verandering maar weer eens) regen. Gelukkig hadden we vorig jaar al kaartjes voor het circus gekocht en dat kwam dus heel mooi uit. We hadden gekozen voor een matinee omdat de avondvoorstellingen allemaal om 19.00 begonnen, voor Alex echt wel aan de late kant. Een verstandige keuze, want de voorstelling duurde maar liefst 3 uur! Een hele kunst om Alexander op schoot te houden, want hij wilde alleen stil zitten als er iets te zien was, pal voor zijn neus. Als er verderop een clown bezig was, kon hij dat niet zo goed zien en dan was meneertje druk bezig om zelf de acrobaat uit te hangen. Rob heeft enkele erg mooie foto’s kunnen maken!

Kunst- en vliegwerk

Toen we zondagavond net de restjes van het Indonesisch eten achter de kiezen hadden, brak er een heus noodweer uit. De regen liep in een dikke stroom van de ruiten, de hagel sloeg woest tegen het huis en de regen kwam helaas via de luchtkoker de keuken in. Boven de ontbijthoek kwam het naar binnen stromen en we hebben pannen en schalen neergezet om het water op te vangen. Schade aan het plafond, maar wel iets wat we kunnen laten repareren. We weten nu tenminste waar de waterschade aan het plafond vandaan kwam, toen we het huis kochten konden we maar niet ontdekken hoe dat ooit gekomen was. Buiten hoorden we een alarm afgaan, iets dat later een tornado-alarm bleek te zijn. Volgende keer betekent dat dat we een veilig onderkomen moeten zoeken. Weer wat geleerd!

Een auto met een keppeltje

Onze auto heeft een keppeltje op

In Spartanburg zit een leuk winkeltje dat meubilair en decoratieve dingen uit exotische oorden importeert. Deze zaak, Pier 1 Imports, hebben we al een aantal keer bezocht en soms hebben we, in de uitverkoop, iets meegenomen. Het zijn namelijk erg mooie dingen, maar wel verschrikkelijk duur, dus vaak blijft het bij kijken alleen.

Er is echter een item in deze winkel dat we, sinds we het de eerste keer gezien hadden, al willen hebben: een papasan. Dat is een soort kuipstoel van riet waar je heerlijk in kunt loungen. Ze worden gemaakt in Indonesie en passen goed bij de andere rieten dingen die we boven hebben staan.

Om deze stoel mee te nemen heb je eigenlijk een iets grotere auto nodig dan wij hebben. Maar de verkoopster had een goed idee, want met behulp van wat stevig touw konden we de stoel ook op het dak van de auto binden. Het was maar een minuut of 20 rijden, dus dat is nog wel te doen. Een stevig touw haalden we bij de doe-het-zelfzaak twee deuren verder en terwijl we bijna weggeblazen werden door de ijskoude wind hebben we (=Rob) de stoel op het dak bevestigd. Dat zag er direct uit alsof onze auto een keppeltje op had. We vonden het eigenlijk wel erg grappig.

Voortaan kunnen we echt comfortabel zitten.

De papasan staat nu op de hobbykamer zodat papa op zijn gemak in zijn fotoblaadjes kan lezen terwijl mama lekker aan het hobbyen is. Het is zelfs nog een lekkere stoel voor Alex om in te slapen (als hij dat zou doen).  De hobbykamer begint nu een knus geheel te worden!

Pakjesavond

There's an awful lot of boxes in thereOp 13 november ging in Gent het zegel op de container. Met de hulp van onze ouders waren al onze spullen uit ons appartement ingepakt en klaar om verscheept te worden naar Amerika. Op 7 december kregen we een telefoontje dat de container in de haven van Charleston was aangekomen. Nu moest alles nog door de douane en dan kon het met de vrachtwagen naar ons nieuwe huis toe.

Donderdag 17 december was het dan zover: om 8.15 kwam de vrachtwagen met de container aangereden. De chauffeur was ’s nachts om 2.30 vertrokken! Naar eigen zeggen reed hij alleen lokaal, dus South Carolina, North Carolina en Georgia. Pfff… wat je maar lokaal noemt. Na aankomst belde hij de verhuizers, die rond 9.30 bij ons aan de slag gingen. De deuren van de container gingen open en 204 pakketten in alle soorten en maten kwamen naar buiten. Het was een vreemde gewaarwording om al onze spullen ineens hier te zien staan.

Natuurlijk ben je na twee jaar al weer grotendeels vergeten welke spullen je allemaal had, dus toen de verhuizers rond 14.30 vertrokken, begon voor ons ‘pakjesavond’. Elke doos die we open maakten, zat vol nieuwe verrassingen. Hoewel we nog kinderloos waren toen we uit Belgie vertrokken, hadden we toch ineens verdacht veel dozen met speelgoed. Binnen de korste keren lag ons huis van boven tot onder bezaaid met spullen. Waar te beginnen?

Inmiddels hebben we een groot deel van de dozen al uitgepakt en kunnen we voorzichtig een begin maken met het opruimen. We hebben al veel kleren gesorteerd en een deel is naar het goede doel. De rest wordt allemaal gewassen, want de lange zeereis heeft alles een tikkeltje muf gemaakt. De klerenkasten zullen goed volhangen als alles weer fris is. Het huis staat helemaal op z’n kop en Alexander is een beetje uit z’n doen van alle gekte, maar aan de andere kant is hij ook in zijn nopjes met alle leuke dingen die hij overal tegenkomt. Zijn zitauto hebben we al gevonden, nu het hobbelpaard nog!