Arme Nova

De laatste dagen van opa en oma’s verblijf was het al duidelijk dat Nova echt niet in haar hum was. Eerst een paar dagen koortsig, daarna snotverkouden, hangerig, huilerig en ellendig. Ze at nagenoeg niets en dronk alleen sapjes en bovendien sliep ze voor geen meter. Naarmate de week vorderde, dronk ze ook bijna niets meer en dat is het moment dat je actie onderneemt.

Op vrijdagavond, na een dramatische poging om Nova te wassen en aan te kleden (ze moest echt een keer het vele aangekoekte snot uit haar haren wassen), besloten we dat het zo echt niet langer kon. Dus Rob nam haar mee naar de eerste hulp, waar ze om 21.02 werd ingeschreven. Na registratie en triage duurde het natuurlijk nog een poos voordat ze werd onderzocht, dus het werd een lange avond.

De dokter controleerde op strep, luchtweginfecties, oorontsteking en andere ellende. Nova had ten eerste een zware griep te pakken en daarbij broncheolitis. Er werd laat op de avond nog een rontgenfoto gemaakt om naar haar longen te kijken, waarna de dokter en radioloog het niet met elkaar eens konden worden of ze wel of geen longontsteking heeft.

Om half een ’s nachts kwam Rob met onze kleine zieke thuis. Ze heeft een vernevelaar gekregen en een stevige antibioticakuur. Eenmaal thuis wilde ze iets eten en drinken, al meteen een goed teken. Van half twee tot half zes heeft ze in haar eigen bedje geslapen, daarna tot half tien bij papa en mama in bed.

We merken dat de vernevelaar goed helpt en dat ze ook veel van de gemiste slaap van afgelopen week moet inhalen. Op zaterdag heeft ze overdag twee keer geslapen en ’s nachts de klok rond, in haar eigen bed! Haar stem klinkt een pietsie minder hees en af en toe eet en drinkt ze wat, een verbetering ten opzichte was wat het was, maar nog niet wat het moet zijn. Het lijkt erop dat veel rust en knuffels haar er wel bovenop zullen helpen. Gelukkig maar!