Met een zieke Alex kwamen onze plannen om naar Charleston te gaan even op losse schroeven te staan. Zijn koorts varieerde per uur, soms bijna niks en soms loeiheet en zo bleef dat maar doorgaan. Op vrijdag leek hij weer iets levendiger te zijn dus boekten we een hotel in de nabijheid van Charleston voor 2 nachten. En zaterdagmorgen om half 10 vertrokken we! Voor ons was het al weer 5 jaar geleden dat we er geweest waren, voor opa en oma was het helemaal nieuw. En voor de kleintjes natuurlijk ook, want die bestonden 5 jaar geleden nog niet eens. Ergens halverwege stopten we bij een McDonalds voor de lunch, en dat is het vermelden waard, want het is toch echt heel wat als je opa bij de Mac naar binnen krijgt.
Om half 2 ’s middags parkeerden we bij het bezoekerscentrum in hartje stad en wandelden we zo eens wat rond om te zien wat er allemaal te doen was. Het was heel mooi weer om te zien, maar de wind blies vrij koel, dus toch maar de vesten aan. We bekeken de buurt rondom Market Street (het toeristenmekka voor souvenirs) en boekten een rit met een paardenkar. Met twee jolige tourleiders gingen we op stap en vergaapten ons aan de pracht en praal van deze stad aan de kust. Trouwe bloglezers (met een erg goed geheugen) herinneren het zich misschien nog, maar ik zal het nog eens vertellen: deze stad brengt de tijden van het oude zuiden, welbekend uit Gone With The Wind en de serie North and South, helemaal tot leven. Mede dankzij de levendig vertellende gidsen kun je je een aardig beeld vormen bij het leven van weleer. Charleston is een van de oudste stukken van de USA, dus veel ouder dan hier wordt het niet.
Na de karrentocht zijn we gaan eten bij de Noisy Oyster, een gekend restaurant in Charleston, waar opa en oma een heerlijke salade hebben gegeten, Rob een gumbo en Joyce een stuk tonijn met sesamkorst. De kinderen, allebei zonder verschrikkelijk grote eetlust, hebben een beetje zitten rommelen met een mini-pizza. Als toetje een heerlijk stukje taart, key lime pie voor opa, witte chocolade cheesecake voor oma en wij hebben met z’n vieren een stuk van de vijflaagse chocoladetaart op. O, wat was het lekker! Omdat het restaurant vooral visgerechten serveert, is het ingericht met veel nautische elementen, zoals een omgekeerde roeiboot boven de bar en grote schepen aan de muur.
Na het eten zijn we rustig teruggewandeld naar het bezoekerscentrum waar de auto geparkeerd stond, Het is nog zo’n 20 minuutjes rijden naar het hotel waar we in de lobby nog een kopje koffie pakken. Zoals te verwachten is het niet de kwaliteit koffie die we thuis gewend zijn, maar soms moet je genoegen nemen met wat je hebt. Het blijkt nog een heel klus om de kinderen in bed te krijgen. Met de lichten en de televisie uit valt Alex uiteindelijk om 21.00 in slaap in zijn grote hotelbed. Nova, in haar reisbedje, doet er aanmerkelijk langer over en laat zich op geen enkele manier overhalen om te gaan slapen. Wat een nachtbraker!
Op zondag rijden we terug naar het hart van Charleston, maar deze keer parkeren we een stuk dichter bij zee. We lopen de haven in waar een enorm cruiseschip wordt volgeladen met talloze passagiers. Het is een schitterende dag en je kijkt een eind weg over het water. In de zee springen de dolfijnen vrolijk omhoog, alsof ze ook even van de zon komen genieten. Het is duidelijk lente! De palmetto’s glanzen in het zonlicht en we kuieren op ons gemak tussen de fraaie gietijzeren bankjes, de kustlijn en de riante huizen. Alex en Nova hebben reuze lol met de grote fonteinen die hier liggen en de bloembakken waar ze omheen kunnen rennen. Een fontein is in de vorm van een grote ananas; dit fruit staat symbool voor gastvrijheid en het ziet er bijzonder vrolijk uit. Het is het lievelingsfruit van Alex dus hij wil maar al te graag bij de fontein op de foto. De klok is in de afgelopen nacht verzet, dus het is een uur later dan ons gevoel ons zegt. Na onze wandeling gaan we terug naar de auto om naar de Magnolia Plantation te rijden.
Een plantation is tegenwoordig een zeer indrukwekkend landgoed, maar er zit veel geschiedenis aan. Deze plantations waren vroeger de huizen van rijke blanken waar ze vele slaven in dienst hadden om katoenplantages en rijstvelden te bewerken. Tegenwoordig bestaat slavernij natuurlijk niet meer, maar je kunt je tijdens een bezoek als dit eenvoudig voorstellen hoe het leven er destijds moeten hebben uitgezien. Zelfs in de vroege lente is het al weelderig groen, de eeuwenoude eiken zijn behangen met Spaans mos en narcissen en zelfs azalea’s bloeien. Met een ‘treintje’ maken we een rondrit door het moeras dat bij het landgoed hoort. Hier komen we vele dieren tegen: schildpadden, ibissen, blauwe reigers, meerkoetjes (die hier alleen in de winter te vinden zijn) en een heleboel alligators, zelfs eentje pal naast de weg. Het is een schitterend natuurgebied en het is indrukwekkend om zoveel dieren van dichtbij te zien. De dijken waar we overheen rijden zijn in het verleden aangelegd door de slaven die op de plantage woonden, dat kan geen eenvoudige klus zijn geweest!
Elders op het terrein, een eindje bij het magnefieke herenhuis vandaan, liggen de pietepeuterige slavenvertrekken, die een beeld schetsen van het leven op de plantation. Hoewel je de huisjes alleen mag bezoeken met een gids, staan de deuren wagenwijd open, is er niemand in de buurt en krijgt opa dus de gelegenheid om alles uitgebreid te bekijken. Het zorgt er in ieder geval voor dat je de moderne gemakken weer eens leert waarderen, want het leven van de slaven is niets om jaloers op te zijn. Op het terrein kunnen we gelukkig iets eten zodat we van een late maar smakelijke lunch genieten onder een reusachtige eik, een idyllisch hoekje waar elk moment een dame in een hoepelrok voorbij zou kunnen komen.
Van de Magnolia Plantation is het terug naar het hotel waar Nova eindelijk in slaap valt, een erg ongelukkige tijd. We drinken er een kopje koffie en als de kleinste eindelijk wakker is, gaan we op pad voor een diner. Het wordt een hapje bij een Aziatisch buffet, waar iedereen naar hartelust verschillende gerechten kan proberen. De Toys R Us, die op hetzelfde terrein ligt, is helaas al dicht als we weer buiten komen. Alex moet dus nog even wachten op de grote bulldozer die hem door opa en oma is toegezegd (en hij herinnert ons er regelmatig aan, zodat we het toch vooral niet vergeten). Eenmaal terug in het hotel is het slapen gaan wederom dramatisch; Alex is uiteindelijk om 21.15 plat, maar Nova brult tot na 23 uur de tent bij elkaar. Ze bonkt met haar bedje tegen de muur en we hopen maar dat de kamer naast ons niet bezet is.
Maandagochtend is het verrassend genoeg Nova die om 7 uur wakker is en Alex die we om half negen echt wakker moeten maken. We willen het aquarium nog bezoeken voordat we weer teruggaan naar huis. Het is vandaag wel warm maar volledig bewolkt, dus we hebben er goed aan gedaan om onze buitenactiviteiten op zondag te plannen. Omdat het maandag is, is het lekker rustig in het aquarium en kunnen we alle tanks goed bekijken. Er zijn diverse demonstraties, o.a. met een duiker, en Alex mag nog ergens een slang aaien en een heremietkrab aanraken. De dierenverzorgers hebben alle tijd om te vertellen en uit te leggen. Behalve vissen zijn er ook reptielen en vogels te zien, men heeft in het aquarium ook veel aandacht voor dieren die specifiek zijn voor dit deel van het land zodat mensen kunnen leren over hun eigen omgeving en hoe ze, door kleine veranderingen te maken, op een positieve manier het leven van deze dieren kunnen verbeteren.
Van het aquarium rijden we naar een outlet center in de buurt die op de route naar huis ligt. Alex heeft tijdens het weekend veel geklaagd over zere voeten, dus we komen er achter dat hij uit zijn schoenen is gegroeid. Met twee paar nieuwe schoenen is hij zeer tevreden! We lunchen en laten de kinderen een aantal ritjes maken in de vele attracties die hier staan, daarna is het een lange ruk van bijna 3 uur om weer op tijd in Spartanburg te zijn voor de zwemles van Alex. We halen het en hebben zelfs nog tijd om eerst een kop koffie te drinken bij Starbucks!
Jammergenoeg is het leuke weekend al weer voorbij. En wat ook jammer is, de volgende dag wordt Nova wakker met koorts en wil ze niks, niks, niks, alleen bij mama hangen. Ze slaapt in anderhalve dag precies 3 uur, eet niet en drinkt alleen wat sap. Doffe ellende! Dat is dus pech voor opa en oma, dat allebei de kinderen ziek zijn terwijl ze op bezoek komen. Gelukkig hebben we desondanks toch een heleboel kunnen ondernemen en zijn het twee heerlijke weken geweest, die vandaag helaas, helaas, helaas alweer tot een einde komen. Het aftellen naar het volgende bezoek begint alweer!
Peperazzi Blog 