In de dagen voor haar verjaardag zag het er niet naar uit dat er veel te vieren zou zijn op 1 april. Nova was zo vreselijk ziek dat we ons er al bij neergelegd hadden dat we het minstens een week moesten opschuiven. Maar de prednison deed echt wonderen en Nova knapte zienderogen op. Was ze vrijdag nog een zielig hoopje, koortsig en apatisch, zaterdag liep ze al weer rond, speelde wat en kon al weer flink ruzie maken met broerlief. In de nacht van zaterdag op zondag sliep ze zelfs de hele nacht in haar eigen bed en hadden we geen koortsremmers meer nodig. Op zondag kwam de glans weer terug in haar ogen en dus besloten we om Nova’s verjaardag toch te vieren die dag.
Zondag was natuurlijk Pasen, maar wonder boven wonder was Chuck E. Cheese, waar het verjaardagsfeestje van Alex ook gevierd is, gewoon open. Het zou zondag een rustig dagje worden hadden ze me, eerder in de week, aan de telefoon al verteld en dat was precies waar we op hoopten. En inderdaad, toen we ’s morgens om half 11 binnen stapten, was er, op een vader met een dochter na, verder niemand. Chuck E. Cheese liet zich al snel zien en we waren de enigen om zijn dansje met hem samen te doen. De kinderen kregen de gelegenheid om alles op hun gemak te bekijken en hoefden nergens te wachten. Zo rustig bleef het natuurlijk niet, in de loop van de dag kwamen er zoetjesaan meer mensen en was de tent ongeveer voor de helft gevuld.
Vond Nova meneer Cheese in het begin nog steeds eng, na verloop van tijd begon ze zelfs naar hem te zwaaien en wilde ze hem een knuffel geven. Tja, als je hem maar vaak genoeg ziet…! Tot vier keer toe hebben we het dansje met Chuck E Cheese moeten doen, want we zijn er meer dan drie uur geweest en hebben in totaal 220 muntjes in spelletjes omgezet. Met z’n vieren hebben we echt een leuke tijd gehad! De kinderen vielen op weg naar huis allebei in slaap: Alex heeft daarna verder geslapen op de bank en Nova werd wakker zodra we haar thuis neerlegden. ’s Avonds heeft ze weer in haar eigen bed geslapen en had ze, dankzij het vele spelen eerder op de dag, de kleur op haar wangen weer terug.
Op maandag was ze natuurlijk ECHT jarig! Twee jaar al weer, wat gaat het toch snel! Het zingen van de verjaardagsliedjes vond ze erg leuk, Nova kreeg wel het idee dat het speciaal voor haar was. Ook Alex snapte heel goed dat zijn zusje jarig is en nu twee is, al maakte hij zich wel eventjes zorgen dat ze hem qua leeftijd zou gaan inhalen. Terwijl Alex op school was en papa aan het werk, moest Nova terug naar de dokter om te zien hoe het met haar gezondheid was.
Welnu, het goede nieuws is dat ze geen ziekte van Pfeiffer heeft. Haar amandelen waren nog steeds groot, maar niet meer zo ontstoken. Haar keel was wel nog bedekt met iets wat op puddig leek, dus dat verklaarde haar nog altijd matige eetlust. We konden voorlopig maar het beste dingen geven die redelijk vloeibaar zijn, was het advies. Voorlopig komt ze ook nog niet in aanmerking voor het knippen van de amandelen, daarvoor moet je minstens 7x binnen een jaar ontstoken amandelen hebben. Ik hoop eerlijk gezegd niet dat we dat in de rest van het jaar nog gaan meemaken. Wel is het zo dat Nova vaak ziek is en er langer dan normaal over doet om er weer bovenop te komen, dus de resultaten van het bloedonderzoek van vorig jaar en dit jaar worden, samen met Nova’s hele ziektegeschiedenis, doorgestuurd naar een specialist op het gebied van auto-immuunziekten. Het duurt nog eventjes voordat we daar terecht kunnen, dus dat wordt ongetwijfeld vervolgd. Maar voor het moment zijn we erg blij dat onze mop van 2 weer de ondeugende pretlichtjes in haar ogen terug heeft!
Peperazzi Blog 