Tegen onze verwachtingen in is Nova vandaag toch ‘goedgekeurd’ voor haar ingreep morgen! De albuterol heeft in de afgelopen 24 uur goed werk verricht en het hoesten aanmerkelijk verbeterd, zodat haar longen goed klonken en er geen zorgen hoeven te zijn. Morgenvroeg om 6.30 moeten we ter plaatse zijn. Vrienden hebben aangeboden om op Alex te passen terwijl we daar zijn, dus dat is alvast een zorg minder. We zullen morgen een update plaatsen zodra dat lukt.

Update: Het was dinsdag al vroeg dag, want we moesten ons om 6.30 melden bij de Ambulante Zorg. Nova was als tweede aan de beurt en dus moesten we vroeg aan de bak. Om 5.40 ging de wekker; we hadden alles al zoveel mogelijk klaargezet zodat we vlot de deur uit konden. Om 6 uur ’s morgens stond Alex bij buren voor de deur. Alex vond het reuze leuk en was zodoende klaarwakker. Ook Nova was uitgeslapen en ze keek met belangstelling toe hoe broerlief werd afgezet.
Al voor half zeven waren we bij de Ambulante Zorg, maar we kenden het nog van de vorige keer en hoefden niet te zoeken, dus alles ging vlot. Rond 10 voor 7 lag Nova in het ziekenhuisbed en het circus kwam op gang. Bloeddruk meten, temperatuur, gewicht, controlevragen, de hele santekraam. De procedure werd vanuit diverse standpunten met ons doorgenomen, met de verpleging, met de anesthesie en de KNO arts zelf. Nova begon goedgemutst aan het proces maar naarmate de tijd vorderde, kreeg ze duidelijk bedenkingen. Toen het eenmaal tijd was om onder het mes te gaan, snikte ze zielig en wilde ze niks liever dan eten en naar huis toe. Ach gossie.
De ingreep zou ongeveer 20 minuten duren maar dat werd een beetje langer. Later hoorden we dat dat niet aan de arts lag, maar dat men veel moeite had gehad om het infuus aan te leggen. Nova is nog zo klein en ze konden nauwelijks een ader vinden. We zagen dan ook dat ze wel een keer of 8 geprikt hadden voordat het gelukt was (Nova’s handen en armpjes zitten vandaag dan ook onder de blauwe plekken). Dat de neusamandelen zijn weggehaald bleek een goede stap, de arts zei dat ze gigantisch waren en hij was danig onder de indruk. Ook haar keelamandelen zijn erg groot, zei hij al, maar ze is nog erg klein om die ook nog eens weg te halen.

Toen de narcose begon uit te werken, mochten we Nova weer zien. Bij mama op schoot mocht ze verder wakker worden. De verwachting was dat dat 20 minuten zou duren; in plaats daarvan werd het meer dan een uur. Op den duur kreeg ze een zuurstofmaskertje op om het proces wat te bespoedigen, maar zelfs dat hielp niet erg. Van het ene op het andere moment was ze dan toch bij haar positieven en begon ze te drinken. Ze had morfine gekregen dus over pijn hoorden we nog niks. Het infuus zat nog wel in haar arm en daar was ze niet zo happy mee. Het was dan ook een hele opluchting toen dat eenmaal werd verwijderd.
Tegen half elf mochten we dan toch eindelijk naar huis. Nova leek wakker en goedgeluimd. In de auto viel ze al weer snel in slaap en eenmaal thuis heeft ze nog tot 14.00 op de bank liggen slapen! Dat zijn we niet gewend van onze meid. Eenmaal wakker hebben we samen een film gekeken en daarna is ze gaan spelen. Met behulp van een pijnstiller ging, en gaat, het haar heel goed. De grootste uitdaging zal zijn dat ze zich voorlopig een beetje koest moet houden, wat ook niet makkelijk is als je broer je voortdurend uitdaagt. Gelukkig is het weer allemaal achter de rug en nu hopen we maar dat het op lange termijn positieve gevolgen heeft.
