Vandaag is het precies een jaar geleden dat een noodlottig ongeval het leven van heel veel mensen op z’n kop zette. Voor zo veel mensen geldt dat ze die dag drie mensen hebben verloren en voor iedereen zal het zo zijn dat 19 mei voor altijd een beladen datum zal blijven. Iedereen weet nog wat hij op dat precieze moment aan het doen was, toen het verschrikkelijke nieuws zich begon te verspreiden. Voor veel mensen geldt dat ze nog altijd zoeken naar een uitleg, een reden, een verklaring. Ook voor ons is het nog een dagelijkse strijd om de zin te zien in dit voorval. Vooralsnog overheerst boosheid en onbegrip, leegte en gemis. Wie weet, in een verre toekomst, kunnen we ooit accepteren wat er is gebeurd. Niet vergeten of vergeven, slechts accepteren.
Al een jaar lang staan we er mee op en gaan we er mee naar bed. Het blijft door je hoofd spoken. Hoe heeft het zo verschrikkelijk mis kunnen gaan en waarom treft zoiets twee ontzettend lieve mensen en een onschuldig kind? Het is zo vreselijk oneerlijk. Als ik nu lees over verkeersongevallen, slaat de schrik me om het hart. Hoe herkenbaar zo’n plotseling verlies, ontwrichte gezinnen en families, en totale wanhoop. En die eeuwige vraag die blijft terugkomen: waarom?
Vandaag denken we aan Riek, Sjraar en Ize, net zoals elke dag. Vandaag denken we aan Moniek en Erik, Sanne en Robin. Net zoals elke dag. Vandaag denken we aan de families Daems en Hanssen, net zoals elke dag. En we denken aan de vele vrienden en buren, die iedereen zo gesteund hebben en dat nog altijd doen. Riek, Sjraar en Ize, voor altijd in onze harten.
Peperazzi Blog 