Watervallen in de herfst

Het is geweldig herfstweer op het moment. Koel en droog en prima om er op uit te trekken. Vandaag zijn we in North Carolina naar enkele watervallen geweest en het enige probleem is doorgaans om Nova te motiveren om mee te lopen, aangezien zij bepaald geen enthousiaste wandelaar is.

Vanaf de parkeerplaats liggen er drie watervallen in de buurt: Triple Falls, High Falls en Hooker Falls en in die volgorde kun je ze ook op het filmpje bekijken. Triple Falls is gefilmd op ongeveer het midden, High Falls was jammergenoeg alleen van de zijkant te bekijken omdat het hoofdpad onder water stond (maar je kunt aan het geluid wel horen dat er heel wat water omlaag komt) en Hooker Falls is enorm recht en breed. Toen we daar met opa en oma waren de afgelopen keer stond het stampvol met toeristen, vandaag was dat beeld heel anders. Maar opa en oma zullen deze watervallen ongetwijfeld herkennen, ook zonder de drommen mensen erbij!

Internationaal Festival/Denver Downs

Het is weer herfst en dus is het feest: tientallen activiteiten, overal waar je komt. Alles is leuk en vrolijk, er zijn appels en pompoenen, er zijn festivals en farms om te bezoeken. Het weer koelt langzaam iets af, we halen weliswaar de 30 graden nog, maar de luchtvochtigheid is een eind gezakt, in de ochtend is het zelfs wat koeltjes met een graad of 15, 16 en na een uur of 17:00 is het ’s middags echt heerlijk buiten. Dat was niet zo lang geleden nog wel anders!

30003492911_04f2a07c41_kAfgelopen weekend hebben we daar geweldig van geprofiteerd met het International Festival in Spartanburg, dat jaarlijks door de stad georganiseerd wordt. Vorig jaar was het in het water gevallen doordat er dat weekend een orkaan aan land kwam, maar dit jaar was het fabelachtig weer dat goed paste bij het gastland Mexico. Het was zodoende een vrolijke boel met veel leuke acitiviteiten voor de kids: een sombrero knutselen, een piñata leegroven, plaktatoeages op de arm, opplak-snorren onder de neus, maracas bouwen en een zwaan knippen. Voor Nova was er veel te zien op het podium, waar dansen uit diverse culturen werden opgevoerd. Zij wilde niks liever dan daar blijven zitten kijken, terwijl Alex met zijn ‘paspoort’ de vele stands van verschillende landen afschuimde om daar stempels te scoren (zogenaamd visa stempels). Toen we ’s middags thuis kwamen, waren we zelfs enigszins verbrand, dus we wisten dat we voor zondag de zonnebrand niet mochten vergeten. In het filmpje zie je Alex bij de piñata en verder een aantal dansen op het podium. Rob heeft van de Azteekse dans een hele brok gefilmd.

Zondag stond een ander herfstritueel op het programma, namelijk het jaarlijkse bezoek aan Denver Downs Farms in Anderson. Wat een geweldig leuke ‘boerderij’ is dit, agrarisch entertainment van het hoogste niveau. Uren en uren kun je hier spelen en de kinderen waren diep teleurgesteld toen we rond 17:00 weer naar huis gingen. Het moest wel, want we moesten nog eten en de kids moesten dringend in bad, want ze waren zo ongelooflijk vies geworden! De gloednieuwe lichtroze legging die Nova ’s morgens had aangetrokken, kon direct de vuilnisbak in of op de stapel met oude kleren, die krijg ik nooit meer schoon. Maar ze hebben wel een fantastische dag gehad en ik vertel iedereen met jonge kinderen dat ze zeker een bezoek aan deze boer moeten brengen. Wat een feest is het hier!

Wat een kermis

De zweefmolen was vroeger ook een favoriet van mama.
De zweefmolen was vroeger ook een favoriet van mama.

Afgelopen weekend stond er een kermis naast de bibliotheek en dat waren we eerlijk gezegd vergeten, ware het niet dat we het toevallig zagen toen we onze boeken gingen omwisselen. Alex was een aantal dagen aan het modderen geweest met koorts en weinig eetlust, dus toen hij zich zondag eindelijk weer wat beter voelde, was de kermis een leuk idee. Het was overigens schitterend lenteweer, een strakke blauwe lucht en in de twintig graden dus beter kon het echt niet zijn.

We kochten voor de kinderen elk een ‘stempel’, voor twintig dollar kunnen ze dan net zo veel ritjes maken in welke toestellen dan ook. En aangezien het goedkoopste ritje al 3 tickets kost, is het een snelle conclusie om voor de stempel te gaan. We waren hier twee jaar geleden voor het laatst geweest en toen was Nova bijna voor alles nog te klein, maar dat was deze keer wel anders. Samen met Alex is ze overal in geweest! En ze heeft meer lef dan haar grote broer, want waar Alex hem af en toe flink zit te knijpen, lacht Nova zich een breuk en wil ze het liefst nog een beetje wilder en gekker. Alex wilde maar één keer in het achtbaantje en de Jimmy, daarna had hij het al gezien. De boot liet hij al helemaal aan zich passeren. Papa is met de kindjes in het reuzenrad geweest, daar mochten ze alleen in met een begeleider erbij omdat ze anders te klein waren. Nova zwaaide enthousiast naar beneden, Alex hield zich heel stil. Maar goed, hij heeft het toch maar mooi gedaan.

Zij liever dan wij.
Zij liever dan wij.

Er waren ook veel ritjes waar het vooral om ronddraaien ging: auto’s, motors, boten, bijen, een draaimolen en een zweefmolen. Daar zijn ze ontelbare keren ingeweest. En dan nog de Frog Hopper, dat was ook een groot succes, hoewel Alex daar de eerste keer ook een beetje pips uitstapte. Drie uur lang zijn ze van ritje naar ritje gerend, toen was de koek op, de ananassmoothie leeg en mama danig verbrand, zodat het tijd was om naar huis te gaan. Altijd een bijzondere ervaring, die kermis, al is het maar om het personeel en de andere bezoekers te bekijken.

Biltmore…again

Een paar weken geleden kregen we weer eens een aanbieding voor goedkope(re) seizoenspassen voor Biltmore. Rob heeft daar gebruik van gemaakt, want het was al weer anderhalf jaar geleden dat we er voor het laatst geweest waren. Op dat moment was net begonnen met de bouw van een nieuw hotel en we waren ook wel benieuwd hoe dat er inmiddels uit zag. Biltmore blijft voor ons een geliefde bestemming en het is er mooi in alle seizoenen. Daarnaast is een abonnement zijn geld zeker waard, aangezien het minder kost dan de prijs van twee entreekaartjes. Bij je tweede bezoek maak je dus al ‘winst’.

Bloemenpracht op Biltmore.
Bloemenpracht op Biltmore.

Op dit moment is Biltmore Blooms in volle gang, het jaarlijkse lentefestival met een bonte pracht aan lentebloemen. De narcissen waren net zo’n beetje uitgebloeid maar daar stond tegenover dat je over de tulpen struikelde. Een indrukwekkend, kleurig tapijt van bloemen in de tuinen die het dichtst bij Amerika’s grootste huis liggen. We waren niet de enigen die kwamen kijken: het was een drukke dag op Biltmore, wat te verwachten was op een zonnige lentedag tijdens het populaire bloemenfestival.

Er stond een koele bries waardoor het kouder was dan het eruit zag en zelfs met een fleece jasje was het vooral in de morgen aan de frisse kant. Nova bibberde van de kou waardoor we uiteindelijk maar een trui voor haar hebben gekocht. Dat was een stuk beter en ze vond het een geweldige trui, wat maar goed was ook want ik geloof niet dat we al eerder 40 dollar hebben betaald voor een stuk kinderkleding.

Er was weer het nodige veranderd sinds ons laatste bezoek: het hotel was inmiddels af, er waren weer veel parkeerplaatsen bijgekomen, de speeltuin is verplaatst, de ijssalon heeft een verwarmd terras gekregen, de ingang van Biltmore village is verlegd, kortom, elk bezoek hier is opnieuw verrassend. Binnenkort gaan we wellicht nog een keertje terug als de azaleatuin in volle bloei staat!

Weekend in North Carolina

Waar het aan ligt weet niemand, maar deze herfst is ongebruikelijk nat, zeker als je de lange, droge zomer nog in het achterhoofd hebt. De afgelopen maand viel er steeds de nodige regen en helaas ook in de weekenden, wat er toe leidde dat we veel binnen zijn geweest en thuis zijn gebleven. Dat is heel jammer, want doorgaans zijn de herfst en de lente precies de ideale tijden om veel buiten de deur te doen: heerlijke temperaturen en ontzettend veel te zien en doen.

Dit afgelopen weekend was er echter eentje om in te lijsten en toen we zeker wisten dat de weersvoorspelling goed zou zijn, hebben we een hotel geboekt nabij Asheboro, NC om een weekendje weg te gaan dat al enige tijd in de planning zat, maar door het weer steeds werd opgeschoven. Het is niet de eerste keer dat we deze trip gemaakt hebben, ook met oma Toos en opa Jos hebben we dit rondje al eens gemaakt. We zijn op zaterdag eerst naar Spencer gereden, naar het Transportation Museum. Hier zijn veel oude treinen en andere voertuigen te zien en je kunt er zelfs een treinritje maken, wat voor de kinderen altijd erg leuk is. Het was al weer drieenhalf jaar geleden dat we hier voor het laatst waren; Nova liep nog (net) niet en het was toen ongebruikelijk fris voor de tijd van het jaar, iets waar we overigens niet op gekleed waren. Deze keer waren we beter voorbereid en was het weer ook iets warmer, een aangename 18 graden met een heerlijk zonnetje. Maar waar wij een rustige dag in het museum hadden verwacht, stond ons een behoorlijke verrassing te wachten toen we het terrein op reden. Niet minder dan 650 padvinders ‘woonden’ dit weekend in het museum, in een reusachtig tentenkamp dat ze hadden opgezet op het terrein. Met veel moeite konden we nog net een parkeerplaats vinden. Maar het moet wel gezegd worden, hoewel er onverstelbaar veel padvinders waren, hebben we er geen last van gehad. Het enige nadeel was dat de zee van tenten het zicht op de treinen soms blokkeerde, in die zin dat je geen foto’s van de locomotieven kon maken zonder beeldvervuiling door een oneindige hoeveelheid padvinderstentjes. Maar ze waren zelf heel vriendelijk en beleefd, dus daar valt verder niets van te zeggen.

Nova was heel verwonderd dat ze hier al eens eerder geweest was maar er desondanks niks meer van wist. “Was ik toen nog een baby? Hoe oud was ik? Ooooh, wat was ik een schattige baby!” Maar van de vele voertuigen ter plaatse herinnerde ze zich natuurlijk niets meer. Het kwam wel mooi uit dat we bij dit museum waren: Nova heeft op school net een unit over ‘transport’ afgerond en haar schoolreisje naar het vliegveld 2 weken geleden was in het water gevallen door overvloedige regen op de desbetreffende dag. Dat gemis konden we op deze manier toch nog enigszins goedmaken. Na aardig wat uurtjes rondgewandeld te hebben, zetten we onze reis voort naar Asheboro, waar ons hotel lag. De kinderen hadden een verzoek ingediend voor een hotel met zwembad en zo geschiedde. Nova kon amper het geduld opbrengen om iets te eten, zo graag wilde ze in het water plonzen. De receptioniste van het hotel gaf ons twee bonnen cadeau voor Chili’s, een restaurant dat aan de overkant van de weg lag en waar de kinderen gratis konden eten. Hartstikke mooi, we hebben er lekker getafeld en van het uitgespaarde geld een heerlijk dessert besteld, dat natuurlijk groot genoeg was om met z’n vieren van te smullen. Eenmaal terug in het hotel moesten direct de zwemkleren aan en gingen we naar het verwarmde zwembad, waar we beslist niet alleen waren. Er was zelfs een gezin met oudere kinderen dat met z’n allen met de voeten in de whirlpool zat, met Bon Jovi’s Greatest Hits op een behoorlijk volume en een verzameling bier ernaast. Heel classy dus. De kinderen hebben een dik uur fantastisch in het bad geplonst en waren ook daarna nog niet moe. Na een bad hebben ze nog televisie gekeken en kostte het NOG de nodige moeite om ze in slaap te laten vallen. Tomeloze energie…

Op zondagmorgen hadden we een vrij aardig ontbijt dat zelfs bij de kamer was inbegrepen. Iedereen die wel eens in een hotel slaapt, weet dat dit tegenwoordig een behoorlijke luxe is, sommige hotels rekenen rustig 20 tot 30 dollar per persoon voor een ontbijtje! We vertrokken daarna naar de NC Zoo, waar we een kwartier na openingstijd binnen gingen. Geen last van rijen bij de kassa en het was een vrij rustige dag in de dierentuin, wat eerlijk gezegd wel lekker is, want je kunt tenminste alles op je gemak bekijken. De NC Zoo is erg mooi en zeer ruim van opzet, we wisten van tevoren dat er flink gelopen moest worden en dat stuitte bij de kinderen natuurlijk regelmatig op protest. Drie kwartier voor sluitingstijd hielden we het voor gezien en we hadden toen nog niet alle dierenverblijven bezocht. Voor de kinderen was de koek echter op en het was simpelweg tijd om te gaan. En wonder boven wonder, Nova is tijdens de bijna 3 uur rijden naar huis niet in slaap gevallen! Een heerlijk en heel vol weekend dus, waar we samen van genoten hebben.

Stampvol weekend

Coach Jimmy heeft de toekomst in z'n handen.
Coach Jimmy heeft de toekomst in z’n handen.

Het is momenteel schit-te-rend herfstweer en dat komt heel goed uit, want we hadden een bijzonder vol programma dit weekend. Wel moesten we eerst wat verplichtingen afwerken, Alex op zaterdagmorgen naar de kapper en daarna nog wat boodschappen doen (maar dat leverde de kinderen wel een lolly en een koekje op). Echt interessant werd het pas rond de middag, toen we bij de karate studio waren uitgenodigd om naar de zwarte (jiu jitsu) band-ceremonie van coach Jimmy te komen kijken. Jimmy is de eigenaar van Revolution en ook hij groeit nog in zijn kunst. Hij heeft er 15 jaar over gedaan om deze zwarte band te bereiken; het is dus geen alledaags verschijnsel en aan het eind van de plichtplegingen werd een bijzonder stukje Braziliaanse traditie gedemonstreerd. Wie een hogere band haalt in deze sport wordt, door eenieder die geholpen heeft dit doel te bereiken, met zijn of haar band geslagen, een symbolische herinnering aan de lange en vaak pijnlijke weg er naar toe. Er waren zo’n 30 mensen (coaches, trainingspartners, jiu jitsu-maatjes, etc) die Jimmy er met varierende kracht flink van langs gaven. Naderhand vertelde Jimmy ons dat het echt wel even zeer doet, maar dat hij ook precies weet welke mensen hem de hardste meppen verkocht hebben (en aangezien dat meestal vrienden waren die zelf nog een witte jiu jitsu band hebben, staat hen in de toekomst nog een repercussie te wachten).

Nova deed het uitstekend op de bowlingbaan.
Nova deed het uitstekend op de bowlingbaan.

Aan het eind van dit tafereel werd de karate-studio officieel geopenend. Ongeveer twee maanden geleden is deze nieuwe lokatie geopenend en dat moest nog gevierd worden. Er waren springkastelen neergezet en er waren hotdogs, ijsjes en andere lekkernijen waar de kindjes mee ‘lunchten’. Helaas konden we niet al te lang meer blijven, want om 14:00 moesten we op het verjaardagsfeestje van Paul zijn. Dit buurjongetje kennen we al sinds zijn geboorte en dit weekend is hij 5 geworden. Dat vierden we samen op de bowlingbaan, waar zijn grote zus Sarah een paar maanden geleden haar 7e verjaardag vierde. Het was dus onze tweede keer bowlen en in de tussentijd is er heel wat veranderd: Alex was de winnaar van zijn groep en Nova winnaar in de hare! Dat was de vorige keer wel anders. Wie weet zit er dankzij alle karatelessen wat meer power in de spierballen. Of waren het de twee stukken verjaardagstaart die het verschil maakten?

Boo in the Zoo! Hoewel... ze schrikken nergens meer van.
Boo in the Zoo! Hoewel… ze schrikken nergens meer van.

Het was nog niet gedaan met de pret, want van het verjaardagsfeest reden we door naar Greenville, waar we ons jaarlijkse bezoek aan Boo in the Zoo gebracht hebben. Net als de vorige twee jaren was vriendje Luke er ook weer bij, het is een beetje een traditie geworden. Het was de eerste echte gelegenheid om de Halloween-kostuums van dit jaar te dragen en ze zijn met vlag en wimpel geslaagd: Alex een heuse Ninja en Nova zet haar prinsessenthema voort, dit jaar als Assepoester.  Bij de ingang krijgen de kinderen een tas en naarmate je door de dierentuin loopt, die overal versierd is met Halloween-artikelen en opblaasfiguren, wordt dat tasje zoetjesaan gevuld met snoepgoed en speeltjes. Aan het eind kunnen ze nog mooi spelen in de speeltuin die pal naast de dierentuin ligt en, heel belangrijk, alvast wat snoepen uit hun verzameling. Dat was dus een bijzonder geslaagde zaterdag!

Heel tevreden met een bezoek aan Denver Downs.
Heel tevreden met een bezoek aan Denver Downs.

Maar ook zondag stond er nog iets leuks op het programma! Na enkele natte weekenden was het nu eindelijk mooi genoeg om naar Denver Downs te gaan, met stip onze favoriete agrarische bestemming in de periode die culmineert in Halloween. Dit boeren-entertainment nabij Clemson is een absoluut hoogtepunt waar de kinderen intens van genieten en geen genoeg van kunnen krijgen. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is er te doen: een enorm springkussen, touwklimmen met of zonder stapels hooibalen, een koe-trein getrokken door een tractor, een zipline, grote glijbanen, ‘zand’bakken die niet gevuld zijn met zand maar met mais, een enorm doolhof, live muziek, water pompen, huisjes bouwen, balspellen, tochtjes met de tractor en nog veel meer. Het is een feest van begin tot eind en ieder jaar is er wel weer het nodige veranderd ten opzichte van de vorige editie. Als afsluiter gaan we dan ook nog naar de vlakbij gelegen McDonald’s en met een Happy Meal is het feest compleet. Wat denk je, zouden de kids tevreden zijn na zo’n weekend?

Tip top in Tennessee

We zouden dit weekend naar North Carolina zijn gegaan, ware het niet dat het weerbericht voor zondag regen had voorspeld. Daardoor zijn we in plaats daarvan naar Tennessee gegaan, naar de plaatsjes Gatlinburg en Pigeon Forge, allebei op en top kermis van het soort dat je natuurlijk alleen in Amerika kunt vinden. Maar de belangrijkste reden voor de trip was Alex zijn fascinatie met de Titanic (en Nova daardoor ook) en nu staat er toch in Pigeon Forge een Titanic museum! Dus zodoende maakten we de tweeenhalf uur durende autoreis naar de Smokies.

Altijd leuk in het aquarium vooral als je tussen de vissen kunt staan.

Op zaterdag waren op een mooie tijd de deur uit en daardoor net voor de middag in Ripley’s Aquarium of the Smokies. We hadden dit weekend gekozen omdat het nog voor de voorjaarsvakantie is en daardoor hopelijk niet superdruk, maar desondanks hadden drommen mensen hun weg naar Gatlinburg gevonden. Het was al weer zeven jaar geleden dat we hier geweest zijn en voor de kinderen was het nog helemaal nieuw. Het is niet het allergrootste museum, maar wel heel leuk aangekleed en engagerend voor de kleintjes. Genoeg vissen en andere waterbeesten om te bekijken en aan te raken. Het mooiste is wel een lange tunnel waar je onderdoor kunt terwijl vele haaien boven je hoofd zwemmen; het maakte op Alex en Nova in ieder geval behoorlijk wat indruk.

Bij de ingang van Ripley’s Believe It or Not!

Behalve het aquarium heeft Ripley nog meer wonderlijke locaties in Gatlinburg en het fijne van dit plaatsje is dat, als je eenmaal ergens hebt weten te parkeren, alles op loopafstand is. Wie bekend is met de USA weet hoe bijzonder dat is, want doorgaans moet je werkelijk alles met de auto doen. Nadat we gelunched hadden met een New Orleans Po’Boy in een piepklein restaurantje, kozen we Ripley’s Believe it or Not als tweede bestemming, een soort rariteitenkabinet waar meneer Ripley jarenlang de aardbol voor heeft afgeschuimd om allerlei opvallende, rare en opmerkelijke voorwerpen te verzamelen. Hij is gestorven in 1949, maar onder de naam Ripley worden nog steeds maffe dingen toegevoegd, zoals de meeste getatoeerde mens, de meeste piercings, en meer van dat soort gein. Alex nam de titel van het museum heel letterlijk en zei bij alles wat hij zag: “I don’t believe it.”

Goede zin na een vrolijke dag.

Ons combo-ticket gaf ons nog toegang tot een derde locatie en de kinderen kozen voor het Mirror Maze, een doolhof gemaakt van spiegels, in het donker, waar je moet proberen weer uit te raken. Dit was aanvankelijk behoorlijk desorienterend en het duurde even voordat we het door hadden. Alex en Nova lachten zich een stuip, ze vonden het schitterend. Maar uiteindelijk hebben we de uitgang toch gevonden, en zelfs royaal voor sluitingstijd. Het was inmiddels tijd om het hotel op te zoeken en daarvandaan een diner te vinden. De dames aan de receptie tipten ons het Italiaanse restaurant Giovanni’s dat op een steenworp afstand lag. Het was een heel groot restaurant waar geen ziel was; waarschijnlijk verdienen ze voornamelijk met bezorgen van eten en niet zozeer als zitrestaurant (denk aan Chinese restaurants met hetzelfde concept). De eigenaresse was vriendelijk en erg behulpzaam en zorgde ervoor dat we voor de kinderen het eten precies kregen zoals we wensten. Alex en Nova aten daardoor heel behoorlijk van hun maaltijd, wat een wonder mag heten. Het was eenvoudig maar smakelijk en het was jammer dat we geen fatsoenlijke kop koffie konden vinden als afsluiter. Want dat weten we na 7 jaar USA ook wel, voor koffie moet je in dit lang niet zijn. De rest van de avond stond vooral in het teken van het in slaap krijgen van de kinderen, want het lijkt wel of ze in hotels helemaal doorslaan; slapen is absoluut het laatste waar ze zin in hebben en als ze samen in een bed liggen, komt er al helemaal niks van.

Aan boord van de Titanic!

Op zondag hebben we onze buikjes gevuld bij het ontbijt zodat we er weer tegenaan konden. Van Gatlinburg reden we naar Pigeon Forge, waar alles iets verder uit elkaar ligt en je dus niet van het ene naar het andere kunt wandelen. Het is hier nog iets gekker dan in Gatlinburg en de attracties zijn groter in schaal. Onze bestemming lag al vast: een bezoek aan het Titanic-museum. Dit museum ziet eruit als een halve Titanic en behalve aan de buitenkant mag je er helaas geen foto’s maken. Als je je kaartje koopt, krijg je een Boarding Pass, waarop staat welke passagier je bent (deze passagiers hebben echt op de Titanic gereisd) en je kunt door het museum heen meer informatie verzamelen over ‘jouw’ persoon. Het museum was erg mooi gemaakt en chronologisch van opbouw, hoe de plannen voor het schip waren ontstaan, hoe het is gebouwd, het verschil in de klassen, nagebouwde suites (nagemaakt op basis van de originele tekeningen; ook de grote trap uit de eerste klasse was nagemaakt). Er was een ruimte waar je op het dek kon staan op het moment dat het schip de ijsberg raakte, waar het heel koud was om de omstandigheden zo accuraat mogelijk na te bootsen en je een idee te geven wat de opvarenden te wachten stond. Je kon je hand in water van -2 graden steken, om te voelen hoe koud het was als je daarin terecht kwam. Het was al met al een mooie ervaring en de kinderen hadden in de gift shop al snel een souvenir gevonden. We zijn nog naar de Christmas Village gereden om in de kerstwinkels rond te kijken en het ongeduld van de kinderen om thuis met hun souvenirs te spelen, was nog even te bedwingen met een lekker ijsje. De middag vorderde al weer en het was tijd om de kleine 3 uur naar huis te rijden, zodat we rond etenstijd thuis zouden zijn. Thuis was het weer niet zo mooi als in Tennessee; we hadden dus de goede richting gekozen voor het weekend!

Een leuke vondst

We hebben in onze omtrek al aardig wat kindermusea gevonden. Zo zijn daar die in Greenville, Rutherfordton, Columbia, Charlotte en Atlanta. Maar we wilden wel weer eens wat nieuws en Rob vond er eentje in Rock Hill, een klein plaatsje helemaal in het noorden van de staat, dat niet minder dan 35 mijl bij de eerste oprit naar de snelweg vandaan ligt. De totale reistijd was 70 minuten, waarvan het eerste half uur over de snelweg en de rest van de rit door de ‘boonies’.

Verkleden in de oude kluis.

Na tijdenlang nagenoeg geen bebouwing kwamen we plots in Rock Hill terecht. En het was helemaal niet wat we verwachtten, integendeel, het was waarschijnlijk het tegenovergestelde. Het was weliswaar niet zo groot, maar wel vol Europese flair en bulkend van kunst en cultuur. Het kindermuseum ligt in de hoofdstraat, in een oud bankgebouw. Het was zodoende maar een klein museumpje, maar wel enorm leuk gedaan met veel aandacht voor detail. Het museum is nog vrij nieuw maar wordt duidelijk erg goed onderhouden, want het ziet eruit of het vorige week pas voor het eerst de deuren heeft geopend. De enorme kluis van de bank zit er nog steeds in; de deur staat wagenwijd open en wat voorheen de kluis was, is nu een verkleedruimte. De rest van het museum bestaat uit kleine huisjes waar steeds iets anders te doen in en er staan overal kastjes waar achter elk deurtje een andere verrassing zit. Kortom, men heeft er met de beperkte ruimte die er is wel een heel leuk resultaat mee bereikt. Onze kinderen hebben zich er uitstekend vermaakt en dat is altijd een goede graadmeter.

En zo weet je dat het een geslaagde dag was.

Vlak naast het museum ligt een franse bakker annex koffieshop met de naam Amelie en we konden het natuurlijk niet laten om daar even binnen te wippen voor we naar huis reden. Het was er behoorlijk druk en dat zegt wel wat, want de prijzen waren niet te min. Rob en ik hebben er een tompouce gedeeld (al moet gezegd worden dat het wel een enorme tompouce was) en de kinderen hadden elk een macaron die met smaak is opgegeten. Een heerlijk koffietje erbij en we konden er weer even tegen. Het was een regenachtige middag, anders was het nog wel de moeite geweest om even door het plaatsje heen te wandelen, maar dat zullen we bewaren voor een volgend bezoek.

Beelden uit de kerstvakantie

Omdat de blog over de vakantie al lang genoeg is zonder filmpjes ertussen, heb ik besloten om alle bewegende beelden in een apart bericht te zetten. De filmpjes staan in chronologische volgorde.

In de eerste week zijn we na school steeds ergens gaan spelen. In onderstaande speeltuin wilde met name Nova graag doen alsof ze aan het zwemmen was.

Zelf iets maken, altijd leuk om te doen. We hadden spullen gehaald om zelf een kerstbal te versieren: een bal van piepschuim, pailletjes en prikkers. Er is heel wat tijd in gestoken en de ballen hingen nadien natuurlijk in de boom.

Tijdens de vakantie kregen we regelmatig te maken met een Nova die niet wilde lopen. Ze had te maken met ontstoken keelamandelen waardoor ze zich waarschijnlijk niet helemaal lekker voelde, maar wanneer ze naar haar zin aan het spelen was, had ze nergens last van. Als we een stukje wilden wandelen in het bos, kwamen er ineens klachten als ‘Ik kan niet lopen’, ‘Mijn been doet zeer’, ‘Mijn hand doet pijn’ en meer van dat soort fraais.

In Hollywild hebben zowel Alex als Nova voor het eerst op een paard gereden. Het was een groot succes, al zul je vanwege de duisternis goed moeten kijken wat er nu precies allemaal in het filmpje gebeurt.

Er is veel te doen in het Discovery Place in Charlotte, zo veel zelfs dat Nova op den duur in slaap viel. Dat was wellicht ook onder invloed van antibiotica.

In de Greenville Zoo waren de kindjes erg goed gehumeurd. Ze trakteerden ons dan ook op een vrolijk dansje.

Alex is in de wolken met zijn verjaardagscadeau. Ook Nova kan het wel waarderen.

Het filmpje over kerst toont niet alleen het uitpakken van de cadeaus, maar ook de eerste avonturen op Nova’s fiets.

In Fernbank is een leuke speelhoek waar vissen op de vloer geprojecteerd worden. Als je in het ‘water’ stapt, beweegt het ook echt!

In de Zoo van Atlanta reed een treintje rond, dat mochten de kinderen natuurlijk niet missen.

Het zwembad in het hotel was een groot succes!

Bouwen in het Lego Center in Atlanta (of nou ja, een deur maken, want dat waren ze vergeten).

Leren fietsen!

 

 

 

 

Een heel bijzonder kerstfeest

Het is precies een maand geleden sinds het laatste blogbericht en aan mij is nu de schier onmogelijke taak om de afgelopen weken te beschrijven. Bij voorbaat excuses aan eenieder die vruchteloos op de blog is geweest om te lezen hoe het opa en oma Eindhoven is vergaan tijdens hun reis en verblijf. Zij zijn, terwijl ik dit schrijf, weer op weg naar Schiphol en zullen op zaterdagmorgen in alle vroegte landen. We wensen hen alvast veel succes met de zware dag die hen wacht, wakker blijven na zo’n lange reis en het opnieuw wennen aan een huis zonder giechelende kleinkinderen die constant willen weten wat je aan het doen bent.

Oma had weer iets moois voor de ukkies meegebracht.

Want tja, het zit er weer op, drie heerlijke en feestelijke weken samen met opa en oma. Het was een cadeautje, een onverwacht extraatje waar we naar mochten aftellen, dat opeens begon op 14 december en wat nu, ongelooflijk maar waar, alweer voorbij is. Het is niet te omschrijven hoeveel herinneringen en mooie momenten je met elkaar kunt beleven in zo’n korte en intense periode, dus ik denk ook niet dat dat op een blog te doen is, of onze tijd samen volledig recht kan doen. Maar ik wil wel zo veel mogelijk vasthouden en opslaan, dus ik ga mijn best doen om toch het nodige te noteren.

14 December was een zondag en na voor de kinderen eindeloos aftellen en nachtjes afstrepen, was het dan zover: we gingen naar het vliegveld om opa en oma te halen. Op de weg ernaar toe kwamen we een hikje tegen: vanwege het zeer droge weer was er een bermbrand ontstaan die tijdens het blussen voor file zorgde, waardoor we wat vertraging opliepen. Op het moment dat ik met Alex de aankomsthal binnenliep, kwamen opa en oma net naar de bagageband gelopen. Hoera! Ze zijn er! Alex vloog hen in de armen. Nova was tijdens het stilstaan op de snelweg in slaap gevallen en heeft alles gemist; Rob stond buiten bij de auto te wachten op de vakantiegangers. In geen tijd stonden we met de koffers bij onze Quest en reden we alweer naar huis, ditmaal met zes in plaats van vier passagiers.

Gelukkig zijn er diverse speeltuinen in onze naaste omgeving.

Eenmaal thuis gingen de koffers open en kwamen de cadeaus tevoorschijn. Voor dino-gek Alex een dimetrodon, voor prinses Nova (inmiddels wakker en zeer verbaasd) een mooie Little Pony, voor allebei chocolaatjes. Voor Rob een scheurkalender en de belofte van een fles whiskey, voor mij heerlijkheden voor in de keuken en een prachtige ketting als cadeau voor mijn verjaardag. Het toeval wilde dat ik voor mijn moeder OOK een ketting had gekocht voor haar verjaardag, voor wie zich afvraagt of we op elkaar lijken. Zo zie je maar, we wonen misschien een eind uit elkaar vandaan, maar we kennen elkaar toch door en door.

Dat op maandagmorgen de dag vroeg begon was niet zo erg, want de vakantiegangers waren door de jetlag al op tijd uit bed. Voor Rob was het de laatste werkweek, de kinderen gingen die week nog naar school dus we moesten nog een paar dagen vroeg uit de veren. Opa en oma mochten kennismaken met het vele pendelen dat we doen. Rob brengt Alex ’s morgens naar school en ik even later Nova naar het kinderdagverblijf. Rond half 11 haal ik haar weer op en tegen half 2 sta ik in de rij om Alex op te halen. Dat geeft je niet vreselijk veel tijd om dingen tussendoor te ondernemen. Genoeg om hier of daar een boodschap te doen, te weinig om te gaan wandelen of iets te bezoeken. Het was de eerste week overigens schitterend weer, de dag van aankomst was het maar liefst 22 graden en ook de dagen erna waren echt genieten van temperaturen die tegen de 20 graden liepen. Elke middag zochten we wel een speeltuin op nadat we Alex hadden opgehaald en genoten de kinderen ervan dat er altijd wel iemand beschikbaar was om achter ze aan te rennen op de speeltoestellen of ze een duw te geven op de schommel. We hebben ook de Cottonwood Trail en de Hatcher Garden bezocht, want die horen inmiddels bij het vaste repertoire!

Een zonnige wintermiddag in de Hatcher Garden.

Het was aftellen naar kerst en elke avond ondernam elf Anna haar fratsen. Opa en oma hadden bij Shell de nodige zakjes Lego bij elkaar gespaard en oma had voor Nova nog het nodige gevonden bij de lokale hobbywinkel, dus al snel begon Anna ’s morgens cadeautjes mee te brengen voor de kinderen. In alle vroegte struinden Alex en Nova het huis af op zoek naar Anna’s verstopplaats en werd tussen de melk en ontbijtgranen door de speeltjes van de dag in elkaar geknutseld. Wanneer we ’s middags thuis waren na een speeltuinbezoek, had opa geregeld een goocheltrucje waarmee hij diepe indruk op de kinderen maakte. Opa Jos had thuis geoefend en een aantal dingen ingestudeerd en daarvoor ook de nodige attributen meegebracht. “A-ma-zing!” riep Nova enthousiast, als opa van een glaasje water een ijsblokje toverde. Ook Alex vond het schitterend, hoewel hij op een gegeven moment toch aan de magie twijfelde: “Opa can’t do magic, opa just studied some tricks!” Maar desondanks zat hij toch steeds ademloos te kijken naar opa’s gegoochel.

Over Hollywild kunnen we ons elk jaar weer opnieuw verwonderen.

Toen de laatste school- en werkdag erop zaten, hadden we gezorgd voor een tijdig diner zodat we om 18.00 bij de ingang van dierenpark Hollywild konden staan.  Hier zijn ter gelegendheid van kerst elk jaar miljoenen kerstlichtjes in allerlei vormen te zien en het tart elke verbeelding; je moet het gezien hebben om het te geloven. Met je auto rijdt je langs ontelbare lampjes in de vorm van allerlei dieren en voorwerpen, denk aan hertjes, rendieren, treinen, schommelpaarden, bellen, klokken, verlichte tunnels en eigenlijk alles wat je verder nog wel en niet kunt verzinnen. In een grote weide staan herten, zebra’s, emoes, Schotse hooglanders en Holsteiners waar je met je auto tussendoor rijdt en die je mag voeren… als je dat durft. Ik kan je beloven dat het behoorlijk indrukwekkend is als er zo’n enorme koe je auto inkijkt of er nog een boterham te halen valt en alvast met zijn gigantische tong je raam likt. In het kerstdorp hebben opa en oma een ‘eerste keer’ mee kunnen maken: het eerste ritje op een paard voor allebei de kleinkinderen. Ze vonden het allebei he-le-maal fantastisch! Het gaf ons alvast een idee voor Nova’s verjaardagsfeestje in april, misschien dat we maar eens een manege moeten opzoeken.  We hebben na de paardenrit, die veel te snel voorbij was, de rest van het kerstdorp bekeken. Het blijft ieder jaar weer fascinerend en het is 100% onderdeel van onze eindejaarstradities geworden, dus het was extra leuk dat we dat nu met opa en oma konden delen!

Een reusachtige T.Rex op ware grootte, gemaakt van gerecycled materiaal.

Na een dikke week mooi weer begon uitgerekend aan het begin van de kerstvakantie het weer om te slaan en zodoende moesten we in het weekend op zoek naar een binnenactiviteit. In het Discovery Place in Charlotte is een tentoonstelling gaande van een kunstenaar die met gerecycled materiaal diverse dino’s heeft nagebouwd en deze prehistorische bouwsels bovendien interactief heeft gemaakt. Via draaiwielen en knoppen waren ze te bedienen, waardoor ze in beweging kwamen of lawaai begonnen te maken. Zoals te verwachten was, was Alex hier niet weg te slaan en ook Nova is inmiddels aardig behekst door het dinosaurus-virus. Ze kon opa in ieder geval feilloos vertellen welke dino een stegosaurus is, een T.Rex, een spinosaurus, een triceratops of een Argentinosaurus en ik geloof toch dat er niet zo heel veel kindjes van drie jaar zijn die dat kunnen. In dit leuke wetenschappelijk getinte ‘museum’ was nog veel meer te doen, voor zowel groot als klein. Het is een plek die vooral uitnodigt om mee te doen aan alles wat er staat en dat deden we dan ook volop. Halverwege de middag was bij Nova de koek op, die viel in slaap terwijl Alex nog heerlijk doorspeelde in de ruimte waar de inmiddels slapende Nova het meest naar uit had gekeken. Omdat we toch al in Charlotte waren, besloten we door te rijden naar de Concord Mills mall waar de Lego winkel ligt. We hadden besloten om Alex hier zijn verjaardagscadeau te laten uitzoeken en tjonge, dat hebben we geweten. De rij voor de afrit naar dit grote, overdekte winkelcentrum (er zitten meer dan 200 winkels in dit centrum en een ook een bioscoop met 24 zalen, om je een idee te geven) begon al op de snelweg en langzaam schuifelend kwamen we eindelijk op de parkeerplaats terecht. Hier moesten we rondjes rijden tot we het geluk hadden iemand te treffen die net van een van de ca 7250 parkeerplaatsen wegreed, zodat we zijn plekje konden inpikken. Ook binnen was het een chaos van winkelend publiek. Natuurlijk puilde ook de Lego-winkel uit maar het deerde Alex niets. Hij was dolgelukkig met de Lego-trein die hij had uitgezocht en van papa, mama, opa en oma samen kreeg.

Alex is in de wolken met zijn verjaardagscadeau.

Op zondag zou het weer droog zijn alvorens een nieuw regengebied ons zou bereiken, dus daarvan profiteerden we door naar de dierentuin in Greenville te gaan. Het is inmiddels bekend terrein, maar het blijft een leuk bezoek. Er is altijd wel iets bijzonders te zien en zowel de speeltuin in als naast het park is een attractie. Het was zeer rustig in de dierentuin, waarschijnlijk ook omdat de meeste mensen het te druk hadden met hun kerstinkopen om iets anders te doen. Nadat we terug kwamen die middag, hebben we Alex zijn trein laten uitpakken en in elkaar zetten. Hij was wonderwel heel geduldig geweest en had weliswaar al honderd keer naar de doos gekeken, maar niet gevraagd of hij hem al mocht openmaken. Omdat opa en oma net voor zijn verjaardag zouden vertrekken en we het ook niet wilden laten samenvallen met de vele kerstcadeaus, hadden we besloten hem zijn trein die avond te laten uitpakken. Natuurlijk heeft hij zitten bouwen dat het een lieve lust was en hij vloog door de instructieboekjes heen. ’s Avonds lagen de rails al op de grond en reed de locomotief met twee wagons rond; de rest moest nog even wachten tot de volgende dag.

Op maandag was het een heuse regendag, dus een uitstekende gelegenheid voor Alex om zijn trein verder te bouwen en er heerlijk mee te spelen. Ook Nova was er gek mee en liet via de infrarode bediening het voertuig nogal eens ontsporen, dit uiteraard tot grote frustratie van haar broer. Ook dinsdag was een regenachtige dag en we zijn die dag naar het kindermuseum in Rutherfordton gegaan. Deze bestemming was voor opa en oma nog nieuw, hoewel ze inmiddels al aardig wat kindermusea in de omgeving gezien hebben. KidSenses had trots enkele foto’s opgehangen van kersttradities uit andere landen en kijk nou toch, daar hing een foto van Sinterklaas met twee Zwarte Pieten en het bijschrift ‘Zalig Kerstfeast’. Daarover moest ik toch echt even reclameren bij het personeel en niet veel later zagen we dat het papier verdwenen was, overigens met veel excuses van de organisatie. Ook hier hebben de kinderen zich fantastisch vermaakt, met poppenkast, theater, bellenblazen, de schaduwkamer, bij de dierenarts, de televisiestudio, het winkeltje en de vele andere ruimtes waar ze kunnen spelen. De middag was al weer een eind gevorderd toen we naar huis reden.

Woensdag was Christmas Eve en onze dagbesteding stond lang van tevoren al vast: we hadden die middag kaartjes voor de musical Beauty and the Beast in het Peace Center in Greenville. De musical is gebaseerd op de Disney film en we waren heel benieuwd hoe dit samen met de kinderen zou zijn. We hadden plaatsen op de tweede rij van het balkon, precies in het midden, dus in theorie vrij aardige plaatsen. Het theater bleek behoorlijk groot te zijn, met in totaal 2000 zitplaatsen die allemaal gevuld waren! Natuurlijk was het spannend om te wachten tot de start van de ouverture, maar vanaf het moment dat het doek opging, hebben we ademloos zitten kijken. Prachtig decor, sterke stemmen, veel komische stukken, indrukwekkende choreografie, het zat allemaal prima in elkaar. Nova heeft bijna niet met haar ogen geknipperd om toch maar niets te missen. Alex was de wiebelkont die we van hem gewend zijn en hoewel hij beweerde het niet zo geweldig te vinden, bleef hij toch erg geboeid. Tweeenhalf uur voor een jongen van 5 (bijna 6!) is ook een lange zit, hoor. Wij waren erg onder de indruk en dronken er thuis nog eens een lekker glas op, want tenslotte krijg je niet elk jaar de kans om met je ouders te toasten op een mooi kerstfeest.

De lievelingsnummers zijn ‘Let It Go’ en ‘Jingle Bells’.

En toen! Toen was het ineens kerstochtend. Na weken van spanning over ‘naughty’ en ‘nice’ bleken de kindjes dan toch allebei op de lijst van brave kindjes te staan. Elf Anna had afscheid genomen en was door Santa opgehaald tijdens zijn bezoek aan ons huis en oh jee, de beste man moet serieuze rugklachten gehad hebben nadat hij bij ons adres vertrokken is. Onder en rond de boom stond het weer helemaal vol. Van alle cadeaus maakte Alex eerst een dino-kit open, waarbij je ‘botten’ moet uitgraven uit een blok pleister. Hiervan kreeg hij er in totaal twee en geloof maar dat hij ze dezelfde dag nog allebei aan gort heeft geslagen om de ‘historische’ vondsten die erin zaten tevoorschijn te toveren. Een heuse paleontoloog in de dop! Ook Nova was in haar nopjes, ze kreeg de nodige prinsessen- en Little Pony cadeaus en wist nauwelijks waar ze als eerste mee moest spelen. Samen kregen ze een karaoke-machine waar direct heel wat mee gezongen (en gedanst) is. Nova wist alleen niet zo goed hoe ze moest reageren op haar nieuwe fietsje, het leek wel of ze niet goed begreep dat het heus voor haar bedoeld was. De regen was inmiddels voorbij en ’s middags zijn we in Conestee park geweest voor een wandeling en uiteraard de nabijgelegen speeltuin. Het was heerlijk om weer buiten te zijn en niets deed vermoeden dat we net een paar natte dagen achter de rug hadden. De lucht was zo blauw dat het bijna pijn deed aan je ogen.

Met zo’n grote broer mag je als mopperende peuter toch wel blij zijn.

Ook de dag na kerst bleef het mooi, een uitgelezen kans om de nieuwe fiets van Nova (en ook de step van Alex) uit te proberen in een parkje in de buurt met een mooi geasfalteerd pad. Nova moest natuurlijk leren om te fietsen zonder voortdurend naar haar voeten te kijken (en daardoor de berm in te rijden) en voor Alex was zijn nieuwe step, die een combinatie is van step en skateboard, ook een hele uitdaging die hij nog niet direct machtig was. Zoals dat meestal gaat, reden de kindjes om en om een rondje afgewisseld met spelen in de speeltuin. Na een tijdje was Nova moe en gaf ze er de brui aan. Ze bleef stampvoetend op het pad staan terwijl wij in de speeltuin zaten te kijken hoe ze zich aanstelde. Het was uiteindelijk Alex die zijn zusje te hulp schoot, haar optilde en het hele eind droeg naar het bankje waar de rest van de familie zat. Toch een hele prestatie als je weet dat hij maar een krappe 5 kilo meer weegt dan zuslief.

Met Nova zijn we die dag nog bij de kinderarts geweest vanwege haar aanhoudende hoest. De dokter keek en keek nog eens, want Nova’s keelamandelen waren gigantisch. Dr Lucy schreef direct een verwijsbrief voor de KNO arts. De amandelen gaan eruit, dus dat gebeurt al vroeg in het nieuwe jaar. Arme meid, maar op dit moment knort ze als een beer als ze slaapt en het is heel waarschijnlijk dat ze niet voldoende uitrust. Hopelijk wordt het na deze operatie een stuk beter voor haar en zijn we eindelijk klaar met operaties voor onze jongedame.  Het was maar goed dat we dus even naar de dokter waren gegaan en een antibioticakuur hadden gekregen, want we zouden na het weekend voor enkele dagen naar Atlanta vertrekken.

Samen bij het achterbeen van de Argentinosaurus.

In Atlanta hadden we een fraai hotel geboekt voor een lachertje van een prijs. Blijkbaar wil er deze tijd van het jaar niemand in een hotel zitten en kun je voor een schijntje in een luxe hotel terecht. We hadden een Marriott met een zwembad erin en kamers die normaal 300 dollar per nacht kosten. Maar voordat we daar incheckten, reden we eerst naar het Fernbank Museum of Natural History. Hier waren we al eens eerder geweest (zonder opa en oma) dus we wisten dat hier diverse dinosaurusfossielen te zien zijn. De vorige keer dat we hier waren, was er nog geen sprake van een dinosaurus-obsessie, dus we wisten dat de reactie deze keer ook heel anders zou zijn. Bij aankomst zijn we eerst gaan lunchen in het ‘cafe’. Heel Atlanta stond hier in de rij en tegen de tijd dat we aan de beurt waren, was de voorraad al aardig geplunderd: zelfs de flesjes water waren op! Uit de machine kwam ook niets meer, echt vooroorlogse toestanden. De kinderen hadden de laatste flesjes melk en Alex gooide het zijne ook nog eens om, alles zat onder. Geen denderend begin van ons bezoek, maar dat kwam al snel weer goed want het museum zelf is echt de moeite waard. Nova zag haar geliefde Argentinosaurus in het echt en Alex was zeer in zijn nopjes met alles wat hij zag op dino-gebied. Hij deed net alsof hij zijn werktuigen bij zich had en aan de slag ging met opgraven. Na Fernbank reden we naar ons hotel en nadat we alles vluchtig bekeken hadden, reden we naar een vestiging van Chuy’s, een Mexicaans restauraunt in jaren 50 stijl. Hier hebben we ons de maaltijd goed laten smaken. Er lag een vestiging van Barnes & Noble naast, waar we nog wat rondgekuierd hebben alvorens terug naar het hotel te gaan. Het was te laat om nog te zwemmen, dus dat hadden de kindjes tegoed voor de volgende morgen.

Een gekoesterde wens sinds afgelopen voorjaar: nog eens zwemmen met opa en oma.

Op dinsdagochtend lagen Alex en Nova met opa en oma in het zwembad terwijl wij naar het Nederlands Consulaat gingen voor het verlengen van onze paspoorten.  Het is de laatste keer dat het hier kan, de vestiging in Atlanta sluit in oktober van dit jaar voor het publiek en de volgende keer, gelukkig pas over 10 jaar, moeten we naar Miami of Washington DC. Maar deze keer ging het nog en het was grappig om met de dame achter het loket in het Nederlands te spreken. De pasfoto’s werden goedgekeurd, wat even spannend was aangezien we ze zelf gemaakt hadden. Terug bij het hotel waren de kinderen inmiddels in bad geweest en waren we klaar voor de dag. Het was droog, zonnig maar wel koel en we hadden onze jassen nodig in de dierentuin van Atlanta. Ook hier was het erg druk, maar daar hadden we uiteindelijk alleen last van toen we in het restaurant een eeuwigheid moesten wachten om een lunch te bestellen. Nova wilde net als de vorige dagen absoluut haar wagentje niet uit, dus waarschijnlijk voelde ze zich, ondanks de antibiotica, nog steeds niet helemaal fit.  De zoo van Atlanta onderscheidt zich met name door een grote groep gorilla’s die bovendien heel goed te bezichtigen zijn, en de aanwezigheid van vier panda’s, waaronder een panda-tweeling die toen wij er waren lief hingen te slapen in een boom. Je krijgt niet zo vaak de gelegenheid om panda’s in het echt te zien, dus dat is wel bijzonder. Natuurlijk wilden de kinderen ook graag in het treintje rijden en in de caroussel en dat werd door oma graag gefinancierd. Rond een uur of vier konden we voelen dat het snel afkoelde en het werd tijd om te gaan. We besloten om even te stoppen bij de vestiging van Total Wine die in de buurt van het hotel lag. We moesten echter dwars door de stad en dat in de avondspits van Atlanta, dus het duurde erg lang en het kostte de nodige moeite om er te komen. En wat een deceptie: deze vestiging van Total Wine verkocht alleen maar bier en wijn en geen lekkere fles whiskey, die Rob nog altijd tegoed had van mijn ouders. Omdat we laat gelunced hadden, wandelden we ook nog een andere winkel binnen en daarna zochten we een Italiaans restaurant uit. In verband met de drukte wilden we iets dat vrij eenvoudig te bereiken was, maar onze eerste keuze bleek inmiddels bezet te zijn door een heel andere eetgelegenheid. Zodoende reden we naar onze tweede keuze, Maggiore, dat lag bij een mall in de buurt. Werkelijk iedere parkeerplaats stond vol en er reden talloze auto’s rond in de hoop een plekje te bemachtigen; na enkele rondjes hadden we geluk en reed er net iemand weg. We liepen naar Maggiore en dat bleek een zeer luxe restaurant te zijn, helemaal niet geschikt voor kinderen. Gelukkig lag er een vestiging van The Cheesecake Factory naast en aangezien hun menu ook veel Italiaanse gerechten kent, zijn we daar maar naar binnen gegaan. Het was inmiddels half zeven en de wachttijd zou 30-35 minuten bedragen. De receptie stond helemaal vol met wachtende mensen maar we hebben het toch maar volgehouden. We kregen een pieper en toen opa na 35 minuten een ‘truc’ deed om de pieper zogenaamd af te laten gaan, begon het ding precies na zijn “Sim-sala-bim!” te trillen. Het leek wel echte magie. We hebben hier vervolgens heerlijk gegeten, een beetje te heerlijk, want we hadden goed van de overvolle borden gesmikkeld en desondanks toch nog een overheerlijk stuk cheesecake toe genomen. Dit was achteraf met name bij opa en oma verkeerd gevallen; gewoon overeten. Maar oh, wat is de cheesecake in dit restaurant lekker!

Enorme drukte in het Lego Center.

De laatste dag van het jaar begon ongeveer hetzelfde als de dag ervoor: met opa, oma en de kinderen in het zwembad van het hotel. Nova wilde al sinds het vertrek van haar grootouders dit voorjaar opnieuw met hen het zwembad in, dus vandaar dat we dit hotel hadden uitgezocht. Na een dik uur spelen was het tijd voor een bad en het was tijd voor onze laatste activiteit  in Atlanta, een bezoek aan het Lego Center. Ook hier was het met de benen buiten, nog erger dan bij alle vorige plaatsen. Je kon er amper rondlopen en het was zelfs zo druk, dat Nova volledig geintimideerd was door de mensenmassa en bijna niets wilde doen. De wachttijden waren zeer lang en je kon met moeite iets ondernemen. Op het middaguur werd er afgeteld naar het nieuwe jaar en werden er 500 ballonnen gelost, iets wat culmineerde in een massa mensen waarbij je je afvraagt of het nog wel veilig is volgens de brandweervoorschriften. Maar daarna waren er ineens veel mensen weg, werd het wat rustiger en konden we eindelijk een beetje vrij bewegen. Pas op hoor, het was nog steeds heel druk, maar vergeleken met even daarvoor toch een stuk beter. Alex had met opa en papa een huis gebouwd van reuzenlego-stenen en Nova ontdooide pas een beetje toen ze bij Alex in het huisje werd gezet. De drie uurtjes die we hier zijn geweest vlogen toch wel snel om en rond twee uur was het tijd om weer huiswaarts te keren. Toen we Greenville passeerden, zijn we hier alsnog naar Total Wine gegaan en heeft Rob zijn lekkere fles whiskey alsnog gekregen, op de valreep van het jaar. Bij Trader Joe’s hebben we een en ander meegenomen om thuis mee te kunnen koken en zo hebben we ’s avonds een lichte maaltijd genuttigd, met het diner van de avond ervoor nog in gedachten. Uiteraard wel met een glaasje wijn erbij om het jaar uit te luiden! Nadat de kinderen naar bed waren, hebben we de Oudejaarsconference van Youp van ’t Hek bekeken, toch wel iets wat erbij hoort, vinden wij!

Proost!

In tegenstelling tot in Nederland is nieuwjaarsdag in de VS niets bijzonders. De winkels zijn niet gesloten en je kunt doen wat je wilt. We waren natuurlijk laat in bed, maar het was wel meteen mooi weer op de eerste dag van het nieuwe jaar. Daarom zijn we ’s middags nog eens met de kinderen gaan fietsen in het park, want Nova heeft de smaak inmiddels goed te pakken en Alex had een moedige stap gezet: hij wilde eindelijk leren fietsen zonder zijwielen. In het heerlijke weer hebben we nog enkele rondjes gemaakt met een dappere Nova en Alex, de held op sokken die toch liever wil fietsen met knie- en elleboogbeschermers (die zijn inmiddels dan ook besteld). En zo kwam de vakantie tot een vrolijk eind, met een laatste heerlijke maaltijd samen, leuke tafelgesprekken, gelukkige kinderen die fantastisch kunnen spelen samen en inderdaad altijd willen weten wat je aan het doen bent. De koffers werden zoetjesaan ingepakt, de rommel enigszins opgeruimd, de laatste knuffels uitgedeeld, de kinderen weer eens uitgelegd waarom opa en oma terug moeten en niet kunnen blijven (want wat hen betreft blijven ze de rest van hun leven gewoon in de logeerkamer wonen). Het was een heerlijke tijd samen die werkelijk is omgevlogen. Opa en oma zijn inmiddels weer veilig geland en thuis aangekomen en het is vreemd om ze via Skype te zien, terwijl je enkele uren daarvoor nog een kop koffie voor ze op tafel zette.

Voor wie het tot het einde van deze zeer lange blog gered heeft, een heel fijn nieuw jaar gewenst! Ik hoop van harte dat jouw feestdagen net zo mooi zijn geweest als de onze.