Op 13 november ging in Gent het zegel op de container. Met de hulp van onze ouders waren al onze spullen uit ons appartement ingepakt en klaar om verscheept te worden naar Amerika. Op 7 december kregen we een telefoontje dat de container in de haven van Charleston was aangekomen. Nu moest alles nog door de douane en dan kon het met de vrachtwagen naar ons nieuwe huis toe.
Donderdag 17 december was het dan zover: om 8.15 kwam de vrachtwagen met de container aangereden. De chauffeur was ’s nachts om 2.30 vertrokken! Naar eigen zeggen reed hij alleen lokaal, dus South Carolina, North Carolina en Georgia. Pfff… wat je maar lokaal noemt. Na aankomst belde hij de verhuizers, die rond 9.30 bij ons aan de slag gingen. De deuren van de container gingen open en 204 pakketten in alle soorten en maten kwamen naar buiten. Het was een vreemde gewaarwording om al onze spullen ineens hier te zien staan.
Natuurlijk ben je na twee jaar al weer grotendeels vergeten welke spullen je allemaal had, dus toen de verhuizers rond 14.30 vertrokken, begon voor ons ‘pakjesavond’. Elke doos die we open maakten, zat vol nieuwe verrassingen. Hoewel we nog kinderloos waren toen we uit Belgie vertrokken, hadden we toch ineens verdacht veel dozen met speelgoed. Binnen de korste keren lag ons huis van boven tot onder bezaaid met spullen. Waar te beginnen?
Inmiddels hebben we een groot deel van de dozen al uitgepakt en kunnen we voorzichtig een begin maken met het opruimen. We hebben al veel kleren gesorteerd en een deel is naar het goede doel. De rest wordt allemaal gewassen, want de lange zeereis heeft alles een tikkeltje muf gemaakt. De klerenkasten zullen goed volhangen als alles weer fris is. Het huis staat helemaal op z’n kop en Alexander is een beetje uit z’n doen van alle gekte, maar aan de andere kant is hij ook in zijn nopjes met alle leuke dingen die hij overal tegenkomt. Zijn zitauto hebben we al gevonden, nu het hobbelpaard nog!
Peperazzi Blog 